ณ อุทยานหลวงอันร่มรื่นของแคว้นโจวเหล่าสตรีสูงศักดิ์ในชุดผ้าไหมสีสันสดใสต่างมารวมตัวกันพวกนางจิบชาหอมกรุ่นจากถ้วยกระเบื้องเคลือบ พลางพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน งานเลี้ยงน้ำชาในครั้งนี้จัดขึ้นโดยโจวฟางหรูหรือองค์หญิงเจ็ด บุตรีของฮ่องเต้และซูกุ้ยเฟย
โจวฟางหรูนั้นอิจฉาในความงามของโจวฟางเซียนหรือองค์หญิงสาม ผู้เป็พี่สาวต่างมารดาเป็อย่างมากนางจึงมักหาเื่กลั่นแกล้งองค์หญิงสามอยู่เสมอ งานเลี้ยงน้ำชาครั้งนี้ก็เช่นกันโจวฟางหรูตั้งใจจะให้โจวฟางเซียนต้องอับอายขายหน้า
ไม่นานนักโจวฟางเซียนก็เสด็จมาถึงอุทยานหลวงพร้อมกับขบวนสาวใช้นางอยู่ในชุดกระโปรงผ้าไหมสีฟ้าอ่อน เรียบง่ายแต่สง่างามราวกับดอกบัวแรกแย้มใบหน้าของนางเปลือยเปล่าไร้เครื่องสำอาง แต่กลับงดงามราวกับเทพธิดา
ผิวพรรณของนางขาวผ่องดุจหยกส่องประกายดวงตากลมโตสีดำขลับเป็ประกายสดใสราวกับดวงดาวบนท้องฟ้าจมูกโด่งรับกับริมฝีปากอิ่มเอิบสีชมพูระเรื่อ ยามนางเคลื่อนไหวร่างกายบอบบางของนางก็พลิ้วไหวอ่อนช้อยราวกับสายน้ำ
เหล่าสตรีสูงศักดิ์ต่างหยุดการสนทนาและหันไปมองโจวฟางเซียนด้วยความตื่นตะลึงพวกนางต่างพากันซุบซิบนินทาถึงความงามของโจวฟางเซียนที่เหนือกว่าโจวฟางหรู
โจวฟางหรูมองโจวฟางเซียนด้วยสายตาอาฆาตนางกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ
โจวฟางเซียนนั่งนิ่งขณะยกถ้วยชาขึ้นจิบริมฝีปากแตะลงบนขอบถ้วยเบาๆ บังหน้าปิดบังความขุ่นเคืองที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในเสียงซุบซิบของเหล่าสตรีสูงศักดิ์ดังคลอเคลียอยู่รอบตัวราวกับฝูงผึ้งที่กำลังหึ่งร้องนางได้ยินทุกคำพูดที่พ่นออกมาจากปากพวกนางคำพูดที่เหยียดหยามดูถูกนางราวกับเป็เพียงวัตถุไร้ค่า
"องค์หญิงสามงั้นหรือ? นางมีดีอะไรกันนอกจากเป็บุตรสาวฮ่องเต้กับฮองเฮา"
"ท่านเสนาบดีเย่คงไม่โง่เลือกนางหรอก ข้าได้ยินมาจากองค์หญิงเจ็ดว่าองค์หญิงสามเป็คนที่ร้ายกาจมาก"
"คุณหนูไป๋หลี่เมิ่งสิ ทั้งสวยทั้งเก่ง เพียบพร้อมทุกอย่างแถมยังอ่อนหวานนิสัยดี"
โจวฟางเซียนกำถ้วยชาแน่นจนเกือบแตกนางรู้ดีว่าตนเองไม่ได้มีอะไรเทียบเท่าไป๋หลี่เมิ่ง ไม่ว่าจะเป็รูปโฉม ความสามารถหรือสติปัญญา แต่สิ่งหนึ่งที่นางมีเหนือกว่าคือความรักที่มั่นคงต่อเย่ซีเฉินชายผู้เป็ดั่งดวงใจของนาง
ที่นางยอมมานั่งร่วมอากาศหายใจกับคนผู้นี้ไม่ใช่ว่านางจะอยากมาแต่เพื่อพบสตรีผู้นั้น ไป๋หลี่เมิ่ง นางจึงต้องมาร่วมงานเลี้ยงน้ำชาในครั้งนี้
โจวฟางเซียนมองตามไป๋หลี่เมิ่งที่เดินแยกตัวออกไปจากกลุ่มคนนางรีบสาวเท้าตามไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยขึ้นขัดจังหวะ "คุณหนูไป๋ข้ามีเื่อยากจะคุยกับท่านสักครู่"
ไป๋หลี่เมิ่งหยุดเดินหันกลับมามองโจวฟางเซียนด้วยสายตาเรียบเฉย"องค์หญิงมีอะไรจะตรัสกับหม่อมฉันหรือเพคะ"
"เื่ท่านเสนาบดีเย่ซีเฉิน" โจวฟางเซียนพูดตรงไปตรงมา
ไป๋หลี่เมิ่งยิ้มบาง"สิ่งที่องค์หญิงขอ หม่อมฉันคงไม่อาจทำตามได้ท่านเสนาบดีกับหม่อมฉันรักกันมาก ขอให้องค์หญิงเข้าใจด้วย"
"เหตุใดจึงไม่ถามท่านเสนาบดีดูก่อนเล่าว่าเขาอยากจะแต่งกับเ้าหรือไม่" โจวฟางเซียนถามกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน"สถานะเช่นเ้า จะสามารถช่วยเหลือเขาได้เท่าข้าหรือ"
ไป๋หลี่เมิ่งไม่ตอบแต่กลับคว้าข้อมือของโจวฟางเซียนไว้แน่น ทั้งสองยื้อยุดกันไปมาอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ไป๋หลี่เมิ่งจะแสร้งทำเป็เสียหลักพลัดตกลงไปในสระน้ำ
"ช่วยด้วย! องค์หญิงผลักข้า!" ไป๋หลี่เมิ่งร้องะโเสียงดัง
โจวฟางเซียนตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนางไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกเหล่าขันทีและนางกำนัลรุมล้อมเอาไว้
ในขณะเดียวกันเย่ซีเฉินที่เดินผ่านมาพอดีก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือเขาจึงรีบวิ่งมาที่สระน้ำ และไม่รอช้าะโลงไปช่วยไป๋หลี่เมิ่งขึ้นมาทันที
ไป๋หลี่เมิ่งซบลงบนอกของเย่ซีเฉินร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับเด็กน้อยส่วนโจวฟางเซียนที่ถูกทิ้งไว้ข้างสระน้ำก็ได้แต่ยืนมองภาพนั้นด้วยความเ็ป
หลังจากที่ไป๋หลี่เมิ่งสงบสติอารมณ์ลงได้แล้วเย่ซีเฉินก็หันมาทางโจวฟางเซียน "กระหม่อมมีคนรักอยู่แล้วและจะแต่งงานกับนางเพียงผู้เดียว ขอองค์หญิงโปรดเข้าใจด้วย"
คำพูดของเย่ซีเฉินราวกับคมมีดที่กรีดแทงหัวใจของโจวฟางเซียนนางรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ความรักที่นางเฝ้าทะนุถนอมมาตลอดถูกทำลายลงในพริบตา
"ข้าเข้าใจแล้ว" โจวฟางเซียนพูดเสียงแ่เบาก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างเงียบงัน
นางเดินโซซัดโซเซไปตามทางเดินน้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว ความรักที่นางเคยเชื่อมั่นว่าจะยั่งยืนกลับพังทลายลงอย่างง่ายดาย เพียงเพราะเล่ห์เหลี่ยมของหญิงสาวคนหนึ่ง
ข่าวลือเื่ราวอื้อฉาวของโจวฟางเซียนแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงราวกับไฟลามทุ่งคำพูดดูถูกเหยียดหยามจากปากของเหล่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์ถูกส่งต่อกันไปปากต่อปากจนกระทั่งเื่ราวบิดเบือนกลายเป็ว่าองค์หญิงสามเป็หญิงสาวแพศยาชอบแย่งชิงคนรักของผู้อื่น
เสียงก่นด่าสาปแช่งดังระงมไปทั่วตลาดชาวบ้านต่างพากันประณามโจวฟางเซียนอย่างรุนแรงราวกับนางเป็ตัวซาตานทว่าความจริงกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง นางไม่เคยคิดร้ายหรือทำร้ายใครมาก่อนเลย
วันที่นางไปหาเื่ไป๋หลี่เมิ่งนั้นก็เพราะความหึงหวงและความกลัวเข้าครอบงำ นางกลัวว่าเย่ซีเฉินชายหนุ่มที่นางเฝ้ารักและเทิดทูนจะไม่เลือกนางเป็ภรรยา
โจวฟางเซียนรักเย่ซีเฉินด้วยใจจริงนางวาดฝันถึงอนาคตร่วมกันกับเขา แต่ความฝันนั้นกลับพังทลายลงเมื่อเย่ซีเฉินตกหลุมรักไป๋หลี่เมิ่ง
นางรู้ดีว่าเย่ซีเฉินเข้าหานางในตอนแรกก็เพราะฐานะองค์หญิงสามของนางที่ฮ่องเต้และฮองเฮาโปรดปราน แต่เมื่อเขาได้พบกับไป๋หลี่เมิ่งหญิงสาวที่เพียบพร้อมทั้งรูปโฉมและสติปัญญา เขาก็เปลี่ยนใจไปอย่างง่ายดาย
โจวฟางเซียนได้แต่เก็บความเ็ปไว้ในใจนางต้องทนอยู่กับความอับอายและถูกสังคมตราหน้าว่าเป็หญิงแพศยาทั้งที่ความจริงแล้วนางเป็เพียงเหยื่อของความรักที่ไม่สมหวัง
46K
