สาวน้อยซาเล้งกับหนุ่มชั่งพิมพ์

 เธอเริ่มทำงานอย่างเข้มแข็ง ขยันไม่ยอมหยุด ไม่ยอมหย่อนเลย มีหยุดพักแค่เวลาปาดเหงื่อบ้างเท่านั้น ตอนอยู่ที่บ้านของเธอ เธอก็มักจะทำแบบนี้นั่นแหละ  แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไรขนาดนี้
              เขายุ่งอยู่กับการพิมพ์งานของเขาให้เสร็จ ซึ่งมันถูกกองสุมอยู่มากมายบนโต๊ะทำงาน
        “เพล้ง!”
        “เฮ้ย!”
           เขา๻๠ใ๽จนหน้าซีดเผือก และผละออกไปจากงานของเขา ตรงรี่ขึ้นไปยังชั้นบน จากนั้นค้นดูตามห้องต่างๆ 3-4 ห้อง ก่อนที่จะมาหยุดอยู่ที่ห้องของเขา
        “เกิดอะไรขึ้นนะ เฮ้ย! โธ่เอ๊ย! ตุ๊กตาแก้วโปรเกมอน สุดรักสุดหวงของผม”
             เขาหันมามองหน้าเธอ  ที่ยังยืนเอามือปิดปากของตัวเองอย่างไม่รู้คลาย
        “นายนี้ มันซุ้มซ่ามจริงๆเลย ให้ตายเหอะ งานอดิเรกของนาย คงจะชอบพังข้าวพังของล่ะซิ”
        “เอ๊ะ!”
        “เอ๊ะ อีกแล้ว นายต้องชดใช้”
        “เท่าไร” เธอยังไม่หายหน้าซีด
        “แฟนของผมเขาซื้อมาจากญี่ปุ่น ในราคาตัวละหลายหมื่นบาท”
        “หลายหมื่นเชียวเหรอ”