26 | เดิมพันรันโดริ (รอบแก้มือ)
แล้ว่เวลาหนึ่งสัปดาห์ต่อจากนั้นก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วกับการฝึกซ้อมอย่างเข้มข้น นอกจากจะต้องซ้อมหนักกับโคชโอห์มในเวลาปกติแล้ว ทอรุ้งยังนัดกับโคชแสนย์เพื่อฝึกซ้อมนอกเวลาด้วย แม้ว่าร่างกายจะเริ่มประท้วงด้วยอาการปวดเมื่อยตามแขน ขา ลำคอ เจ็บแปลบตรงบั้นเอว แต่หญิงสาวก็กัดฟันทน เอาชนะขีดจำกัดของร่างกายทุก ๆ ด้านเพื่อเดินทางให้ถึงซึ่งวันนี้ วันที่มีนัดรันโดริกับโคชโอห์มอีกครั้ง
หญิงสาวในชุดยูโดคาดสายขาวกับชายร่างสูงใหญ่คาดสายดำยืนเผชิญหน้า คำนับให้กัน แล้วการรันโดริก็เริ่มต้นขึ้นตามกติกาเดิมคือ แข่งกันสี่นาที หากทอรุ้งสามารถทุ่มชายหนุ่มได้ก็ถือเป็ฝ่ายชนะ
นักยูโดสาวบุกเข้าหาก่อน จับยึดแขนเสื้อเขาและพยายามยันไว้ ความใจร้อนสั่งให้ออกแรงกระชากคนตัวใหญ่จนเซเสียหลัก แต่เธอก็ไม่ได้ทำ เมื่อเสียงของโคชแสนย์ดังขึ้นมาในความคิด
‘ระวังเื่การออกแรง ถ้าใช้แรงมาก อย่าลืมว่าเราเองก็จะเสียหลักง่ายด้วย’
ดังนั้นหญิงสาวจึงยังเคลื่อนไหวคุมเชิงอยู่ จับจ้องร่างสูงใหญ่ไม่วางตา สังเกตทุกอากัปกิริยาชนิดไม่ให้คลาดสายตาแม้แต่น้อย นั่นก็เพื่ออ่านจังหวะฝ่ายตรงข้าม หากว่าเขาเคลื่อนไหวโจมตีละก็ เธอพร้อมจะปัดป้องและตอบโต้กลับให้รวดเร็วไม่แพ้สายฟ้าฟาด
‘บางครั้งเราก็ต้องยืมแรงคู่ต่อสู้มาใช้ ถ้าเขารุกเข้ามาอย่างรวดเร็ว เราก็หลบหลีกแล้วใช้แรงของเขานั่นแหละจัดการตัวเขาเอง’
สิ้นเสียงของโคชแสนย์ซึ่งดังขึ้นในหัว มือใหญ่ ๆ ของโคชโอห์มก็เอื้อมมาหวังจะจับสาบเสื้อ หญิงสาวถอยหลบอย่างว่องไวราวกับเป็ปฏิกิริยาอัตโนมัติ แล้วคว้าแขนชายหนุ่มไว้ หมุนตัวเข้าท่าทุ่มทันที
ทว่ายังไม่ทันจะได้ขยับต่อไป ร่างสูงนั้นก็เกี่ยวขาขัดจังหวะจนเธอล้มลงคุกเข่ากับเบาะ เขาคว้าคอเสื้อด้านหลังกระชากร่างของหญิงสาวให้ล้มหงายหลัง ทอรุ้งเสียหลักล้มตามแรงนั้นแต่ก็ยังขืนสุดตัวให้ลงตบเบาะในลักษณะตะแคงข้าง หลีกเลี่ยงการใช้หลังลงเพื่อไม่ให้เสียอิปป้ง
“ทำได้ดี” เขาเอ่ยเบา ๆ ขณะช่วยดึงมือเธอให้ลุกขึ้น
ทอรุ้งจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วตั้งการ์ดใหม่ ชักจะหมั่นไส้อีตาโคชขี้เก๊กขึ้นมาตงิด ๆ แต่จะทำอย่างไรให้ล้มเขาได้ดังใจสักทีล่ะ ถึงชัชแสนย์จะสอนเทคนิคอาวุธไม้ตายมาให้ตั้งหลายท่า แต่การประยุกต์ใช้ในสนามจริงก็ยังเป็เื่ที่ผู้เล่นต้องใช้ศาสตร์และศิลป์ที่ได้รู้ได้ฝึกมา หาจังหวะเข้าทำเองอยู่ดี
“น้องรุ้ง ขาอย่าตาย!” ชัชแสนย์ร้องบอกมาจากข้างเบาะ
ไม่ทันขาดคำ โคชโอห์มก็คว้าจับสาบเสื้อของเธอเข้าจนได้ หญิงสาวคว้าจับเสื้อของเขาบ้าง แต่ชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์กว่าก็เบี่ยงหลบ ทั้งสองจับกันไว้พลางก้มตัวเพื่อไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามเกี่ยวขาตนได้
อึดใจเดียวหลังจากนั้น ชายหนุ่มก็เข้าโจมตีเธอ เขากระตุกสาบเสื้อที่อยู่ในมือจนหญิงสาวแทบถลาปลิวติดมือไป ขัดขาเพียงนิดเดียวทอรุ้งก็ล้มหงายลงไปกระแทกเบาะดังปัง
นักกีฬาสาวยังไม่ยอมแพ้ กัดฟันลุกขึ้นมาอีกครั้ง จ้องหน้าคู่ต่อสู้หนุ่มร่างใหญ่แน่วแน่ รันโดริกันคราวนี้โคชของเธอไม่ยักพากย์สอนอะไรเหมือนคราวก่อน ดูเขาเงียบขรึมไปจากเดิมจนเธอชักหวั่น ยิ่งเห็นสายตานิ่งเฉยเ็าคู่นั้น ก็ยิ่งหวั่นใจนักว่าเขาเข้าสู่โหมด ‘เอาจริง’ แล้วหรืออย่างไร
“โคช” หญิงสาวลองเรียกดู เผื่อจะช่วยให้เขาคลายความเคร่งขรึมลงบ้าง
“ว่าไง” เขาตอบห้วนขณะที่สองมือยังชิงจังหวะจับกับเธออยู่
“โคชเคยมีความรักปะ”
ั์ตาสีเข้มซึ่งจับจ้องอยู่ที่มือเธอเลื่อนวูบขึ้นมาจ้องหน้า เสี้ยววินาทีนั้นหญิงสาวไม่รู้ว่าเพราะอะไรชายหนุ่มถึงนิ่งไป รู้เพียงว่ามันเป็เสี้ยววินาทีที่โอกาสพลิกกลับมาเป็ของเธอแล้ว
หญิงสาวคว้าสาบเสื้อของเขาหมับ เกี่ยวติดมือไว้เหนียวแน่นยังกับทากาว
“นี่ถามเพื่อให้พี่เสียสมาธิเหรอ” เขาเอ่ยเสียงต่ำ ได้ยินกันเพียงสองคน
“เปล่า รุ้งถามเฉย ๆ พี่หลุดเอง ช่วยไม่ได้” หญิงสาวก้มมองขาแข็งแรงของชายหนุ่มที่ขยับไปมาอย่างว่องไว มืออีกข้างของเธอยันบ่าหนานั้นไว้
“แล้วทำไมโคชไม่มีแฟนล่ะ ยังลืมแฟนเก่าไม่ได้หรือไง”
หญิงสาวถามต่อด้วยความปากไว ไม่ได้กะจะเอาคำตอบจริงจัง แต่ผลที่ได้กลับกลายเป็ว่าจังหวะของชายหนุ่มดูจะสะดุดไปเล็กน้อย
ในวินาทีเดียวกันนั้น คำพูดของชัชแสนย์สะท้อนก้องเข้ามาในหู
‘ถ้าเราทำลายสมาธิคู่ต่อสู้ หรือทำให้คู่ต่อสู้เสียหลักได้ บวกกับบาลานซ์แรงและน้ำหนักได้ แค่นี้ถึงคู่ต่อสู้จะหนักเท่าไหร่ ตัวใหญ่แค่ไหน เราก็จัดการได้’
ทำลายสมาธิคู่ต่อสู้งั้นเหรอ
“แหม ถามแค่นี้เงียบไปเลย โดนผู้หญิงทิ้งมาละสิท่า”
ร่างสูงใหญ่ที่ยื้อยุดกันอยู่กลับหยุดชะงัก หญิงสาวเงยหน้ามองอย่างสงสัยระคนใก็พบสีหน้าเรียบเฉยทว่าว่างเปล่าชอบกล เธออาศัยชั่วเสี้ยววินาทีที่ตนกำลังได้เปรียบ หมุนตัวเข้าท่า มือข้างที่ว่างอ้อมไปจับเสื้อด้านหลังชายหนุ่ม หลับตาปี๋แล้วออกแรงดึงสุดตัว!
เกิดเสียงตึงดังสนั่นลั่นยิม ทอรุ้งค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วภาพที่ปรากฏชัดต่อสายตาก็คือ ร่างสูงใหญ่ซึ่งเมื่อวินาทีก่อนยังยืนจ้องหน้ากันอยู่ บัดนี้นอนกึ่งตะแคงชี้ปลายเท้าไปข้างหน้า ตามแบบฉบับการจัดท่าตบเบาะอย่างสวยงาม
“เฮ้ย!” หญิงสาวปล่อยมือจากสาบเสื้อของคู่ต่อสู้ แล้วชูมือะโร้องลั่น “ทำได้แล้ว! ทุ่มโคชได้แล้ว เย้!”
นักยูโดสาวถลันลงจากเบาะไปตบมือแสดงความดีใจกับชัชแสนย์ผู้ยืนสังเกตการณ์อยู่ไม่ไกล เขาขยี้ศีรษะเธอเบา ๆ ขณะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“เก่งมากน้องรุ้ง”
ทอรุ้งยิ้มรับกว้างแล้วแล่นกลับมาที่เบาะ นั่งลงตรงหน้าโคชโอห์มซึ่งลุกขึ้นมานั่งชันเข่า
“โคชเป็ไงบ้าง โดนรุ้งทุ่มครั้งแรกเจ็บหรือเปล่า ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวครั้งที่สอง สาม สี่ รุ้งจะทุ่มโคชสวย ๆ ดึงเซฟแน่น ๆ ไม่ให้เจ็บเลยสักกะจิ๊ดเดียว ดีไหม”
เ้าของใบหน้าคมเข้มยิ้มบางทั้งที่สีหน้ายังดูเหนื่อยล้า เขายกกำปั้นเคาะหน้าผากเธอเบา ๆ แทนคำตอบ
“รุ้ง จำไว้นะ”
“ขา...” ผู้เป็ลูกศิษย์เอียงคอ ยิ้มแป้น ดวงตากลมเป็ประกายใสแจ๋ว
“จำความรู้สึกตอนนี้ไว้ แล้วคิดถึงมันบ่อย ๆ ตอนจะแข่งก็ให้หวนนึกถึงจนกลับมารู้สึกแบบนี้อีกครั้ง อย่าลืมเชียวนะ ความรู้สึกที่ว่าเราทำได้ เรายิ่งใหญ่ เราเอาชนะได้แล้ว และเราเก่งมาก”
ทอรุ้งสบตาเขาเต็มตา แล้วยิ้มออกมาพร้อมยักคิ้วให้ “นี่โคชกำลังชมรุ้งใช่หรือเปล่า”
ชายหนุ่มไม่ตอบ เพียงวางมืออันอบอุ่นลงบนหัวไหล่เธอ ความอบอุ่นจากฝ่ามือนั้นคล้ายจะยิ่งย้ำ่เวลาอันแสนยิ่งใหญ่นี้ให้เข้าไปประทับในหัวใจ
โคชโอห์มทำท่าจะลุกขึ้น หญิงสาวรีบดึงชายเสื้อยูโดของเขาไว้
“เดี๋ยวสิโคช ที่เราตกลงกันไว้ล่ะ อย่าลืมสิ” หญิงสาวป้องปากพูดเบาไม่เกินกระซิบ “เื่พี่แสนย์น่ะ”
สีหน้าที่แช่มชื่นเล็กน้อยนั้นกลับบึ้งตึงทันใด เขาถอนหายใจหนักหน่วง พึมพำว่า “ช่วยไม่ได้นะ”
ชายหนุ่มกลับมานั่งขัดสมาธิเผชิญหน้ากับทอรุ้งซึ่งจ้องตาแป๋ว ตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ ขยับปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็เหมือนว่าจะเปลี่ยนใจ หันไปกวักมือเรียกชัชแสนย์ให้ขึ้นมาบนเบาะแทน
“แสนย์ ๆ น้องรุ้งมีเื่อยากถาม”
ทอรุ้งตาเหลือก โดนอีตาโคชหมีควายตลบหลังเข้าให้แล้ว
“ว่าไงครับน้องรุ้ง”
ชัชแสนย์มานั่งร่วมวงอีกคน ส่งสายตาแทนคำถามมาให้ ทอรุ้งได้แต่อ้ำอึ้ง ไม่รู้ว่าความปากกล้าที่เคยมีหดหายไปไหนเสียหมด
ระหว่างที่ยังเรียบเรียงคำถามอยู่นั้น อีตาโคชโอห์มก็ดันใจดีพูดแทนให้
“รุ้งอยากรู้ว่า แสนย์มีแฟนหรือยัง”
ทอรุ้งทั้งอยากจะตีแขนล่ำ ๆ ของโคชโอห์มให้หายหมั่นไส้ ยกเบาะขึ้นมาปิดหน้าเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทำได้แค่กลั้นใจรอฟังคำตอบ ชัชแสนย์ยังไม่ตอบในทันที เขาเพียงอมยิ้มคล้ายขำขันอะไรบางอย่าง เท้าแขนลงกับเบาะในท่าสบายแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง
ครู่เดียวดวงตาสีน้ำตาลเข้มของชัชแสนย์ก็เลื่อนมาสบตาทอรุ้ง ดวงตาคู่นั้นช่างดูอ่อนโยนแต่ก็มีประกายขบขันอยู่ในที เสียงทุ้มสุภาพให้คำตอบว่า...
“พี่ยังไม่มีแฟนครับ”
แน่นอนว่าทันทีที่ได้คำตอบทอรุ้งก็รีบโทร. รายงานเพื่อนสาวโดยด่วน ลูกไม้ในยามนี้ไม่ต่างจากร่างไร้ิญญาของผีเสื้อตัวน้อยที่ถูกหมุดปักตรึงไว้ในกล่องเหมือนงานที่เ้าหล่อนทำ ถ้าได้รู้เื่นี้เข้าจะต้องกลับมามีชีวิต กระพือปีกออกโบยบินอีกครั้งแน่ ๆ
“ดีจังเลย” ทว่าเสียงของลูกไม้ช่างเนือยเนิบ จนเธอชักไม่แน่ใจว่าจริง ๆ แล้วมันดีหรือไม่ดี
“แต่มีอีกอย่างที่ฉันยังติดใจไม่หาย ก่อนพี่แสนย์จะตอบ เขาดูขำ ๆ เขิน ๆ ยังไงไม่รู้สินะ ฉันคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าเขาขำอะไร”
“เขาคิดว่าแกจีบเขามั้ง”
“โฮ้ย ไม่หรอก” ทอรุ้งว่าเสียงดัง ก่อนจะเปลี่ยนมาทำเสียงเ้าเล่ห์ “แต่คิดว่าฉันถามแทนเพื่อนละก็ไม่แน่”
“แกจะบ้าเหรอ คุณแสนย์ไม่รู้เื่ที่พวกเราคุยกันสักหน่อย ฉันไม่เคยมีตัวตนในชีวิตเขาเลยด้วยซ้ำ”
ทอรุ้งถอนใจ อุตส่าห์สร้างบรรยากาศให้ร่าเริงแล้วเชียว แม่เพื่อนสาวก็ยังซึมอยู่ได้
“แต่แกเก่งมากเลยนะรุ้งที่ล้มโคชโอห์มได้สำเร็จ ไม่มีอะไรที่ทอรุ้งทำไม่ได้จริง ๆ”
คนได้รับคำชมแค่นหัวเราะ “แต่กว่าจะทุ่มโคชได้ ฉันก็โดนทุ่มเสียอ่วมเลยละ”
“เจ็บไหมนั่น”
หญิงสาวอมยิ้ม เพื่อนเธอถามเหมือนพี่แสนย์เลย
“ไม่ถึงกับเจ็บหรอก แค่แสบ ๆ คัน ๆ นิดหน่อยเป็ธรรมดา แต่ว่านะ...” ทอรุ้งทอดสายตาไปนอกหน้าต่างยิมซึ่งเป็กระจกใสยาวตลอดแนว เพิ่งรู้วันนี้เองว่าที่นี่คือจุดชมวิวเมืองหลวงยามค่ำคืนอันแสนตระการตา “ฉันว่า...ฉันเข้าใจยูโดมากขึ้นแล้วละ”
“ดีจังเลย” คราวนี้เสียงที่ตอบมาสดใสขึ้นสมกับเป็ลูกไม้คนเดิมหน่อย
ทอรุ้งยิ้มบาง แม้จะอดกระแนะกระแหนต่อไม่ได้
“นี่ สรุปว่าหล่อนจะล้มเลิกภารกิจทุ่มใจพิชิตมิสเตอร์ยูโดแล้วจริง ๆ เหรอยะ ฉันไม่ได้ชอบพี่แสนย์ยังบุกขนาดนี้ แล้วแกล่ะ ไหนบอกว่าชอบเขา จริงใจกับเขา ทำไมยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้ยะ”
“แกคิดว่าฉันยังทำอะไรได้มากกว่านี้อีกเหรอ ช่างมันเถอะ ฉันรอเชียร์แกแข่งสยามยูโดคัพดีกว่า”
“จะว่าไป สยามยูโดคัพก็ใกล้เข้ามาแล้ว แกจะไปดูพี่แสนย์แข่งหรือเปล่า”
“ไม่รู้สิ ก็อย่างที่บอกนั่นแหละ ฉันว่าฉันคงต้องตัดใจจากคุณแสนย์จริง ๆ แล้วละ”
ทอรุ้งเงียบ ไม่ได้บอกว่าเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจุ้นจ้านเกินไปจนเพื่อนต้องเจ็บหัวใจหรือเปล่า แต่ถึงอย่างไรเื่ที่คิดอยู่ตอนนี้ ก็ยังเป็เื่ที่อยากจะพูดออกไป
“นั่นมันก็เื่หนึ่ง ไม่ว่าแกจะจีบเขาต่อหรือไม่ก็ตาม แต่ครั้งหนึ่งในชีวิต แกจะไม่ไปดูพี่แสนย์แข่งจริง ๆ เหรอ”
***ลง 60% ของเื่ หลังจากนั้นจะเปิดพรีออเดอร์เล่ม+อีบุ๊กค่ะ ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ***
‘พี่ยังไม่มีแฟนครับ’ เขินนนนน อ้ะ 555 (จะเขินทำไม เขาบอกรุ้งไม่ได้บอกเรา เง้อ)
ไปกันค่ะ ไปเชียร์รุ้ง คุณแสนย์ และชาวยูโดซันแข่งยูโดกัน ตอนหน้าๆ ^^ สยามยูโดคัพมาถึงแล้วววว!
7K
