แค่เธอ | Just you

เสียงเอะอะดังกึกก้องไปทั่วห้องเรียนยามเช้าก่อนอาจารย์จะเข้าสอนของนักศึกษาภาควิชาการจัดการกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส นางเดินตรงเข้าไปหากลุ่มเพื่อนของตนที่นั่งอยู่กลางห้อง

"คุยอะไรกันเหรอ"

"อ่ะมาละ เมื่อกี้มีรุ่นพี่ปี 3 มาหาแกบอกว่าจะคุยเ๱ื่๵๹ให้แกไปถือป้ายคณะให้ในงานกีฬามหาลัยน่ะ" นุ่นเลื่อนเก้าอี้ข้างตนออกให้นางเข้ามานั่งแล้วเอ่ยบอกคำที่รุ่นพี่ฝากไว้

"งานกีฬาม.เหรอ ทำไมไม่ให้ดาวปีนี้ถือละเราไม่ใช่ดาวสักหน่อยมาให้เราถือแล้วดาวจะทำอะไรละ"

นางเอ่ยปฏิเสธออกมาทันที่ถึงเธอจะเคยเกือบได้เป็๲ดาวแล้วก็เถอะถ้าไม่สละสิทธิ์ให้เพื่อนอีกคนที่ขอประกวดแทน และอีกอย่างงานกีฬานั่นแปลว่าพี่ฟ้าต้องลงแข่งด้วยแน่นอนหากเธอถือป้ายแล้วจะไปเชียร์ได้ไงละ จุดสำคัญมันอยู่ตรงนี้ต่างหากละ

"ก็แกสวยกว่าดาวอ่ะ ถ้าปีที่แล้วแกไม่ใจดีให้ยัยแพรวขึ้นแทนแกคงได้เป็๲ถึงดาวมหาลัยนู่นค่ะ" นัตตี้มองค้อนคนใจดีเกินไปจนใครขอร้องอะไรก็ให้หมด แม่คุณเอ้ยย!!

"ตอนนั้นเราไม่ได้อยากประกวดอยู่แล้วนี่นา พอแพรวมาขอเปลี่ยนเราก็เลยมีข้ออ้างไม่ประกวดไง" เพื่อนทั้งสามส่ายหัวพร้อมกันอย่างหน่ายใจกับยัยแม่ชีของพวกเขา

"แต่ครั้งนี้พี่เขาดูอยากได้แกมากเลยนะ ถึงขนาดเสนออาจารย์หัวหน้าคณะไว้แล้วอ่ะ"

"แต่ว่าเรากลัวไม่ได้ไปเชียร์ฟ้าน่ะสิ งานกีฬาเขาต้องลงแข่ง"

"นี่!!ไง!!ฉันว่าแล้วเหตุผลที่แท้จริงคือนี่ต่างหากละ" เชอร์รี่ตบเข่านัตตี้ดังเพี้ยะ จนนัตตี้ต้องคว้าแขนนุ่นมากัดเพื่อเก็บเสียงไม่ให้ร้องออกมา นางมองภาพตรงหน้าอย่างไม่รู้จะขำหรือสงสารดี นุ่นที่จะยื่นแขนมาจับนางเป็๲คนต่อไปแต่โดนเชอร์รี่ดึงไว้อีกทอดหนึ่งแขนพันกันมั่วไปหมด คนอื่นเจ็บได้ตัวเองเจ็บได้แต่ลูกสาวพวกเขาห้ามเจ็บ

บ่ายสามโมงหลังจากนางเรียนเสร็จไม่มีเรียนต่อแล้วก็เดินเข้าไปซื้อน้ำกับผ้าเย็นแล้วเดินไปทางสนามบาสทันที ฟ้ากำลังเล่นบาสกับเพื่อนอยู่ล่ะ หลังว่างจากเรียนคนตัวโตมักจะมาเล่นบาสไม่ก็เตะบอลกับเพื่อนแล้วก็รุ่นพี่ประจำ ที่นางรู้ได้ก็เพราะตารางเรียนของเขาที่เธอได้มาอย่างยากลำบากนั่นแหละ

โดยมีสายสืบเป็๲น้องรหัสของพี่ดินแดนเพื่อนสนิทของฟ้า ชื่อว่ากันต์เป็๲ลูกพี่ลูกน้องของเธอ โลกทั้งกลมและเข้าข้างเธอมากเลยจริงๆ

"ฮัลโหลเจ้อยู่ไหน มายังอ่ะฝากซื้อน้ำมาให้ผมด้วยนะ เอ่อเผื่อคนในทีมด้วย"

เสียงของกันต์ผู้เป็๲ญาติผู้น้องพูดสั่งราวกับเธอเป็๲คนส่งของ เอ้ะ!แต่ดูเหมือนเธอจะเป็๲จริงๆนะเพราะส่งให้ชายหนุ่มผู้เป็๲เ๽้าของหัวใจประจำ

"มาแล้วๆซื้อมาเผื่อแล้ว จะถึงแล้วด้วย"

"โอเคเดี๋ยวผมส่งคนไปช่วยถือ" กันต์หัวเราะอย่างมีเลศนัยก่อนจะวางสายไป นางทำหน้างงงวยอย่างแปลกใจ

และแล้ว...ฉันก็รู้สาเหตุของน้ำเสียงแปลกๆของไอ้น้องจอมแสบ ร่างสูงของเหนือเดือนคนหล่อของวิศวะอยู่ในชุดเสื้อกีฬากางเกงขาสั้น ขาเรียวยาวโผล่พ้นจากกางเกงมากับเส้นเ๣ื๵๪ทั่วแขนและมือนั้นทำเอาฉันหน้าร้อนจนต้องยกมือขึ้นพัดเบาๆ

"ม่ะ ช่วย" มือแกร่งคว้าถุงขนาดใหญ่มีน้ำอยู่ 6-7 ขวดไปถือไว้ฉันยิ้มแก้มปริเดินตามคนตัวสูงเข้าไปในสนามบาส ตาก้มไปเห็นเชือกร้องเท้าของเขาหลุดลุ่ยลากยาวเป็๲ทางก็กลัวว่าเขาจะเหยียบจนทำให้ตัวเองเจ็บ

"ฟ้า"

"ครับ?" ชายหนุ่มหันไปตามเสียงเรียกของคนตัวเล็กแล้วเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

"เชือกรองเท้าหลุดแล้ว"

หญิงสาวก้มลงไปผูกเชือกรองเท้าให้อีกฝ่ายอย่างไม่นึกรังเกียจที่ทั้งตัวเขาเสื้อผ้าเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ ชายหนุ่มยืนมองคนทำตามใจตัวเองอย่างเงียบๆมุมปากแอบยกยิ้มไม่ให้เธอเห็น

"ขอบคุณครับ"

ตาคมจ้องมองรอยยิ้มหวานหยดของคนตรงหน้าที่จะปรากฏขึ้นทุกครั้งที่ได้ทำอะไรเล็กๆน้อยให้เขา และเขาก็ไม่คิดที่จะห้ามเพราะมันเป็๲ความสุขของเธอ ของเขาก็ด้วย

"เฮ้ยยย นั่นมัน!น้องนาง"

"โห้ว สมกับฉายาของสูงบริหารจริงว่ะ"

"แล้วทำไมเดินมากับไอ้ฟ้าได้ว่ะ"

"เอ้ามึงไปอยูไหนมา คู่นี้เขาซัมติงกันมาเป็๲ปีแล้ว"

"หาาาา"

"มึงไม่ต้องหาแล้วนี่แหละตัวจริง"

"แล้วทำไมเห็นมีลงในเพจไหนเลยว่ะ สองคนนั้นดังมากไม่ใช่?"

"ลงได้ไงกลัวโดนฟ้องอ่ะดิ"

"อ๋อ ที่กันผู้หญิงมากมายเข้าหาก็เพราะเกาะตัวท็อปได้นี่เองไม่ธรรมดานิ หึ!"

เสียงแข็งกร้าวของ นนท์ บริหารธุรกิจ ปี3 พูดดังก้องไปทั้งโรงยิมสายตาคมฉายแววดูถูกเย้ยหยันออกมาอย่างชัดเจน ทำเอาคนที่อยู่ที่นี่มากมายบ้างอ่าปากค้าง บ้างทำหน้าเห็นด้วยแต่ก็ไม่กล้าแสดงออกมาตรงๆ นนท์เรียนอยู่ปีเดียวกันกับฟ้าแล้วก็เป็๲เดือนมหาลัยในปีนั้นด้วย เขาโดนคนทั้งมหาลัยเปรียบเทียบกับฟ้ามาโดยตลอดหากพูดถึงเดือนปีนั้นชื่อเขาก็มักจะถูกพูดตีคู่กันมากับชื่อของฟ้า ว่าเขาสมควรได้เป็๲เดือนมากกว่าเขา จึงเป็๲ความอับอายที่ฝังลึกในใจเขาจนกลายเป็๲ความชิงชังอีกฝ่ายไปโดยปริยาย

"เอ้าเหี้ยนี่ ทำไมมึงพูดงี้ว่ะ" กล้าที่ยื่นอยู่ในกลุ่มนักกีฬาของฟ้าโต้กลับอย่างโกรธเคือง

"หรือไม่จริง ภาพมันก็ฟ้องอยู่ไม่มีตาดูรึไง"

"แล้วมึงเสือกไรด้วยอ่ะ หรืออิจฉา"

"กูเนี่ยนะต้องไปอิจฉามัน มันมีอะไรให้กูอิจฉาจนก็จน ดีแต่ใช้ความหล่อหลอกเกาะผู้หญิงแดกไปวันๆเท่านั้นแหละ"

"มึงหุบปากไปเลยนะไอ้ควาย!!"

"ทำไม! มึงจะทำไมกู!"

"ทำไมเหรอ มาทำไมที่ตีนกูนี่"

สิ้นคำปรามาสทั้งเพื่อนทั้งรุ่นน้องในทีมต่างกระโจนเข้าใส่นนท์อย่างเอาเป็๲เอาตายแต่โดนรุ่นพี่คว้าเอาไว้ก่อนเพราะอยู่ในรั้วมหาลัยหากเกิดเ๱ื่๵๹ขึ้นคงมีปัญหาตามมาแน่

"ฟ้าไม่ได้เกาะเรานะ!!"

ร่างสูงที่ยืนนิ่งเงียบราวกับว่าไม่สะทกสะท้านกับคำพูดดูถูกของอีกฝ่าย เขาคว้าแขนเรียวของนางไว้ดึงมาหลบข้างหลังเขาเพราะเธอเป็๲จุดสนใจมากพอแล้วเขาไม่อยากให้เธอตกเป็๲เป้าให้ใครต่อใครมองไม่ว่าจะมองด้วยสายตาแบบไหนก็ตาม

"เหอะ เถียงไม่ออกอ่ะดิ เพราะมึงทำแบบนั้นจริง" นนท์เดินเข้าไปใกล้ๆหยุดยืนห่างเพียงนิดเดียว

"กูไม่เคยยุ่งกับมึง แล้วมึงมาเสือกเ๱ื่๵๹ของกูทำไม" ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยียบน่าหวั่นเกรง เท้าก้าวไปข้างหน้าจนเกือบจะชิด

"กูจะทำอะไรมันก็เป็๲สิทธิ์ของกู"

"มึงพูดได้ก็ไม่ได้แปลว่ามึงมีสิทธิ์จะวิพากษ์วิจารณ์กูไม่ว่าจะจริงหรือไม่จริงก็ตาม"

ฟ้าพูดเสียงเบาคนที่อยู่ใกล้ๆเท่านั้นถึงจะได้ยินคำพูดแฝงความรู้สึกอันหนักแน่น เขาไม่เคยไปก้าวก่ายชีวิตของใครแล้วทำไมคนอื่นถึงมาก้าวล้ำชีวิตของเขาได้อย่างตามใจชอบ เพราะเขาจนเหรอ หรือเพราะเขาไม่มีปากเสียง นั่นก็เพราะเขาไม่อยากยุ่งวุ่นวายกับเกมส์อารมณ์ของใคร มันเสียเวลาชีวิต