บทที่ 28
เรียนรู้พลังเวทย์
แผนการเตรียมการออกสำรวจเป็ที่รู้กันดีในหมู่ของพวกสมาชิกภายในค่ายหลังจากที่พูดคุยกันจนเสร็จประมาณสองวันถัดมาภายในค่ายก็มีการเตรียมการออกสำรวจพื้นที่บริเวณรอบๆ
โทมัสที่เป็ผู้นำของค่ายนี้จัดแผนการสำรวจขึ้นมาเพื่อที่จะสำรวจหาผู้ที่ยังคงมีชีวิตรอด
และอีกหนึ่งจุดประสงค์ก็คือจะสำรวจว่าตอนนี้โลกใบนี้เปลี่ยนแปลงไปอย่างไรแล้วบ้าง
ในครั้งนี้มุ่งตรงไปยังทางทิศใต้มองดูจากระยะเวลาในการเดินทางน่าจะใช้เวลาประมาณสามวันกว่าจะเดินทางกลับมา
เดย์อาศัยอยู่ภายในค่ายเขายังคงดำเนินกิจวัตรประจำวันของตัวเองเช่นเดิม
ในตอนนี้สังหารพวกหมาป่าเ่าั้ได้มากขึ้นเรื่อยๆแต้มพอยที่ได้รับมาเองก็มีจำนวนมากขึ้นด้วยเช่นเดียวกัน
ความสามารถของถูกอัพแล้วก็พัฒนาขึ้น
เดย์ในตอนนี้การต่อสู้กับพวกมอนสเตอร์เขาไม่ได้ต่อสู้กับพวกมันเพื่อที่จะเก็บแต้มพอยท์เพียงอย่างเดียว
แต่การต่อสู้กับพวกมันสิ่งที่เขาทำการฝึกฝนไปด้วยนั่นก็คือการใช้สกิลและความสามารถ
เดย์ยืนอยู่บริเวณกลางป่าขนาดใหญ่ในตอนนี้เป็่เวลายามกลางวัน แสงอาทิตย์สาดส่องจาก้าลงมาด้านล่าง
เดย์ที่กำลังยืนอยู่ยกฝ่ามือของตนเองขึ้นมาเขายกฝ่ามือข้างขวาของตนเองขึ้นมาดวงตาทั้งสองข้างพับปิดละ
จากนั้นก็สร้างสรรค์เวทย์เปลวเพลิงขึ้นมาจากภายในฝ่ามือ
เขาส่งผ่านพลังเวทย์ใช้งานสกิลเปลวเพลิงลุกไหม้ขึ้นที่ฝ่ามือเป็ก้อนเปลวเพลิงขนาดเทียบเท่าลูกบอลลูกเล็กๆ
หลังจากที่สร้างเปลวเพลิงขึ้นที่ฝ่ามือของตนเองได้แล้วดวงตาทั้งสองข้างเปิดขึ้นมา
เดย์ใช้ดวงตาของตนเองจ้องมองเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้อยู่ภายในฝ่ามือพลางคิด“ สกิลเวทเปลวเพลิงระดับพื้นฐาน ”
“ การสร้างสรรค์เวทย์จากที่สามารถสังเกตได้ก็คือมันจะแปรเปลี่ยนพลังภายในร่างกายให้กลายเป็เวทย์ลักษณะธาตุอย่างเปลวเพลิง ”
“ ความสามารถของเราในตอนนี้ไม่ว่าจะลองเปลี่ยนคุณสมบัติขนาดไหนก็สามารถขยายเปลวเพลิงได้เป็เพียงแค่ก้อนลูกบอลเล็กๆที่มีขนาดเทียบเท่ากับปั่น ”
“ บางสามารถใช้เผาร่างของมอนสเตอร์ได้แต่ก็เป็เพียงแค่พวกมอนสเตอร์ที่มีระดับต่ำ”
“ ถ้าพลังเวทย์ภายในร่างกายเพิ่มมากขึ้นรูปลักษณะของเปลวเพลิงมันก็จะขยายใหญ่ขึ้น”
เดย์กำลังทำความเข้าใจกับสกิลของตนเอง
ภายในโลกใบนี้มีอีกหลายอย่างที่เขาจำเป็จะต้องทำความเข้าใจความรู้ที่แปลกใหม่เขากำลังเริ่มเรียนรู้ความรู้เ่าั้ทั้งหมด
และในตอนนี้ความรู้ใหม่ที่ได้รับมามันก็คือสิ่งที่เรียกว่าเวทย์มนตร์
พลังเวทย์ภายในร่างกายจะเหมือนกับขนาดและความรุนแรงของเวทย์พลังเวทย์ภายในร่างกายของเขาในตอนนี้น้อยเป็อย่างมาก
มันเลยทำให้สามารถสร้างสรรค์และก็ปลดปล่อยเวทย์เปลวเพลิงออกมาได้โดยจำกัดขนาดไว้มีเพียงแค่นี้
เดย์ในขณะที่สร้างเปลวเพลิงขึ้นมาภายในฝ่ามือเขาลองปามันออกไปยันหน้า
ลูกบอลเพลิงที่มีขนาดเทียบเท่ากำปั้นพุ่งตรงเข้าไปกระแทกกับรากไม้
“ ตรึง! ” เกิดกลายเป็การโจมตีเปลวเพลิงเผารากไม้ เปลวเพลิงลุกไหม้ขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเจน
เดย์มองเห็นผลลัพธ์ของการโจมตีที่ออกแม้ว่ามันจะไม่ได้รุนแรงในขณะที่น่าตกตะลึงแต่เขาก็พึงพอใจ
“ ด้วยพลังเวทย์ภายในร่างกายตอนนี้การสามารถสร้างการโจมตีแบบนี้ได้มันก็ถือว่าเยี่ยมยอด”
“ ภายในค่ายไม่มีคนไหนเลยที่มีสกิลถือครองเป็จอมเวทย์ตัวของเราเองก็อยากจะรู้เช่นเดียวกันว่าคนที่มีสกิลถือครองหลักเป็สกิลจอมเวทย์หรือว่านักเวทย์มันจะเป็อย่างไร ”
“ ก็ต้องใช้พลังเวทภายในร่างกายมากขนาดไหนถึงจะสามารถสร้างสรรค์การโจมตีที่รุนแรงในฐานะเวทย์มนตร์ได้”
“ คิวเป็นักดาบเวทย์ประยุทธ์ใช้พลังเวทของตนเองเข้าใส่การโจมตีในรูปแบบกายาภาพเพราะแบบนั้นจึงไม่สามารถประเมินได้ ”
เดย์มีข้อสงสัยมากมายที่มันเกิดขึ้นหลังจากที่โลกใบนี้เปลี่ยนแปลงไป
ตอนนี้เขากำลังทำการศึกษาแล้วก็กำลังทำการวิเคราะห์เกี่ยวกับพวกมันทั้งหมด
“ เอาล่ะในวันนี้ก็ได้พ้อยมามากในระดับนึงถ้าแบบนั้นก็อัพสกิลที่เหลือ”
เดย์ก้มหน้าก้มตาของตนเองเริ่มทำการอัพสกิลและความสามารถของตนเองอย่างรวดเร็ว
ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมงเต็มๆหลังจากที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ลองต่อยตรงแล้วคิดดูว่าตนเองจะพัฒนาความสามารถในด้านใด
สุดท้ายแล้วเขาเองก็สามารถพัฒนาควรจนเสร็จ
[ ชื่อ เดย์อายุ 23 ]
[ สกิลหลักผู้ถือครองสกิลพ่อค้าแห่งโลก ]
[ ค่า SPที่มีอยู่ 103 หน่วย]
[ สกิลอื่นๆของท่าน - ต่อรองราคา LV1 - ซื้อขาย LV1 - กระเป๋ามิติ LV2 - ร่างกายแข็งแกร่ง LV3 - ปลดลิมิตเตอร์ LV3 - ศัตรูคลุ้มคลั่ง LV3 -เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ LV3 - แปลภาษา LV2 - วิเคราะห์ LV2 - พันธะสัญญากู้ยืม LVMAX - ความรวดเร็วในการเคลื่อนที่ LV2 - เวทย์เปลวเพลิงขั้นพื้นฐานLV2 - แก่นพลังเวทย์ LV3 ]
ความสามารถที่เพิ่มขึ้น
“ หลังจากอัพสกิลแก่นพลังเวทย์พลังเวทย์ภายในร่างกายมันเองก็เพิ่มมากขึ้นมันทำให้เวทย์เปลวเพลิงที่สามารถสร้างได้มีขนาดขยายใหญ่มากขึ้นถึงหนึ่งเท่าตัวตอนหนึ่งเลเวล”
“ เพียงเท่านั้นตอนนี้ร่างกายยังรู้สึกเคลื่อนไหวรวดเร็วมากขึ้นถ้าเป็แบบนี้การต่อสู้คงจะสามารถทำได้ง่ายดายมากขึ้นเราแข็งแกร่งขึ้นอีกระดับแล้ว ”
เดย์มั่นใจว่าตอนนี้ความสามารถของตนเองพัฒนาขึ้นไปอีกระดับเรียบร้อยแล้ว
สิ่งที่ยังขาดอยู่ก็คือการต่อสู้กับคนจริงๆ
“ ถ้าอยากจะเอาชนะโทมัสจำเป็ต้องมีประสบการณ์ในการต่อสู้กับคนจริงๆ คนๆนั้นเป็ทหารภายในกองทัพสหรัฐเื่ศิลปะการต่อสู้ไม่จำเป็จะต้องถามคงจะมีประสบการณ์ต่อสู้กับคนจริงๆมานับไม่ถ้วน ”
“ เพราะแบบนั้นถ้าอยากจะเอาชนะหมอนั้นให้ได้ไม่ใช่ว่าพึ่งเพียงแค่ขีดความสามารถของร่างกาย”
“ ตัวของเราจำเป็ต้องหาประสบการณ์ในการต่อสู้กับคนจริงๆด้วย”
เดย์ตัดสินใจที่จะเริ่มเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่ตนเองยังไม่มี
เขาได้ออกล่ามอนสเตอร์บริเวณนั้นอยู่อีกสักพักจนกระทั่งท้องฟ้า้านั้นเปลี่ยน
พระอาทิตย์ยามอัสดงส่องแสงสีส้มอมแดงสาดส่องไปทั่วทั้งบริเวณเดย์เดินทางมุ่งตรงกลับเข้ามาภายในค่าย
ในตอนนี้บรรยากาศภายในสถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความเงียบงันหลังจากที่เริ่มมีการแบ่งระดับและชนชั้นผู้คนมากมายภายในสถานที่แห่งนี้ก็เริ่มแตกแยกมากขึ้น
เดย์ไม่ได้สนิทกับใครหรือว่าคนในค่ายมากเป็พิเศษ คนที่มีสนิทด้วยมากที่สุดและพูดคุยกันด้วยมากที่สุดก็คงจะเป็คิว
แต่ในตอนนี้คิวที่เป็อีกหนึ่งทีมสำรวจของค่ายที่ถูกคัดเลือกเอาไว้ก็เดินทางออกไป
เมื่อเขากลับเข้ามาภายในค่ายก็เดินมุ่งตรงไปยังที่พักของตนเองอย่างรวดเร็ว
เดย์ที่กำลังนั่งอยู่ตรงที่พักของตนเองเขาใช้ดวงตามองตรงเข้าไปภายในค่ายมองเห็นพวกสมาชิกใหม่เดินไปมาอยู่ด้านหน้า
ใช้ดวงตาจ้องมองพวกมัน “ วิเคราะห์ ”
[ ชื่อ ???อายุ ?? ]
[ สกิลหลักผู้ถือครองสกิลนักดาบ ]
[ สกิลของท่าน- ความสามารถทักษะดาบ LV4 - กำลังกาย LV4 - พลังเวทย์ LV4 - เสริมแกร่งเวทย์ LV2 ]
[ ชื่อ ???อายุ ?? ]
[ สกิลหลักผู้ถือครองสกิลนักฆ่า ]
[ สกิลของท่าน- ความสามารถทักษะลอบสังหาร LV4 - ความเร็ว LV4 - โจมตีรวดเร็ว LV4 - พลังเวทย์ LV2 ]
นี่คือสิ่งที่สามารถมองเห็นได้ขีดความสามารถของพวกมันต่างจากคนธรรมดาทั่วไป
นี่แหละเป็สิ่งที่ทำให้เขานั้นยืนยันได้ว่าพวกมันไม่ใช่คนที่เพิ่งฟื้นตื่นขึ้นมาเเต่ว่าแทรกแซงเข้ามาภายในค่ายแห่งนี้
เดย์แม้จะรู้แบบนั้นแต่ก็ไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรเขายังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงตำแหน่งเดิมของตนเอง
ผ่านไปอีกประมาณสองชั่วโมงเริ่มตกดึก
ทั่วทั้งค่ายถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัดกองเพลิงเล็กๆที่ถูกจุดขึ้นบริเวณด้านหน้าที่พักของเดย์เดย์กำลังนั่งอยู่บริเวณด้านหน้ากอง
ดวงตาของเขาเหลือบไปมองท่าทีของพวกสมาชิกใหม่ที่เริ่มเคลื่อนไหวอย่างผิดปกติ
เดย์กล่าวกับตนเองภายในใจ “ พวกมันจะเริ่มแล้ว… ”
จบบท