“ใช้ปากของเ้าไง”
“ห๊ะ?”
ดวงตากลมใสเบิกโพลงอ้าปากค้างด้วยความใ ไยจ้าวลี่ิถึงได้ขยันสรรหาเื่นั้นเื่นี้ให้นางต้องรู้สึกตื่นตระหนกไม่พักกันด้วยนะ
แต่ละสิ่งแต่ละอย่างที่เขาปรารถนาให้หม่าเยว่ซินทำล้วนเป็เื่วิปริตยิ่งนัก นางเป็บุตรสาวแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเฉิง ถูกอบรมสั่งสอนให้เป็ภรรยาที่เพียบพร้อมเป็มารดาที่ดี เื่ปรนเปรอสามีก็พอได้เรียนรู้มาบ้างว่าควรทำเยี่ยงไร แต่ก็เพียงพื้นฐานเท่านั้นไม่ได้ลึกซึ้ง
ไยเขาทำราวกับว่านางเป็สตรีในหอนางโลม ที่จะถนัดในเื่ปรนเปรอสร้างความหรรษาให้บุรุษเพศ ดูิ่ดูแคลนเกียรติศักดิ์ศรีบุตรีขุนนางระดับสูงยิ่งนัก
“มันมีสิ่งใดน่าเข้าใจยากหนักหนา ข้าให้เ้าใช้ปากทำความสะอาดมัน ทำซะ!”
ดวงตาคมกริบหลุบมองแก่นกายตัวเองที่กำลังเริ่มอ่อนตัวลง ยังคงมีคราบน้ำกามเปรอะเปื้อนแม้ถูกรูดออกไปบ้างแล้ว
จ้าวลี่ิแสดงสีหน้าหงุดหงิดรำคาญใส่หม่าเยว่ซิน ท่าทางกระฟัดกระเฟียดคล้ายไม่พอใจเมื่อนางยังคงนั่งนิ่งไม่เคลื่อนขยับกาย ก่อนออกคำสั่งเสียงเข้มอีกครั้งจนร่างเล็กสะดุ้งโหยง
“เดี๋ยวนี้!!”
แม้อยากปฏิเสธใจจะขาดเพราะรู้สึกอับอาย เกินกว่าทำใจกระทำตามความประสงค์ของเขาได้ แต่นางก็ทำได้แค่คิดต่อต้านอยู่ในใจเพียงเท่านั้น
หม่าเยว่ซินค่อยๆ ยกมืออันสั่นเทายื่นไปแตะัััั์ที่เริ่มคล้อยหลับ โน้มตัวก้มใบหน้าเข้าใกล้อย่างรู้สึกกล้ำกลืนฝืนใจเต็มที่ เผยอริมฝีปากแลบลิ้นเลียไล้ส่วนปลายหัวแ่เบา
“อ๊า…”
ทันทีที่ความเปียกชื้นนุ่มนิ่มััโดนจุดไวต่อความรู้สึก ก็เกิดเสียงครางกระหึ่มอย่างรู้สึกพึงพอใจในลำคอหนา
จ้าวลี่ิเอนกายใช้สองมือเท้ายันลงบนเตียง แหงนเงยศีรษะหลับตาซึมซับความรู้สึกหฤหรรษ์ ยิ่งเมื่อกลีบปากอิ่มโอบล้อมรอบท่อนลำร้อนระอุ ขนาดของมันกลับขยายใหญ่ขึ้นหลังจากที่เริ่มอ่อนตัวลงในคราแรก
ความมโหฬารคับแน่นในโพรงปากเล็กจนหม่าเยว่ซินรู้สึกอึดอัด ทำท่าจะผละริมฝีปากออกทว่ากลับถูกฝ่ามือใหญ่กดศีรษะลงจนเกือบสุด ส่งผลให้ส่วนปลายหัวกระแทกลึกเข้าไปในลำคอ มันทั้งใหญ่ทั้งยาวจนนางเกิดอาการสำลัก รีบดันศีรษะสวนแรงกดเพื่อหาอากาศหายใจ
“แค่กๆ”
หม่าเยว่ซินโก่งคอไออย่างรู้สึกทรมานจากความอึดอัดเมื่อครู่ ดวงตาทั้งสองข้างคลอไปด้วยหยาดน้ำตาสีใส หันใบหน้ามองจ้าวลี่ิอย่างรู้สึกโกรธเคือง จึงได้รับสายตาดุๆ พร้อมคำถามที่ถูกเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจกลับมา
“ใครสั่งให้เ้าเงยหน้าขึ้นมา?”
“ก็ข้าหายใจไม่ออก”
“ก้มหน้ากลับลงไปทำต่อซะ มันยังไม่สะอาด”
“เดี๋ยวข้าไปหาผ้าสะอาดๆ มาเช็ดให้”
หม่าเยว่ซินหวาดผวาว่าจะโดนเขากระทำเช่นเดิมอีก ตั้งท่าลุกลงจากเตียงเพื่อไปหาผ้าดั่งที่ใจคิด ทว่ากลับถูกเสียงทรงพลังเอ่ยถามรั้งการเคลื่อนขยับร่างกาย
“กล้าขัดคำสั่งข้า?”
“ข้ามิกล้า”
นางอยากกัดลิ้นตัวเองให้ตายไปเสียจะได้หลุดพ้นจากปีศาจร้ายตนนี้ แต่มีเหตุผลบางอย่างที่รั้งไม่ให้นางกระทำโง่เง่าเช่นนั้น จึงต้องจำใจหันกลับมานั่งประจำที่เดิม เริ่มลงมือทำตามคำสั่งจ้าวลี่ิอีกหน
ในเมื่อปฏิเสธไม่ได้ก็มีแต่ต้องทำให้เขาพึงพอใจมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ รีบทำให้มันจบๆ นางจะได้เป็อิสระเสียที เขาคงไม่อยู่วุ่นวายกับนางจนถึงเช้าหรอกกระมัง
ครานี้หม่าเยว่ซินสวมิญญานางคณิกา ทิ้งมาดคุณหนูตระกูลผู้ดีที่ถูกสั่งสอนให้มีกิริยามารยาทเรียบร้อยประดุจผ้าพับไว้ กลายเป็สตรีร่านสวาทสุดแสนจะเร่าร้อนจนจ้าวลี่ิรู้สึกคล้ายจะมอดไหม้คาริมฝีปากอิ่ม
1K
