ด้านหลังของเขามีศพของกระต่ายป่าและไก่ป่าเป็นกองพะเนิน
ในขณะเดียวกับที่เขาฆ่ากระต่ายและไก่ป่าพวกนี้ เขาจะใช้วิชาเพลงดาบพื้นฐานและวิชาพลังคางคกโจมตีทุกครั้ง
วิชาเพลงดาบพื้นฐานอยู่ระดับสามแล้ว
ระยะเวลาการแช่แข็งของพลังคางคกที่ยาว บวกกับจําเป็นต้องมีระดับความเชี่ยวชาญหนึ่งหมื่นแต้มถึงจะอัพเวเวลได้ เบื้องต้นเลยยังมีระดับความเชี่ยวชาญแค่ห้าพันแต้ม ยังขาดอีกห้าพันแต้มถึงจะฝ่าด่านได้
"มุ่งหน้าสู่ส่วนลึกต่อไป"
จะไม่ยอมให้ประสบการณ์หลุดมือไปเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่ปล่อยไปแม้กระทั่งยุงตัวเดียว
หลังจากนั้นครึ่งเดือน
วรยุทธ์ของหลงเฟยฝ่าด่านมาถึงนักรบจ้านซื่อระดับที่หกแล้ว และในขณะนั้นเขาก็ได้เข้าถึงพื้นที่ใจกลางของเทือกเขาหั่วหลีแล้วเช่นกัน
"บรรยากาศดูไม่ค่อยปกติเลยแฮะ"
หลังจากที่เข้าถึงพื้นที่ใจกลาง ในอากาศเต็มไปด้วยบรรยากาศที่อันตราย นักรบจ้านซื่อระดับหกสู้กับสัตว์ปีศาจระดับหนึ่งยังพอไหว แต่ถ้าเจอกับสัตว์ปีศาจระดับสองละก็มีแต่ตายสถานเดียว
ดังนั้น
หลงเฟยจึงระวังตัวมากขึ้น
ทันใดนั้นเอง
"กรอด!"
หมาป่าปีศาจตัวหนึ่งที่มีความสูงเท่ากับคนและมีขนเหมือนกับเข็มเหล็กทั้งตัวก็กระโจนออกมา ดวงตาสีเขียวเข้มทั้งสองจ้องอยู่ที่หลงเฟย เขี้ยวสองข้างสีขาวเงาและมีน้ําลายไหลออกจากซอกฟัน
"โอ๋ง..."
พลันหมาป่าตัวนั้นก็ส่งเสียงคําราม แล้วกระโดดขึ้นตะครุบและกัดไปที่ตรงคอของหลงเฟย "ชิ!"
"อยากจะกินเนื้อข้าหรือ ข้าก็อยากกินเนื้อเจ้าดูเหมือนกัน ชาติก่อนไม่มีโอกาสได้กินเนื้อหมาป่า เจ้าจงหมอบลงซะเดี๋ยวเลย"
"วิชาพลังคางคก!"
หลงเฟยคว่ำตัวลงกับพื้น กางแขนขาออกเป็นท่าคางคกและร้องอ๊บอ๊บในคอ ไม่รอให้หมาป่าปีศาจตัวนั้นโดดลงถึงพื้น เขาก็ดีดตัวขึ้นไป
"เปรี้ยงงง!"
ราวกับกระสุนปืนใหญ่ที่ยิงออกไป
"ปังงง!"
กระสุนยิงไปที่กลางท้องของหมาป่าปีศาจ หมาป่าปีศาจร้องอย่างเจ็บปวด หลงเฟยหยิบเอากระบองอันใหญ่ออกมาอีกอันหนึ่ง เล็งไปที่หัวของหมาป่าปีศาจแล้วฟาดไปเต็มแรง
"ผัวะ!"
"โอ๋ง..."
หมาป่าปีศาจก็หัวแตกสมองไหล ตาทั้งสองกลอกขึ้นบน นอนชักอยู่บนพื้น และกลอกตาอีกครั้ง แล้วตาย!
"ติ๊ง"
"ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'หลงเฟยง' ฆ่า 'หมาป่าปีศาจ' สําเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 10 แต้ม พลังลมปราณ 10 แต้ม ค่าระดับพลัง 1 แต้ม"
"ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'หลงเฟย' ได้รับ 'หนังหมาป่า' "
"ฮ่า ฮ่า... " หลงเฟยหัวเราะด้วยความดีใจ "ฆ่าสัตว์ป่าไปหนึ่งเดือนได้มาก็แค่ค่าประสบการณ์ที่น้อยจนน่าสงสาร นี่เพิ่งฆ่าสัตว์ปีศาจไปก็ได้พลังลมปราณกับค่าระดับพลังมาเลย"
จากนั้น
หลงเฟยก็ตรวจสอบคุณสมบัติของตนเอง
ผู้เล่น : หลงเฟย
ระดับ : นักรบจ้านซื่อระดับหก
พลังลมปราณ : 90 แต้ม (ระดับสูงขึ้นพลังลมปราณก็จะเพิ่มด้วย)
ทักษะ : วิชาพลังคางคก วิชาเพลงดาบพื้นฐาน
ค่าความโชคดี : 0 แต้ม
ค่าความมีเสน่ห์ : 0 แต้ม
ค่าพลังทําลายล้าง : 11 แต้ม
…..
คุณสมบัติทั้งหมดปรากฏขึ้นในสมองของหลงเฟย เขาพูดในใจว่า "อย่างที่คิด ค่าระดับพลังก็คือค่าพลังทําลายล้าง ฆ่าคนหนึ่งคนจะได้ค่าพลังทําลายล้าง 10 แต้ม ฆ่าสัตว์ปีศาจหนึ่งตัวจะได้ค่าระดับพลัง 1 แต้ม"
"ฆ่าคนได้ 10 เท่าของฆ่าสัตว์ปีศาจ แต่จํานวนของสัตว์ปีศาจมีมากกว่าคนร้อยเท่า ในเทือกเขานี้มีสัตว์ปีศาจเยอะแยะ"
"ว้าว!"
"รอต่อไม่ไหวแล้ว"
หลงเฟยตื่นเต้นขึ้นมาทันที
ขนาดฆ่าคางคกตัวนึงยังได้ศาสตร์วิชาระดับเทพมาเลย แล้วฆ่าสัตว์ปีศาจพวกนี้จะไม่ได้อาวุธเทพมาเลยหรือไง?
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า..."
"เริ่มการฆ่าต่อกัน"
เล่นเกมคือสิ่งที่หลงเฟยถนัดที่สุด และเป็นสิ่งที่เขาชอบที่สุดเช่นกัน ชาร์จของเขาเคยติดอยู่ร้านเกมติดกันเจ็ดวันโดยที่ไม่หล่นเลย แค่พรวดเดียวก็โผติดอันดับหนึ่งของชาร์จเกมการต่อสู้ แต่ตอนนั้นทําไปก็เพราะจะจีบผู้หญิง แต่ผลสุดท้ายคือผู้หญิงคนนั้นดันหนีไปกับผู้เล่นคนนึง เขาโมโหมากเลยฆ่าผู้เล่นคนนั้นในเกมจนต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่ ส่วนตัวเขาก็ไม่ได้เล่นเกมนั้นอีกเลย
พวกนี้ไม่ใช่ประเด็นหลัก
ประเด็นหลักคือหลงเฟยสามารถอดทนได้และยังมีความอดทนสูงมาก
"ติ๊ง!"
"ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'หลงเฟย' ฆ่า 'งูเหลือมระดับหนึ่ง' สําเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 100 แต้ม พลังลมปราณ 10 แต้ม ค่าระดับพลัง 1 แต้ม"
"ติ๊ง!"
"ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'หลงเฟย' ฆ่า 'เสือกระโจนระดับหนึ่ง' สําเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 100 แต้ม พลังลมปราณ 10 แต้ม ค่าระดับพลัง 1 แต้ม"
"ติ๊ง!"
"ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'หลงเฟย' ฆ่า 'วานรแขนยาว' สําเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 10 แต้ม พลังลมปราณ 10 แต้ม ค่าระดับพลัง 1 แต้ม"
ตลอดสามวันสามคืน หลงเฟยไม่ได้หยุดพักเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาไล่ฆ่าสัตว์ปีศาจไม่หยุด
ในที่สุด
ตอนที่เขากําลังฆ่าวานรแขนยาวอยู่ การแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น
"ติ๊ง!"
"ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'หลงเฟย' ค่าพลังทําลายล้างเต็มหลอดแล้ว!" - โปรดติดตามตอนต่อไป -