ตอนที่ 11 รักจริงหรือหลอกลวงจริงกันแน่
“เดี๋ยวก่อนเื่นี้ยืนยันได้แล้วว่า พฤกษาไม่ผิด พวกแกปล่อยเขาไปก่อน ได้โปรด”ณภัทรขอร้องให้ปล่อยคนที่ไม่รู้เื่รู้ราวกับสิ่งที่เขาทำลงไป พฤกษาไม่ควรมาติดบ่วงเคราะห์ร้ายนี้กับเขาด้วย
“ได้ ปล่อยมัน”สิ้นเสียงสั่งการของพี่ชายเมษา พวกมันสองคนก็มาปลดเชือกที่มือให้พฤกษาหลังจากเป็อิสระแล้วพฤกษารีบวิ่งเข้าไปหาณภัทรทันที แต่โดนผู้ชายสองคนลากตัวออกมาและผู้ชายอีกสี่คนกระทืบณภัทรอย่างไร้ความปรานี พฤกษาเห็นภาพนั้นเขาเ็ปหัวใจอย่างแสนสาหัสกำหมัดแน่น และเริ่มลงมือผลักและชกต่อยคนที่คุมตัวเขา ก่อนจะวิ่งไปหาณภัทรเอาตัวเองบังไว้ไม่ให้อีกฝ่ายโดนทำร้ายณภัทรเมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบใช้ตัวเองกำบังอีกฝ่ายเช่นกันเขาเองก็ไม่ยอมให้พวกนี้ทำร้ายพฤกษาเช่นกัน
“พวกแกอย่าทำเขา ถ้าจะทำก็ทำกูนี่อย่าเตะต้องพฤกษ์นะ” เขาะโออกไปอย่างโกรธแค้น ั์ตาดำกราดเกรี้ยวหากเขาไม่โดนมัดมือมัดเท้าพวกมันไม่มีทางได้เข้าใกล้พฤกษาแน่ตอนนี้หัวใจเขาเจ็บแปลบเมื่อเห็นพฤกษาโดนทำร้าย เขาทำได้แค่เอาตัวเองไปบังฝ่าเท้าที่กระทืบอย่างไม่ปรานีไว้เท่านั้น
พฤกษาอยู่ในภายใต้อกแกร่งอย่างได้รับการปกป้องเืจากปากหยักหยดลงมาบนเสื้อบางทำให้รับรู้ได้ถึงหยดเืเย็นๆลงมาที่หลังบางพฤกษาเงยหน้ามองเห็นอีกฝ่ายหน้าตางอง้ำ เก็บกดความเ็ปปากหยักเม้มแน่นอย่างอดกลั้น ก่อนจะสลบฟุบลงไปข้างตัวเขา
“พี่ พี่ พี่ภัทรพี่อย่าเป็อะไรนะ” มือบางเขย่าร่างตรงหน้าที่ล้มตึงไปนอนกับพื้นอย่างใจเสียเขาร้อนรน ทำอะไรไม่ถูก
“กลับได้แล้ว พอได้”เสียงพี่ชายเมษาสั่งการมาเมื่อเห็นอีกฝ่ายล้มตึงกับพื้นพวกมันวิ่งกันออกไปขึ้นรถและขับรถออกไปทันที
“พี่ พี่ อย่าเป็อะไรนะ” สองมือบางประคองกอดร่างแกร่งเขาสลบอยู่ในอ้อมแขนของพฤกษา มือบางสั้นระริก แต่ก็พยายามกดโทรศัพท์โทรหาราเมศวร์และส่งแชร์โลเคชั่นให้อีกฝ่ายมาหาเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดรถเก๋งคันงามของราเมศวร์ก็มาจอดหน้าตึกร้าง ราเมศวร์โทรหาอีกฝ่ายเพราะหาไม่เจอ
“พี่เมศวร์ พี่ช่วยด้วยพี่ช่วยเขาด้วย”ราเมศวร์เห็นอาการเด็กข้างบ้านที่เขาห่วงใยและคิดถึงมาตลอดก็รู้ได้ทันทีว่าเขาหมดสิทธิ์แล้ว น้ำตานองเต็มสองแก้มนวลของเด็กหนุ่มร้องเรียกให้เขาช่วยอย่างไม่สนใจตัวเอง เพราะราเมศวร์เห็นน้องน้อยของเขาเองก็มีร่องรอยการถูกทำร้ายฟกช้ำไปทั้งตัวเหมือนกัน
“หน้าพี่พี่โดนพวกมันเล่นงานใช่ไหม” พฤกษาถามอีกฝ่ายอย่างเป็ห่วงเมื่อทั้งคู่นั่งในรถคันงามเรียบร้อยแล้ว
“ใช่ พอพี่ได้สติก็โทรหาพฤกษ์ตลอด แต่ไม่มีใครรับสายเลย พี่ยังกังวลว่าเกิดอะไรร้ายแรงขึ้นหรือไม่โชคดีที่ไม่เป็อะไรมาก”
“ใช่พี่ โชคดีที่ผมไม่ลบรูปพวกนั้นเพราะเอาไว้เตือนตัวเองในยามที่หลงไปกับความรัก”เขาพูดเสียงเบาเหมือนพึมพำกับตัวเองมากกว่า
“พฤกษ์ว่าอะไรนะพี่ไม่ค่อยได้ยิน”
“ปล่าวครับอีกนานไหมกว่าจะถึงโรงพยาบาล”
“จะถึงแล้ว อดทนอีกนิดนะ”
ณภัทรนอนอยู่บนเตียงคนป่วยในห้องผู้ป่วยรวมเขายังคงหมดสติ หลังจากหมอทำซีทีสแกนทั่วร่างกายก็พบว่าไม่มีอวัยวะใดได้รับความเสียหายนอกจากรอยฟกช้ำทั่วทั้งตัวหมอยืนยันว่าคนไข้ปลอดภัยดีให้ยาทาภายนอกและยาแก้ปวด แก้อักเสบกันไว้ มือบางเกาะกุมมือแกร่งอย่างแสนเป็ห่วงเป็ใย
“พฤกษ์พี่ว่าเราก็ไปให้หมอดูอาการหน่อยเถอะฟกซ้ำเหมือนกัน” ราเมศวร์บอกอย่างเป็ห่วงเมื่อเห็นน้องน้อยของเขานั่งเฝ้าเตียงณภัทรอย่างไม่สนใจตัวเอง
“ผมไม่เป็ไรครับพี่แค่ฟกซ้ำนิดหน่อย เขาเอาตัวมารับไว้หมด ผมจะเป็อะไรได้ยังไง”พฤกษาพูดน้ำเสียงเศร้า
“งั้นพฤกษ์ก็พักผ่อนนะมีอะไรก็โทรหาพี่ รอเขาฟื้นพี่ว่าหมอก็คงให้กลับบ้านได้เมื่อสักครู่แม่โทรมาให้ไปรับ พี่ไปก่อนนะ”ราเมศวร์ไม่อาจทนมองดูภาพตรงหน้าได้เขาจึงอ้างว่าแม่ให้ไปรับตอนนี้เขาต้องกลับเข้าสู่โหมดสภาวะทำใจ
“ครับขอบคุณมากครับพี่สำหรับทุกเื่” พฤกษาบอกอีกฝ่ายอย่างเกรงใจ
“ไม่เป็ไรเพื่อพฤกษ์พี่ทำได้เสมอ ไม่ต้องเกรงใจพี่นะ” เขาตบไหล่พฤกษาเบาๆก่อนจะเดินออกจากโรงพยาบาลพร้อมใจที่สลดวูบเมื่อรู้ว่าตนเองไม่มีความสำคัญเท่ากับคนที่นอนสลบอยู่
เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงณภัทรลืมตาตื่นเขารู้สึกปวดร้าวไปทั่วร่าง มือแกร่งรู้สึกอุ่นร้อนแต่พอหันไปมองพบว่า ถูกเกาะกุมอย่างแ่าจากร่างบางที่เขาแสนรักจนถึงตอนนี้เขาบอกตัวเองได้อย่างเต็มร้อยแล้วว่า เขารักเด็กดื้อคนนี้สุดหัวใจเพราะแม้แต่ชีวิตเขาก็สละให้ได้เขาทนเจ็บได้แต่อย่าให้เด็กดื้อข้างเตียงนี้เจ็บเด็ดขาด แบบนั้นฆ่าเขาเสียยังดีกว่า
“พฤกษ์ พฤกษ์”ณภัทรเรียกอีกฝ่ายเพื่อสอบถามอาการเด็กดื้อว่าเป็อย่างไรบ้าง
พฤกษางัวเงียตื่นและสีหน้าแสดงอาการดีใจเมื่อเห็นคนป่วยตื่นแล้ว
“พี่ พี่ภัทรเป็ไงบ้างเจ็บตรงไหนบ้าง”
“พี่เจ็บไปทั้งร่าง แต่ไม่เป็ไรคงแค่แผลฟกซ้ำเดี๋ยวก็หายแล้วพฤกษ์ล่ะ เป็ไงบ้าง ไปให้หมอตรวจรึยังเจ็บตรงไหนบ้าง”
“ผมไม่เป็ไรครับโดนแค่นิดหน่อยพี่ไม่เป็อะไรก็ดีแล้ว” รอยยิ้มกว้างฉายบนใบหน้างามอวดฟันกระต่ายน่ารักไม่นานเมื่อพฤกษานึกขึ้นได้ว่าเกาะกุมมือแกร่งอยู่ก็รีบวางลงทันทีก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่นอย่างเขินอาย
“ทำไมล่ะ จับมือพี่ไว้ต่อสิปล่อยทำไม พี่อยากให้จับไว้ ได้ไหม”
“จะจับทำไม”พฤกษากล่าวอย่างเขินอายก่อนจะลุกขึ้น
“จะไปไหน” ณภัทรถามอย่างร้อนรนเขากังวลทุกครั้งเมื่อเห็นร่างบางทำท่าจะจากไป
“ไปหาอะไรกินครับ ผมหิวพี่เอาอะไรไหม”
“อ๋อ ไม่ล่ะ พี่ยังไม่หิวแต่ขอนมสักกล่องก็ได้ เสริมแคลเซียมหน่อยร่างกายน่าจะสูญเสียไปเยอะ”ณภัทรพูดกลั้วหัวเราะเพื่อชวนให้อีกฝ่ายอารมณ์ดี
สายตาคมมองตามร่างบางที่ออกไปด้วยแววตาเอ่อล้นด้วยความรักใคร่เอ็นดูก่อนจะเปลี่ยนเป็เยือกเย็นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้เมื่อนึกถึงชื่อ ‘เมษา’ผู้หญิงร้ายที่ไม่เคยคิดถึงความผิดตัวเองและเอาแต่ใจจนกล้าทำร้ายคนที่เขารักได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขาคิดแผนจัดการได้บางส่วนแล้ว เขาบอกแล้วว่า เขาไม่ใช่คนดีใครร้ายมาเขาก็ร้ายกลับ เวลาผ่านไปไม่นาน ร่างบางกลับเข้ามาในห้องพักคนไข้รวมอีกครั้งคุณหมอเข้ามาตรวจดูอาการหลังเขาฟื้นและบอกให้ไปรับยาและกลับบ้านได้
พฤกษาประคองร่างแกร่งให้เข้าในหอพักชั้น12 เมื่อวางคนป่วยลงบนเตียงแล้วก็บอกกับเ้าของห้องว่าเขาจะไปหาอะไรมาให้กินและจะซื้อของสดมาตุนไว้ด้วยข้าวสารก็หมดแล้ว ณภัทรได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มกว้างอย่างยินดี และยื่นเงินให้เขามือบางรับมาอย่างว่าง่ายเพราะเขาก็ไม่ได้รวยขนาดจะเปย์ใครต่อใครได้ไม่อย่างนั้นสาวๆ พวกนั้นคงไม่นินทาเขาสาดเสียเทเสียหรอกเมื่อซื้อของเสร็จก็กลับมาทำอาหารง่ายๆ ให้คนป่วยทาน
“ขอบใจนะ ดูแลพี่ดีตลอดเลยแบบนี้พี่จะไปไหนได้” ณภัทรอ้อนอีกฝ่ายอย่างเอาใจ
“จะไปไหนก็ไปเถอะครับไม่เกี่ยวกับผม” พฤกษายอกย้อนได้เจ็บแสบ จนร่างสูงหน้าบึ้ง
“ไม่รัก ไม่ห่วงพี่บ้างเหรอถึงได้เอาแต่ไล่พี่ไม่หยุด เจอกี่ครั้งก็ไล่ทุกครั้ง คนอย่างพี่น่าสงสารไปทางไหนก็มีแต่คนขับไล่ไสส่ง” ณภัทรตัดพ้อในขณะที่มือก็ตักข้าวไข่เจียวเข้าปากแต่เคี้ยวได้ไม่สะดวกนักเพราะยังรู้สึกเ็ปตรงสันกรามที่โดนต่อยไปหลายที
“ใครจะกล้าไล่ลูกอธิการบดีที่โดนอยู่นี่ก็ไม่ใช่เพราะสาวเ้าโกรธที่ไม่สนใจเธอไม่ใช่เหรอทีนี้ยังจะทำอีกไหมพ่อคาสโนวาตัวร้าย ได้แล้วทิ้งไปเรื่อยสักวันครอบครัวเขาจะมาทวงคืน”พฤกษาตำหนิอีกฝ่ายเมื่อไม่เห็นด้วยกับการกระทำที่ผ่านมาของเขา
“พี่ไม่ได้ทำแบบนั้นั้แ่จูบพฤกษ์ครั้งแรกแล้วเพราะหลังจากจูบพฤกษ์แล้ว พี่ก็ไม่อยากเอาปากนี้ไปจูบกับใครให้รอยจูบนี้หายไป”ณภัทรพูดน้ำเสียงจริงจังด้วยแววตาที่ทอดมองอีกฝ่ายด้วยความอ่อนหวานละมุนบ่งบอกความรู้สึกมากมายของเขาั์ตาดำขลับทอประกายร้อนแรงแห่งไฟรักไฟเสน่หา
“ก็เห็นอยู่ว่าไปกับคนโน้นกับคนนี้ตลอด ไม่ต้องมาพูดให้ตัวเองดูดีเลยนะ”พฤกษาไม่เชื่อคำพูดอีกฝ่ายเมื่อเขาเห็นอยู่ว่าหลังจากจูบเขาแล้วอีกฝ่ายยังไปไหนมาไหนกับสาวๆสวยๆอยู่เลย
“ไปเพื่อตัดสัมพันธ์ตะหากไม่ได้ไปเพื่อสานสัมพันธ์ เชื่อพี่ไหม พอพี่จะจูบใคร หน้าพฤกษ์ก็ลอยมาทำให้พี่จูบใครอีกไม่ได้เลยั้แ่นั้น” เขาบอกน้ำเสียงจริงจัง สายตาจับจ้องดวงหน้างาม
“ไม่รู้สิผมจะเชื่อหรือไม่ก็ไม่ใช่เื่สำคัญหรอก พี่รีบกินสิ ผมจะกลับห้องแล้วเดี๋ยวล้างจานเสร็จก่อนแล้วค่อยกลับ”
“คืนนี้อยู่เป็เพื่อนพี่ไม่ได้เหรอ”ณภัทรอ้อนวอนอีกฝ่าย สายตาเว้าวอน
“ไม่ได้ ผมมีรายงานต้องทำ”
“ก็มาทำห้องพี่สิอุปกรณ์ก็พร้อมสำหรับทำรายงานมีเครื่องปลิ้นเตอร์ด้วยนะ” พฤกษาลังเล แต่สุดท้ายก็พยักหน้ารับคำว่าจะมาค้างห้องนี้อย่างน้อยคืนนี้เขาจะได้ทำรายงานให้เสร็จเพราะอุปกรณ์ก็พร้อม
หลังจากอาบน้ำที่ห้องตัวเองพฤกษาก็เอารายงานมาทำที่ห้องหรูชั้น 12 แอร์เย็นฉ่ำ เขาหิวน้ำเลยเดินไปเปิดตู้เย็น เมื่อกี้ก่อนจะกลับมาตู้เย็นว่างเปล่าไม่มีอะไรเลยแต่ตอนนี้ตู้เย็นไม่มีที่ว่าง เต็มไปด้วยน้ำหวาน น้ำอัดลมและขนมปังจากร้านสะดวกซื้อ ส่วนใหญ่ล้วนเป็ของโปรดของเขาณภัทรคงลงไปซื้อตอนเขาไปเอาข้าวของที่ห้อง คงเตรียมไว้ให้เขามุมปากบางยกยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้รับความใส่ใจจากอีกฝ่ายเขาหยิบน้ำอัดลมมานั่งดื่มพร้อมนั่งพิมพ์รายงานไปด้วย
กริ๊ง กริ๊ง
มือบางหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะขึ้นมารับสายหน้าจอบ่งบอกชื่อพี่ชายข้างบ้านของเขา เขาอมยิ้มอย่างดีใจ
“สวัสดีครับพี่เมศวร์กำลังคิดถึงอยู่เลยครับ” สิ้นเสียงใสที่เอ่ยคำคิดถึงคนปลายสายทำให้ณภัทรหันมามองด้วยแววตาวาวโรจน์ดุจเปลวเพลิงเขาเห็นอีกฝ่ายทำรายงานเลยไม่อยากกวน ตัวเองก็นั่งอ่านหนังสือเรียน เบื่อๆ ก็อ่านข่าวต่างๆผ่านจอมือถืออยู่บนโซฟาหรู เมื่อได้ยินคำบอกคิดถึงปลายสาย ณภัทรตัดสินใจลุกขึ้นมานั่งข้างๆร่างบางอย่างถือวิสาสะ ไม่สนใจมารยาทที่อีกอย่างกำลังสนทนากับคนอื่นเอ่ยปากพูดกับร่างบางเสียงหวาน
“ทายาให้หน่อยสิ”ณภัทรส่งหลอดยาแก้ฟกช้ำให้อีกฝ่าย พฤกษามองหน้าคนเอาแต่ใจที่ไม่รู้จักมารยาทไม่เห็นหรืออย่างไรว่าเขากำลังติดโทรศัพท์อยู่แต่มือบางก็รับยามาอย่างว่าง่าย
“สักครู่นะครับพี่เมศวร์ผมขอใส่หูฟังบลูทูธก่อน พอดีคนบางคน้าให้ทายาให้นะครับ” มือบางเชื่อมต่ออุปกรณ์เรียบร้อยจึงหยิบหลอดยามาทาให้คนเอาแต่ใจปากบางก็เจื้อยแจ้วคุยกับราเมศวร์ไปด้วยอย่างไม่สนใจดวงตาคมที่จ้องมองเขาอย่างกับจะกินเืกินเนื้อ
“โอ๊ย เจ็บ” ณภัทรร้องเสียงหลงเพื่อเรียกร้องความสนใจจากคนตรงหน้า จริงๆ เขาไม่ได้เจ็บ แทบไม่รู้สึกด้วยซ้ำเพราะมือบางทายาให้อย่างเบามือแต่เพราะอีกฝ่ายพูดคุยสนุกสนานจนเขาเกิดอาการหมั่นไส้จะบังคับให้วางสายก็ทำไม่ได้เพราะละเมิดความเป็ส่วนตัวของอีกฝ่ายเดี๋ยวจะพาลโกรธแล้วไล่เขาอีกอย่างที่เคยทำประจำ
“อยู่นิ่งๆ สิครับดิ้นมากก็เจ็บสิ ทาเบาๆ ทำไมยังเจ็บได้อีก” ปากบางบ่นพึมพำ ปลายทางบอกเขาว่าทำธุระก่อนก็ได้เดี๋ยวพี่ค่อยโทรไปใหม่ คุยโทรศัพท์เสร็จแล้วแต่สองมือยังคงทายาตามแขนตามขาให้เขา
“ทาที่อกและหลังให้พี่ด้วยนะยิ่งข้างหลังพี่ว่าคงมีรอยช้ำเยอะแน่เลย เพราะพี่ปวดหลังมาก” พฤกษาพยักหน้าถอดเสื้อให้ร่างสูง แล้วก็ต้องใเมื่อเห็นรอยฟกช้ำสีม่วงเข้มจนเกือบดำเต็มแผ่นหลังขาวเนียนดุจน้ำนมน้ำตาแห่งความเสียใจเริ่มไหลออกมาเป็ทางเมื่อเขารู้ดีว่าเหตุการณ์ครั้งนี้ต้นเหตุมาจากเขา ที่ณภัทรเป็อย่างนี้เพราะ้าแก้แค้นให้กับเขาจนต้องโดนทำร้ายขนาดนี้ นิ้วเรียวทายาลงบนแผ่นหลังขาวเบาๆ ค่อยๆคลึงให้เนื้อยาซึมลงในิัอย่างเบามือน้ำตาก็ไหลแต่เขาพยายามไม่สะอื้นให้อีกฝ่ายได้ยิน
“ขอบคุณมากนะพฤกษ์ทำรายงานต่อเถอะ พี่ไม่กวนแล้ว” พูดเสร็จร่างสูงก็หันไปมองคนที่เขารักแล้วก็ต้องใเมื่อเห็นอีกฝ่ายั์ตาแดงก่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาสองมือแกร่งก็เข้าไปโอบกอดอย่าง้าปลอบโยน
“ไม่เป็ไร พี่ไม่เจ็บพี่ไม่เจ็บสักนิดเดียว ได้ยินไหมคนดีของพี่ อย่าร้องนะ พี่ไม่เป็ไรจริงๆ”เมื่อเห็นน้ำตาคนที่เขารักใจเขาก็รู้สึกปวดแปลบเช่นกัน
“ผมขอโทษ เป็เพราะผม ถ้าพี่ไม่ทำเพราะผมพี่ก็ไมต้องเจอเื่แบบนี้ผมขอโทษครับพี่” ร่างบางกอดตอบอีกฝ่ายแน่น เขารู้สึกผิดจริงๆที่เป็ต้นเหตุของทุกเื่ คนอย่างเขาทำได้แค่สร้างความเดือดร้อนจริงๆ
“ไม่เกี่ยวกับพฤกษ์ทุกอย่างพี่เลือกเอง พี่ทำเอง พฤกษ์ไม่ต้องรู้สึกผิด พี่แค่ทนดูไม่ได้พี่รักพฤกษ์นะ รู้ไหม”คำบอกรักอย่างอ่อนโยนทำให้ใจของพฤกษาเหมือนได้รับการปลอบประโลมเขาหยุดร้องไห้เสียใจและหันไปทำรายงานต่อให้เสร็จเพราะเวลานอนเริ่มใกล้เข้ามาแล้วณภัทรเห็นอีกฝ่ายดีขึ้นและตั้งใจทำรายงานเขาจึงเดินไปนั่งบนโซฟาตัวเดิมและหยิบหนังสือเรียนมาอ่านต่อ
ตอนนี้เป็เวลาเที่ยงคืนณภัทรหลับคาโซฟาไปแล้ว เขาเองเพิ่งจะปลิ้นเล่มรายงานออกมาเสร็จและเข้าเล่มเรียบร้อยที่ห้องนี้มีอุปกรณ์สำนักงานครบดีจริงๆ ไม่ต้องวิ่งหาหลายที่วันหลังพฤกษาคงได้มาใช้บริการอีกเมื่องานเสร็จร่างบางก็บิดเนื้อบิดตัวเพราะนั่งนานจนเมื่อยขบไปหมดใบหน้างามหันไปเห็นร่างสูงหลับสนิทที่โซฟาที่นั่งั้แ่เย็น สองขาลุกขึ้นเดินเบาๆไปหาเขา นั่งลงข้างๆ ร่างสูงมองพินิจพิจารณา ใบหน้าคม หล่อเหลาไม่มีที่ติ หน้าตาเหมือนหลุดออกมาจากพระเอกนิยายถึงนิสัยจะเ้าชู้ หลายใจ คบสาวไม่เลือกหน้า และไม่รักใครจริง หลอกลวงเขาไปทั่วแต่ทำไมคนคนนี้กลับทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวเขาไม่อยากเป็อย่างนี้ เขาไม่อยากรู้สึกอะไรใดๆ กับผู้ชายคนนี้ เพราะผู้ชายคนนี้ไม่เคยรักใครจริงแต่ภาพวันเกิดเหตุที่อีกฝ่ายพยายามพูดปกป้องให้พวกนั้นปล่อยเขาออกไปหรือตอนที่อีกฝ่ายเอาตัวเองมารับการกระทืบของหลายเท้าที่กระหน่ำเตะลงมาอย่างบ้าคลั่งนั่นทำให้หัวใจที่อ่อนล้ารู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาโดยพลันเมื่อรับรู้ได้ว่ามีคนที่คอยปกป้องคอยห่วงใยอีกคนหนึ่ง มือบางปัดปอยผมที่ตกลงมาบนใบหน้าคม นิ้วเรียววาดคิ้ว วาดจมูกและลงมาที่ริมฝีปาก หลังจากวันที่เขาโกหกว่าเรามีอะไรกันแล้ว ตอนแรกพฤกษาก็ใ แต่ไม่นานก็คิดได้ว่า หากมีอะไรกันจริงด้วยความที่เป็ผู้ชายด้วยกันและเป็ครั้งแรกของเขามันต้องเจ็บมากแต่นี่เขาไม่มีการเ็ปแต่อย่างใด และความทรงจำที่เขาโอบรอบคอตอบจูบอีกฝ่ายอย่างดูดดื่มในวันที่เขาเมาก็ย้อนกลับมาในห้วงความคิดอีกครั้งทำไมเขาทำอย่างนั้น เพราะเขาเมาอย่างนั้นหรือ หรือเพราะในใจลึกๆ ของเขาก็มีคนคนนี้ซ่อนอยู่ แต่พฤกษายังสงสัยคำที่ณภัทรบอกว่า ‘ชอบเขา’เป็คำรักจริงหรือลวงจริงกันแน่ คงมีแต่เวลาเท่านั้นที่จะพิสูจน์ได้ ถึงแม้ตอนนี้ใจเขาอยากจะเชื่อคนตรงหน้าแต่ภาพผู้หญิงมากมายที่อีกฝ่ายคบก็ยังคาใจเขาอยู่ให้เชื่อไม่ลงจริงๆ
886
