ทุกคนเข้ามาในที่ประชุมอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา แต่ทว่านานมากแล้ว ก็ไม่เห็นท่านแม่ทัพออกมาปรากฏตัว สร้างความงุนงงให้กับทุกคน ฉินหลงจึงสั่งสาวใช้ให้ออกตามหาตัวท่านแม่ทัพและท่านกุนซือโดยด่วน
ผ่านไปนานราวสองชั่วยาม ท่านพ่อบ้านรีบประคองท่านแม่ทัพเข้ามาในที่ประชุมทันที
“มันเกิดอะไรขึ้นกับท่านพ่อ ใครทำอะไรท่าน” ฉินหลงรีบเข้าไปประคองตัวพ่อไว้
แม่ทัพฉินชางเล่าเหตุการณ์อย่างไร้เรี่ยวแรง “ปิศาจงูเห่า แปลงกายเป็จอมยุทธ์ท่านหนึ่ง หลอกให้พ่อกับกุนซือไปที่หน้าผา มันผลักกุนซือตกหน้าผา แล้วยิงลูกดอกยาพิษใส่ที่แขนพ่อ พ่อคงเหลือเวลาไม่มากแล้ว”
ลี่หวินรีบเข้าไปตรวจอาการท่านแม่ทัพทันที นางรีบดูดพิษที่แขนให้พ่อบุญธรรม พร้อมกับกล่าวว่า “ยังพอมีทางรักษา นำท่านพ่อไปที่ห้องนอนก่อนเถอะ”
“จริงหรอ น้องต้องรักษาท่านพ่อให้หายนะ” ฉินหลงเริ่มมีความหวัง
เมื่อมาถึงที่ห้องนอนของท่านแม่ทัพ ลี่หวินรีบฝังเข็มให้กับท่านแม่ทัพอย่างเร่งด่วน พร้อมกับให้พ่อบุญธรรมทานยาระงับพิษชั่วคราว
ลี่หวินเดินออกมาในสภาพหมดแรง แต่ทุกคนรีบสอบถามนางทันที
“ท่านแม่ทัพเป็อย่างไรบ้าง” ฉินหลงถาม
“ตอนนี้ข้าได้สกัดพิษไว้เพียงชั่วคราว ข้าต้องหายาสมุนไพรแก้พิษเสียก่อน” ลี่หวินกล่าว
“แล้วตอนนี้ยาสมุนไพรอยู่ที่ไหน เดี๋ยวพี่สั่งคนให้ไปซื้อมาให้” ฉินหลงกล่าว
“เอ่อ พิษของปิศาจรุนแรงมากจริงๆ สมุนไพรที่ว่าก็โตช้ามาก สองปีถึงจะออกดอกที มันไม่มีขายทั่วไปหรอกท่านพี่” ลี่หวินกล่าว
“ต้องใช้ดอกของมันงั้นหรือ” ฉินหลงถาม
“ใช่แล้วท่านพี่ ตอนนี้พืชชนิดนี้ก็ยังไม่โตถึงขั้นออกดอกได้เสียด้วย” ลี่หวินแสดงสีหน้ากังวล
“แล้วจะทำอย่างไรดี” ฉินหลงเริ่มหมดหวัง
“งั้นให้ลู่หยางพาข้าไปสถานที่แห่งหนึ่ง ข้าขอรับรองว่าจะรีบกลับมาภายในสองวัน” ลี่หวินกล่าว
“แล้วท่านพ่อจะไหวอย่างนั้นหรือ” ฉินหลงห่วงพ่อ
“จากที่ข้าตรวจอาการของท่านพ่อ รับรองว่ายังอยู่ได้อีกสามวัน” ลี่หวินกล่าว
“พี่เชื่อเ้า งั้นเ้ารีบไปเถอะ” ฉินหลงกล่าว
******************************************
ระหว่างที่ลู่หยางและลี่หวินเดินไปด้วยกัน ลู่หยางก็บ่นตลอดทาง
“ทำไมเ้าไม่ให้ครึ่งอสูรพาเ้าไปล่ะ” ลู่หยางสงสัย
“ศัตรูพวกเราเป็อสูรนะ มีเขาผู้เดียวที่สามารถหยุดอสูรได้” ลี่หวินกล่าว
“ที่แท้เ้าจะให้เฉียนฟงคอยคุ้มกันท่านแม่ทัพนี่เอง ว่าแต่พวกเราจะไปที่ไหนกัน” ลู่หยางถาม
“อาจารย์ข้าบอกว่ามันมีถ้ำมิติอนาคต” ลี่หวินยอมเผย
“เฮ้ย มีมิติอนาคตจริงๆ งั้นหรอ” ลู่หยางไม่เชื่อหู
“ข้าไม่รู้หรอก มันต้องพิสูจน์ไงล่ะ” ลี่หวินกล่าว
“แต่เ้ากำลังเอาชีวิตแม่ทัพมาเสี่ยงอยู่นะ” ลู่หยางกล่าว
“ข้าไม่มีทางเลือก เพราะในตอนนี้ก็ยังไม่มีดอกสมุนไพรที่ว่าอยู่ดี” ลี่หวินเห็นว่ามันเป็ทางเลือกเดียว
“เ้าเลยต้องข้ามไปในมิติอนาคตเพื่อเก็บดอกที่ว่าอย่างนั้นหรือ” ลู่หยางเริ่มเข้าใจ
“ใช่ มันเหลือทางเดียวจริงๆ แต่เ้าต้องเก็บเป็ความลับด้วยนะ ลู่หยาง” ลี่หวินกล่าว
“ก็ได้ แล้วตอนนี้ใกล้ถึงแล้วหรือยัง” ลู่หยางกล่าว
“ถึงแล้วนั่นไง” ลี่หวินชี้ไปที่ถ้ำที่ว่า
ทั้งสองเข้ามาภายในถ้ำ เดินไปจนสุดทางจนกระทั่งพบประตูมิติที่ว่านี้จริงๆ
“พวกเรารีบเข้าไปกันเถอะ” ลู่หยางตกตะลึงนึกไม่ถึงว่าจะมีประตูมิติจริงๆ
“เดี๋ยวก่อน ลู่หยาง ประตูนี้เข้าได้แค่คนเดียวเท่านั้น” ลี่หวินกล่าว
“งั้นให้ข้าเข้าไป มันอาจมีอันตรายก็ได้” ลู่หยางยอมเสี่ยง
“ไม่ได้ ต้องเป็ข้าคนเดียวเท่านั้น เพราะมีข้าคนเดียวที่รู้จักดอกสมุนไพร และรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน” ลี่หวินท้วง
“เ้าเขียนบอกข้าก็ได้นี่” ลู่หยางกล่าว
“แต่ตอนนี้พวกเราไม่มีกระดาษกับหมึกเลยนะ” ลี่หวินกล่าวเตือน
“ใช่ จริงด้วย” ลู่หยางเพิ่งนึกได้
“ข้าขอรับรองว่า จะรีบกลับออกมาจริงๆ” ลี่หวินให้คำมั่น
ลู่หยางจึงยอมปล่อยให้ลี่หวินเดินทะลุประตูมิติเพียงลำพัง
******************************************
ลี่หวินเดินเข้าไปแล้ว พบว่าเหมือนกำลังจะตกจากที่สูง ทำให้นางหมดสติไปจนกระทั่งตื่นขึ้นมา
ลี่หวินค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตนอยู่ภายในห้องห้องหนึ่ง แล้วค่อยสำรวจตัวเองก็พบว่าตนกำลังนอนกับใครก็ไม่รู้ นางรีบมองไปที่ใบหน้าผู้ชายที่นอนข้างๆ ทันทีก็พบว่าเป็ เฉียนฟง ลี่หวินใกรี๊ดสุดเสียงพร้อมกับถีบเฉียนฟงตกเตียง
“ฮูหยิน เ้าเป็อะไรของเ้า ทำร้ายข้าทำไม” เฉียนฟงลุกขึ้นมารีบถามทันที
“ท่าน ท่าน ทำไมท่านถึงนอนบนเตียงเดียวกับข้า” ลี่หวินพูดติดอ่าง
“นี่เ้าแพ้ท้องหนักถึงขั้นลืมสามีตัวเองอย่างนั้นหรือ” เฉียนฟงกล่าว
“อะไรนะ นี่ท่านเป็สามีของข้าอย่างนั้นหรือ” ลี่หวินใสุดขีด
“ใช่แล้วที่รัก นี่ไงหลักฐาน ลูกของพวกเราอยู่ในท้องเ้าแล้วนี่ไง เห็นมั้ยท้องเ้าโตได้ห้าเดือนแล้วนะ” เฉียนฟงชี้ไปที่ท้องของนาง
“ไม่ ไม่จริง ท่านจะเป็สามีข้าได้ยังไง” ลี่หวินไม่ยอมเชื่อ
“งั้นเดี๋ยวข้าจัดยาบำรุงและอาหารให้เ้าดีกว่า เ้าจะได้มีอาการดีขึ้น” เฉียนฟงรีบลุกแล้วไปล้างหน้าล้างตาทันที
ลี่หวินรีบตั้งสติและนึกได้ว่า “ใช่แล้ว นี่เป็โลกอนาคต แต่ แต่ว่า มันจะเป็ไปได้ยังไงที่ข้าได้เป็ภรรยาของเขา มันต้องเป็มิติคู่ขนาน มันไม่ใช่โลกอนาคตหรอก แต่ว่าตอนนี้ข้าท้องตั้งห้าเดือน แล้วข้าจะมีปัญญาไปเก็บดอกสมุนไพรบนเขาได้ยังไง”
“อาหารและยามาแล้ว ฮูหยินของข้า รีบทานเร็วเข้า เ้าจะได้มีอาการดีขึ้น” เฉียนฟงยกอาหาร ยาและน้ำมาวางบนโต๊ะที่อยู่ภายในห้องนอน
ลี่หวินไม่มีทางเลือกเลยว่า “เอ่อ ท่านพี่ ข้าคงจะป่วยจริงๆ คงต้องใช้สมุนไพรรักษาเท่านั้น”
“อย่างนั้นหรือ มันอยู่ที่ไหนล่ะ เดี๋ยวข้าเก็บมาให้” เฉียนฟงรีบถาม
“งั้นท่านพี่เตรียมหมึกกับกระดาษให้ข้าเถิด ข้าจะรีบเขียนให้ท่าน” ลี่หวินกล่าว
เฉียนฟงรีบไปเตรียมมาอย่างว่าง่าย จนตัวลี่หวินเองก็แปลกใจว่าทำไมครึ่งอสูรถึงดีต่อนางมากถึงขนาดนี้
ลี่หวินเดินอุ้ยอ้ายไปส่งสามีที่หน้าเรือน เฉียนฟงดึงตัวฮูหยินเข้ามากอดจนลี่หวินมีอาการสั่นกลัว
“นี่เ้าเป็อะไรไป นี่เ้ากลัวข้าอย่างนั้นหรือ” เฉียนฟงแปลกใจที่เห็นฮูหยินมีอาการตัวสั่น
“ปะ เปล่าค่ะท่านพี่ ข้าคงป่วยอยู่น่ะ” ลี่หวินรีบแก้ตัว
เฉียนฟงจึงจูบหน้าผากฮูหยินอย่างเอ็นดู พร้อมกับคุกเข่าจูบไปท้องของลี่หวิน ทำให้ลี่หวินแปลกใจมากเพราะไม่คิดว่าครึ่งอสูรเป็คนอบอุ่นแบบนี้
“แล้วข้าจะรีบกลับมา” เฉียนฟงกล่าว
ลี่หวินรีบพยักหน้าด้วยความเขินอาย ในใจคิดว่า “คงเป็โลกคู่ขนานจริงๆ นั่นแหละ ข้าคงไม่มีวันเห็นท่านทำเช่นนี้หรอก เฉียนฟง”
ลี่หวินนั่งสงบสติอารมณ์ภายในสวนสมุนไพร นางเลยลองจับชีพจรตัวเองดูเพื่อทดสอบว่านางท้องจริงๆ หรือเปล่า เมื่อนางตรวจดูแล้ว ก็พบว่านางท้องจริงๆ แต่มันมีความแตกต่างจากคนท้องปกติทั่วไปก็คือ ชีพจรของเด็กที่เต้นสลับกันกับชีพจรของนาง มันเต้นเร็วมากเกินกว่ามนุษย์ธรรมดาทั่วไป มันจึงเป็ข้อพิสูจน์ว่าเด็กเป็ลูกอสูรจริงๆ
สักพักหญิงวัยกลางคนก็เดินมาพบลี่หวิน “ท่านอยู่นี่เอง พวกเราตามหาท่านเสียทั่ว”
“ท่านเป็ใครกัน” ลี่หวินรีบถาม
“นี่ท่านจำข้าไม่ได้งั้นหรือ ข้าเป็แม่นมของเฉียนฟง เฉียนฟงให้ข้ามาดูแลเ้า” แม่นมกล่าว
“แสดงว่าท่านก็เป็อสูรหมาป่าน่ะสิ” ลี่หวินกล่าว
“ใช่แล้ว ข้าเป็อสูร แต่มีความเชี่ยวชาญในการดูแลมนุษย์ที่ตั้งครรภ์ลูกอสูร รับรองข้าจะดูแลท่านเป็อย่างดี” แม่นมกล่าว
“ข้ารู้สึกเวียนหัวมาก อาการแพ้ท้องลูกอสูรมันรุนแรงกว่าหญิงท้องธรรมดาอย่างนั้นหรือ” ลี่หวินสงสัย
“ใช่แล้วล่ะ ข้าเลยจำเป็ต้องดูแลเ้าอย่างใกล้ชิดไงล่ะ” แม่นมกล่าว
แม่นมประคองลี่หวินกลับไปที่ห้องจนกระทั่งพบว่า เฉียนฟงเดินกลับมาพร้อมกับดอกสมุนไพรที่ว่าจริงๆ
“ท่านพี่ นี่ท่านเก็บมาได้แล้วอย่างนั้นหรือ” ลี่หวินดีใจมากที่เห็นดอกสมุนไพร
“แล้วมันใช่สมุนไพรที่เ้า้าหรือไม่” เฉียนฟงยื่นให้ฮูหยินดู
“ใช่แล้วท่านพี่ มอบมันให้ข้าเถิด” ลี่หวินรีบแบมือเตรียมรับของที่้า
เฉียนฟงกำลังยื่นดอกสมุนไพรให้กับนางแต่ทว่าอยู่ดีๆ เขาก็ชักมือกลับ
“ทำไมล่ะท่านพี่” ลี่หวินแปลกใจ
“ข้าอุตส่าห์ไปเก็บให้เ้า เ้าก็ให้รางวัลข้าบ้างสิ” เฉียนฟงทวงรางวัล
“ท่านพี่้าอะไรคะ” ลี่หวินรีบถาม
เฉียนฟงชี้ไปที่แก้มของเขา
ลี่หวินทำหน้าผะอืดผะอม เพราะไม่คิดว่าตนต้องหอมแก้มคู่กัดด้วย แต่มันไม่มีเวลามากแล้ว เลยหลับหูหลับตาหอมแก้มสามีทันที
“ดีมากที่รัก อะนี่ ดอกสมุนไพร” เฉียนฟงกล่าว
“ท่านพี่ออกไปก่อนเถิดนะคะ เดี๋ยวข้าจะรีบตามออกไป” ลี่หวินอายมากเลยรีบไล่เขาออกไปก่อน
“อื้อ มีอะไรให้ช่วยก็บอกข้านะ” เฉียนฟงพูดยิ้มๆ
ลี่หวินพยักหน้าให้ ตอนนี้นางหน้าแดงมาก เพราะไม่เคยหอมชายคนไหนมาก่อนในชีวิต
เมื่อเฉียนฟงเดินออกไป ลี่หวินรีบสำรวจภายในห้อง ก็เห็นกระจกบานใหญ่ นางสังเกตเห็นว่ามีผู้หญิงตั้งครรภ์อยู่ภายในกระจกบานนั้น เมื่อเดินเข้าไปใกล้ก็พบว่านั่นคือลี่หวินในมิติอนาคตนั่นเอง
“อย่างนี้นี่เอง ข้าต้องรีบเข้าไปในกระจก เ้าถึงกลับเข้าร่างของเ้าได้” ลี่หวินกล่าว
ลี่หวินรีบกำดอกสมุนไพรแล้วเดินเข้าไปในกระจก ซึ่งในตอนนี้ประตูมิติได้เปิดขึ้นแล้ว ทำให้ลี่หวินยุคอนาคตกลับเข้าร่างเดิมทันที และตอนนี้นางก็นอนสลบบนพื้น จนเฉียนฟงที่รอภรรยานานมาก ต้องรีบเข้ามาดู เมื่อเห็นนางนอนสลบอย่างนั้น จึงรีบอุ้มนางไปนอนที่เตียงดีๆ พร้อมกับเรียกหมอให้มาตรวจอาการ
ลี่หวินยุคปัจจุบันกำดอกสมุนไพรวิ่งออกมาจะประตูมิติทันที และแล้วนางก็เห็นลู่หยางรีบเดินเข้ามาหานาง
“เป็ไงบ้าง ได้ดอกสมุนไพรมั้ย” ลู่หยางรีบถาม
“นี่ไง ได้มาแล้ว” ลี่หวินยื่นให้ดู
“แล้วเ้าป่วยหรือเปล่า ทำไมหน้าแดงแบบนั้น ไปเจออะไรมางั้นหรอ” ลู่หยางสงสัย
“ปะ เปล่า ไม่เจออะไรเลย ข้ามุ่งหน้าแต่ไปเก็บสมุนไพร เลยไม่เจอใครทั้งนั้น” ลี่หวินแสดงท่าทีมีพิรุธ
“อย่างนี้นี่เอง งั้นพวกเรารีบไปกันเถอะ” ลู่หยางไม่อยากถามมาก
ลี่หวินไม่กล้าเล่าเื่ที่พบเจอให้ใครฟังทั้งสิ้น และนางก็เข้าใจว่ามิติที่ว่านี้มันเป็โลกคู่ขนานต่างหาก ไม่ใช่โลกอนาคตอย่างที่อาจารย์นางเข้าใจ
แต่ทว่า เดชะบุญ…
6K
