บทที่ 15
ของขวัญ
บริเวณอารามด้านหลังสำนักสถานที่เก่าๆที่เอาไว้เก็บอุปกรณ์ซุนเคอเดินตามผู้ติดตามทั้งสองของมันมาถึงสถานที่แห่งนี้เพราะกล่าวว่ามีของบางอย่างจะให้เมื่อเดินทางมาถึงก็ได้ผลักดันประตูที่เป็สถานที่เก็บพวกอุปกรณ์ซ่อมแซมเข้าไป
เมื่อทำการผลักประตูไม่เปิดเข้าไปบริเวณด้านในก็พบเห็นว่าภายในนั้นมีร่างของสตรีผู้หนึ่งโดนมัดเอาไว้
“ นี่มันสตรี… ”ซุนเคออุทานขึ้นมาแล้วจ้องมองไปที่สตรีที่อยู่บริเวณด้านหน้า
นางเป็สตรีวัยประมาณสิบแปดปีเข้าสู่่วัยสาวสะพรั่งร่างกายอรชรอ้อนแอ้นเรือนร่างงดงามเย้ายวนหนังสวมชุดชาวบ้านธรรมดาธรรมดาเพียงแต่ว่าผิวพรรณและใบหน้าเองก็สละสลวยมิน้อยตัวของนางนั้นสวมใส่ชุดชาวบ้านสีอ่อนเป็ชุดผ้าอันเรียบง่ายมือทั้งสองข้างและขาถูกเชือกเส้นหน้ามัดเอาไว้พร้อมกับปากเองก็ถูกผ้าผืนใหญ่มัดเอาไว้ไม่ให้ส่งเสียง
ผู้ติดตามทั้งสองของซุนเคอทำการก้าวเดินเข้ามาใกล้ๆผู้เป็นายของมันก่อนที่จะพูดกระซิบกระซาบ“ ตัวของข้าเห็นนายน้อยอยู่ภายในสำนักแห่งนี้มาเป็เวลานานไม่ได้ร่วมสนุกกับเราสตรีเลยหามาให้ขอรับ ”
ซุนเคอได้ยินแบบนั้นดวงตาของมันลุกวาวขึ้นทันควันแสยะยิ้มละหันไปมองผู้ติดตามทั้งสองของตนเองอย่างพึงพอใจ
ในตอนนี้กล่าวแล้วก็เป็เช่นนั้นตัวของมันที่อยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ไม่มีบ่าวไพร่สตรีคอยรับใช้ไม่ได้ร่วมสนุกร่วมหลับนอนกับพวกสตรีมาเป็เวลาหลายเดือน
ของขวัญชิ้นนี้ดูมันถูกใจเป็พิเศษสาวชาวบ้านพรุ่งนี้เองก็หน้าตาสละสลวยงดงามเหมาะกับการที่จะเป็เครื่องอารมณ์ให้กับมัน
มันหันไปมองส่งสายตาให้กับผู้ติดตามของตนเองก่อนที่จะถาม “นี่ตัวของพวกเ้าไปได้นางมาจากที่ไหน ”
ผู้ติดตามผู้นั้นแสยะยิ้มก่อนที่มันจะกล่าวขึ้นมา “เมื่อประมาณสองวันก่อนตัวของขาลงเข้าไปตามคำสั่งเลยไปพบเจอสตรีผู้นี้ถูกขายอยู่ภายในตลาดเลยทำการซื้อมาหวังจะให้มาเป็ของขวัญกับนายน้อย”
ซุนเคอแบบนั้นส่งเสียงหัวเราะดังลั่นอย่างพอใจมันใช้มือของตนเองตบไหล่ผู้ติดตามและก็กล่าวขึ้นมา “ ดีเยี่ยมดีเยี่ยมตัวของจะดี ”
“ เอาล่ะถ้าแบบนั้นตัวของข้าก็อยากจะร่วมสนุกกับสตรีผู้นี้แล้วพวกเ้าออกไปซะ ” มันทำการสั่งการผู้ติดตามทั้งสองที่อยู่บริเวณด้านหลังอย่างรวดเร็ว
ผู้ติดตามทั้งสองที่อยู่บริเวณด้านหลังก้าวถอยหลังออกไปสำหรับพวกคุณชายตระกูลใหญ่ๆเื่สนุกสนานคงไม่เว้นเื่หลับนอนกับเหล่าสตรีไม่ว่าจะเป็บ่าวไพร่หรือนางคณิกา
ซุนเคอมันเองเป็ลูกของขุนนางใหญ่เคยหลับนอนกับสตรีมาั้แ่อายุสิบห้าหลังจากนั้นก็หลับนอนกับสตรีมาเรื่อยๆแต่ใน่หลายเดือนที่ผ่านมาเข้าร่วมสำนักมันจำเป็จะต้องฝึกฝนอย่างจริงจัง
อาจจะเป็เพราะว่ากฎภายในสำนักไม่ให้มีบ่าวไพร่สตรีเข้ามารับใช้พวกลูกศิษย์ภายในสำนักไม่ใช่ว่าสำนักแห่งนี้ไม่มีลูกศิษย์หญิงแต่มีลูกศิษย์หญิง แต่กฎระเบียบก็คือบ่าวไพรชายรับใช้ลูกศิษย์ชายบ่าวไพร่หญิงรับใช้ลูกศิษย์หญิงถูกแบ่งแยกออกกันอย่างชัดเจน
แม้แต่สายวิชาในการฝึกฝนเองก็ถูกแบ่งแยกอาจารย์ที่ฝึกฝนเองก็ถูกแบ่งแยกเช่นเดียวกันบุรุษและสตรีภายในสำนักแทบจะไม่ได้พบเจอกันด้วยซ้ำ
อีกทั้งภายในสำนักแห่งนี้สตรีภายในสำนักเองก็มีน้อยเมื่อเทียบกับจำนวนของเหล่าลูกศิษย์เป็บุรุษ
ผู้ติดตามทั้งสองซุนเคอตัวของมันเอาความดีความชอบเอาหน้ากับผู้เป็นายน้อยของนายหลังจากส่งมอบสตรีผู้นั้นเสร็จก้าวเดินออกมาจากจุดนั้นปิดประตูอย่างแ่า
พวกมันทำการยืนเฝ้าประตูบริเวณด้านหน้าให้กับผู้เป็นายของตนเองที่กำลังจะรวมมีความสุขกับสตรีที่พวกมันซื้อตัวมาในขณะที่ตัวของมันนั้นกำลังยืนเฝ้าอยู่บริเวณด้านหน้าผู้ใดจะคาดคิดเล่าเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามา
ตึก!!! ตึก!!!เสียงฝีเท้านั้นก้าวเข้ามาดวงตาของผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าจ้องมองตรงมาอย่างรวดเร็ว
ผู้ติดตามทั้งสองที่มีร่างกายใหญ่โตทำการยืนกอดอกจ้องมองไปที่เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นผู้ที่ปรากฏกายอยู่บริเวณด้านหน้าของพวกมันในตอนนี้ลู่ิ
ลู่ิปรากฏกายออกมาพวกผู้ติดตามสองคนของซุนเคอแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยพวกมันยืนกอดอกคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันอย่างแววตาที่เต็มไปด้วยความดุดันจ้องมองไปที่ลู่ิ
“ ลูกเต่าลู่ตัวของเ้ามาทำอะไรที่สถานที่แห่งนี้” พวกมันถามขึ้นมา
ลู่ิแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเรียบเฉย “ตัวของข้าอยากจะมาคิดบัญชีสักหน่อย ”
“ คิดบัญชีคิดบัญชีอย่างงั้นรึตัวของเ้าเนี่ยนะ ไม่รู้จักประมาณตนเองพลังภายในร่างกายไม่มีแม้แต่น้อยกลับคิดต่อต้าน” หนึ่งในผู้คุ้มกันร่างกายใหญ่โตก้าวเดินมาด้านหน้า
คนผู้นี้มีร่างกายใหญ่โตมันสูงกว่าคนธรรมดาประมาณหนึ่งศีรษะทั่วทั้งร่างกายเองก็เต็มไปด้วยมัดกล้ามก้าวเดินมาหยุดลงบริเวณด้านหน้าของลู่ิ
เมื่อเท้าทั้งสองข้างของมันหยุดลงมุมปากของมันแสยะยิ้มยกฝ่ามือของตนเองขึ้นมาหวังจะบดขยี้ร่างของลู่ิ
ลู่ิเห็นมันยื่นฝ่ามือมันเข้ามาอย่างช้าๆคนผู้นี้ประมาทคิดว่าภายในร่างของลู่ิไม่มีลมปราณเลยแม้แต่นิดเดียวซึ่งความประมาทนั้นจะนำพาสู่ความพ่ายแพ้
ลู่ิยื่นมือของตนเองออกไปคว้าจับฝ่ามือที่ยื่นเข้ามาจากนั้นก็ใช้ฝ่ามือของตนเองออกแรงหักนิ้วมือของมันอย่างง่ายดาย
ก๊อก!!เสียงนั้นดังขึ้นมันเป็เสียงของกระดูกหักนิ้วมือทั้งห้าของมันโดนออกเเรงบิดจนผิดผู้คุ้มกันผู้นั้นส่งเสียงร้องอย่างเ็ป ลู่ิแสยะยิ้มคนผู้นี้แม้จะระดับลมปราณมากกว่าตัวของมันถึงสองขั้นสมบัติร่างกายแตกต่างกันเพียงแค่ไม่กี่ส่วน
ตอนนี้ส่งเสียงร้องอย่างเ็ปการป้องกันลดต่ำลงลู่ิพุ่งฝ่ามือของตนเองขึ้นไปใช้ฝ่ามือนั้นสับเข้าที่คอของมัน
ผัวะ!!! ชายผู้นั้นโดนการโจมตีสองครั้งมันกระอักก่อนที่จะล้มลงไปนอนแน่นิ่งกับพื้นลู่ิแสยะรอยยิ้มที่มุมปากการต่อสู้ถ้าเกิดว่าประมาทแม้จะมีระดับมากกว่าเองก็ถึงแก่ความตายได้
ผู้คุ้มกันอีกผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังดวงตาของมันเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนกใมันไม่คิดว่าลู่ิจะมีพลังขนาดนี้
ไม่สิ้นวินาทีที่มันนั้นยืนนิ่งเป็่โอกาสที่จะทำการโจมตีลู่ิพุ่งทะยานไปบริเวณด้านหน้าอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าใส่ร่างกายของชายผู้นั้นชายผู้คุ้มกันร่างกายใหญ่โตผู้นั้นยกฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นมาตั้งรับ
ลู่ิแสยะยิ้มที่มุมปากเห็นมันเอามือทั้งสองข้างไขว้กันเตรียมตั้งรับการโจมตีลู่ิหมุนร่างกายหนึ่งจังหวะหลบไปบริเวณด้านหลังยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาก่อนที่จะรัดคอของมันชายร่างกายใหญ่โตโดนรัดคอด้วยพละกำลังอันมหาศาล
ใบหน้าของมันแดงก่ำขึ้นมาตอนนี้อยากจะส่งเสียงร้องเรียกคนช่วยก็ไม่สามารถผ่านไปไม่นานนักลมหายใจของมันค่อยๆหมดลง
ผู้ฝึกฝนวรยุทธ์ระดับขั้นเก้าโดนลู่ิรัดคอจนตายร่างกายของมันค่อยๆทรุดต่ำลงอย่างช้าช้า
สองคนโดนสังหารตายอย่างง่ายดายถ้าเกิดว่าพวกมันไม่ได้ประมาทคงจะมีโอกาสต่อสู้หรือต่อต้านมากกว่านี้
ลู่ิมองไปบริเวณด้านในตอนนี้ประตูยังคงปิดแน่นเสียงกรีดร้องของสตรีที่อยู่ด้านในก็ดังขึ้นพยายามต่อต้าน
มันทำให้ซุนเคอที่ตอนนี้กำลังหืดกระหายกามราคะพยายามจะปลุกปั้นสตรีผู้นั้นไม่ได้ยินเลยว่าบริเวณด้านนอกเกิดเื่อะไรขึ้น
ลู่ิก่อนจะปรากฏการเข้าไปด้านในนำผ้าผืนหนึ่งมาปิดบางใบหน้าของตนเองแถมยังสลัดชุดของลูกศิษย์ของสำนักออกไปอีกสวมใส่ชุดธรรมดาธรรมดา
หลังจากที่เตรียมการเสร็จเรียบร้อยใช้เท้าของตนเองถีบประตูเข้าไปบริเวณด้านใน
ปั้ง!!! เท้าออกแรงถีบเข้าไปบริเวณด้านในประตูไม้กระเด็นพุ่งเข้าไปภาพที่มองเห็นก็คือซุนเคอที่เปลือยกายท่อนบนกำลังฉีกกระชากอาภรณ์ที่กำลังสวมใส่ของสตรีผู้นั้นอยู่
ซุนเคอมันหยุดการกระทำของมันหลังจากที่ประตูไม้ลอยข้ามศีรษะของมันไปมันหันกลับไปมองพบเห็นร่างกายของชายผู้ปกปิดตัวตนผู้นั้นปรากฏกายอยู่ด้านหลัง
คนผู้นี้ไม่ใช่คนโง่มันมองสถานการณ์ครู่เดียวก็รู้ทันทีเห็นว่าผู้ติดตามทั้งสองคนของมันนอนอยู่ที่พื้นคล้ายจะหมดลม
รีบลุกขึ้นมาทันควัน “ นี่ตัวของเ้า!!! ”
ลู่ิที่ปกปิดตัวตนอยู่เอียงคอก่อนที่จะพุ่งตรงเข้าไปใส่มันอย่างรวดเร็วลู่ิยกเท้าของตนเองขึ้นมาถีบเข้าไปที่หน้าอกของมันอย่างเต็มแรง ตรึม!!!
แรงถีบมหาศาลชายผู้นั้นกระเด็นไปกระแทกกับผนังไม้ด้านหลังตู้ม!!!
ซุนเคอไม่สิ้นกำลังไม่สิ้นแรงมันลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วดวงตามองตรงไปที่ชายปริศนาผู้นั้นที่ปรากฏกายออกมา
“ เ้าเป็ใครกล้าบุกเข้ามาภายในสำนัก!!แล้วยังกล้ามาทำร้ายตัวของข้า!!! ”
“ ตายซะ!!! ”มันยกฝ่ามือทั้งสองข้างของตนเองขึ้นมาพลังิญญาห่อหุ้มฝ่ามือทั้งสองเอาไว้บังเกิดกลายเป็รูปลักษณ์ออร่าสีเข้ม
มันพุ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็วนี่เป็ทักษะวรยุทธประเภทหมัดลู่ิขมวดคิ้ว “ มาแล้ว ”
จบบท