สุดท้ายก็ได้รู้จักชื่อทั้งสิบคนและแบ่งงานเรียบร้อย
1.ท่านน้ากงหว่าน อายุ 38 ปี รับหน้าที่ พ่อบ้านใหญ่ของที่นี่
2.ท่านน้าชียิ๋ง อายุ 35 ปี ภรรยาท่านน้ากงหว่าน รับหน้าที่แม่นมให้ฟางหยาง คอยดูแลเจ้แหวนด้วย
3.จงเหวิน จงเฟิ่ง อายุ 9 และ 7 ขวบ ตามลำดับ รับหน้าที่ดูแล และเป็เพื่อนเล่นให้ฟางหยาง
4. เป่าไฉ อายุ 23 ปีหนุ่มหล่อ ผิวแทน รูปร่างกำยำ รับหน้าที่ เฝ้าประตู และช่วยงานบ้าน
5.ช่านเฉิน อายุ 25ปี หนุ่มหล่อ ผิวเหลือง รูปร่างไม่หนาเท่าเป่าไฉ รับหน้าที่เฝ้าประตูและช่วยงานบ้านคู่กับเป่าไฉ
6.ตงฟู๋ อายุ 22ปี หนุ่มหล่อ ผิวขาว รูปร่างดี รับหน้าที่เฝ้าประตู และช่วยงานบ้าน สลับกับพวกเป่าไฉ และช่านเฉิน
7.จิงเล่อ อายุ 19 ปี หนุ่มหล่อ ผิวขาว รูปร่างพอๆกับตงฟู๋ รับหน้าที่เฝ้าประตูและช่วยงานบ้านคู่กับตงฟู๋
8.ฮุ่ยเหมย อายุ 16 ปี สาวน้อยผิวขาว หน้าตาจิ้มลิ้ม รับหน้าที่ช่วยงานบ้าน ตามที่ท่านน้าชียิ๋งสั่ง
9.เจียวเจีย อายุ 18 ปี สาวงามผิวขาว หน้าตาสวย รับหน้าที่ช่วยงานบ้านเช่นเดียวกับฮุ่ยเหมย
โดยการห้องนอน ก็ให้จับคู่กัน โดยท่านน้ากงหว่านคู่ท่านน้าชียิ๋ง , ตงฟู๋คู่กับจิงเล่อ , ช่านเฉินคู่กับเป่าไฉ , ฮุ่ยเหมยคู่เจียวเจีย และสุดท้าย จงเหวินและจงเฟิ่ง พิเศษที่สุด มีถึงสองห้อง คือห้องที่ทั้งคู่นอนด้วยกัน และ อีกห้องคือที่คือ ห้องของฟางหยาง โดยฟางหยางอยากนอนกับพี่ๆทั้งสองบ้าง ด้วยไม่เคยมีเพื่อนเล่นวัยใกล้เคียง จึงตื่นเต้นจนขอให้ทั้งสองมานอนด้วยบางคืน
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว บ้านก็เสร็จเรียบร้อย มีของครบตามที่เจ้แหวน้า ทุกคนก็เข้ากันได้อย่างดี ที่นาด้านนอกบ้านก็ได้สี่หนุ่มช่วยกันปลูกข้าว ปลูกผัก จนไม่มีที่ว่าง ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่เหลียนฟางหรงเดินทางมาถึงเมือง
"หยางเอ๋อ เตรียมตัวเสร็จหรือยังลูก เร็วๆ พวกเราต้องไปรอรับท่านพ่อของเ้านะ"
"ใกล้เสร็จแล้วขอรับ ข้าขอดื่มนมอีกนิด"
"ไว้ค่อยกลับมากินก็ได้ ของกินมันไม่หายไปไหนหรอก"
"ท่านพ่อก็ไม่หายไปไหนหรอกขอรับ"
"แต่ท่านพ่อของเ้าจะรอนานนะ"
"ก็ให้ท่านพ่อรอไปก่อนสิขอรับ ทีท่านแม่กับข้ายังรอได้ รอมาตั้งปีกว่า ทำไมท่านพ่อจะรอเราสองคนแม่ลูกสักนิดไม่ได้เลยหรือ"
"ลูกไม่อยากเจอท่านพ่อของลูกหรือ ไม่คิดถึงเขาหรือ"
"คิดถึงแล้วอย่างไรขอรับ เพราะยังไงท่านพ่อก็ต้องกลับมาที่บ้านอยู่แล้ว"
"......"
"ข้าพูดอะไรผิดหรือขอรับ ท่านแม่จะรีบไปทำไม ฟ้ายังไม่สว่างดีเลย ออกไปตอนนี้ก็ต้องยืนรออีกหลายชั่วยามอยู่ดี"
"ก็...ก็...ก็ไปรอดีกว่าไปไม่ทันนะสิ"
"ท่านแม่คิดถึงท่านพ่อมากสินะขอรับ อยากเจอมากสินะขอรับ บอกข้าตรงๆก็ได้ ฮิฮิฮิ"
"ใครบอก แม่แค่อยากให้เ้าได้เจอท่านพ่อไวๆเท่านั้น" แหม ใครบอกเจ้แหวนอยากเจอสามี ไม่มี๊ แค่อยากให้ลูกชายได้เจอพ่อไวๆ อยากให้ครอบครัวพร้อมหน้าเท่านั้น ใครตื่นเต้นอยากเจอ ที่ตื่นมาแต่งหน้าแต่งตัวั้แ่เช้ามืด ก็แค่เตรียมพร้อมแค่นั้น ไม่ได้อยากรีบไปเจอเลยจริงๆ
"แล้วทำไมท่านแม่ต้องแต่งหน้า ประดับผมด้วยปิ่นหยก ใส่ต่างหูหยก พรมน้ำหอม ใส่ชุดสีฟ้าตัวใหม่ปักดิ้นดอกไม้ผีเสื้องดงามเยี่ยงนี้ขอรับ"
"แม่ก็แต่งปกติ"
"ปกติท่านแม่ตื่นมา ผมเผ้าไม่หวี บางทีสระผมก็ปล่อยให้แห้งธรรมชาติ ไม่เช็ด ทำเสื้อเปียกปอน หน้าตาไม่แต่งแต้ม น้ำหอมหรือ วางไว้จนฝุ่นขึ้น ตื่นมาก็วุ่นวายกับดอกไม้ในสวนแล้ว บางครั้งก็ใส่ชุดขาดๆ ไม่อายคนในบ้าน เป็ถึงฮูหยินเหลียน แต่ทำตัวเยี่ยงคนยากไร้!!"
"......"
"ท่านพ่อ หนอท่านพ่อ ช่างน่าสงสารยิ่งนัก แรกพบคงเจอเทพธิดางดงามดั่งภาพวาด แต่เมื่อถึงบ้าน ท่านจะต้องพบเจอนางมารขี้บ่น สภาพแม่บ้านหัวฟู ข้าหวังว่าท่านคงไม่หลงไปกับภาพลวงตาที่งดงามเพียงชั่วคราวนี้หรอก"
"....." ก็งานบ้านมันมีเยอะ กว่าจะลงตัวก็ต้องทุ่มเท ไม่มีเวลาสนใจตัวเองเท่าไหร่
"ไปกันเถอะขอรับ ไปไวก็ดี จะได้ยืนหน้าๆ ท่านพ่อจะได้มองเห็นง่ายๆ จริงๆข้าเด่นด้วยหน้าตาที่หล่อเหลา ผิวขาวดั่งหยก รูปร่างสมบูรณ์ หน้าตาจิ้มลิ้ม ไม่ว่ายืนที่ใด ก็เด่นอยู่แล้ว ไปช้าไปเร็ว ก็ไม่อาจกลบความหล่อของข้าได้"
"..!!!..."
"ยิ่งมองคันส่อง ยิ่งเจอแต่ความหล่อเหลา หยางเอ๋อเ้านี่ช่างเหมือนเทพบุตรจริงๆ"
"....." อะไรจะหลงตัวเองขนาดนี้ ั้แ่อยู่ดีกินดีมีความสุข ฟางหยางก็เริ่มมั่นอกมั่นใจในความหน้าตาดีของตัวเอง ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ คนในบ้านต่างเอาอกเอาใจ หลงไปกับความน่ารักและฉลาด
คิดว่าออกมากันไวแล้ว แต่พอมาถึงที่ตลาดที่เป็สถานที่ผู้คนต่างมารอรับคนในครอบครัวที่ไปออกรบกลับบ้าน ต่างเนืองแน่นไปหมด ผู้คนล้นหลาม เดินเบียดกันไปมา เจ้แหวนจึงรีบจูงฟางหยางแหวกฝูงชนไปอยู่ด้านหน้า เผื่อจะได้มองเห็นง่ายๆ ยืนจนเมื่อยขา แสงแดดเริ่มร้อนแรง เหงื่อเริ่มออกตามตัว จะหาร่มมากลางได้โดนคนที่ยืนข้างหลังลากไปตบแน่ๆ ข้อหาบังสายตา น้ำหอมที่ใส่มาเริ่มผสมกลิ่นเหงื่อ แถมยิ่งผู้คนแน่นเท่าไหร่ กลิ่นตัวแต่ละคนเริ่มผสมกัน เป็กลิ่นไม่พึงประสงค์จากความตื่นเต้น ตอนนี้เริ่มอยากกลับบ้านไปนอนเปิดแอร์ คิดถูกคิดผิดเนี่ยที่มาเบียดกับคนอื่น ยืนรอกลางแดดร้อนๆแบบนี้ ดูสิฟางหยาง แก้มแดงแปร๊ดด้วยความร้อน ลิ้นเริ่มห้อย ผมเปียกด้วยเหงื่อ
"ท่านแม่ขอรับ เรากลับบ้านเถอะ ข้าคงสิ้นใจแล้ว ทั้งร้อน ทั้งเหม็น ทั้งหิว "
"อดทนอีกนิดลูก ใกล้ได้เจอท่านพ่อแล้ว"
"หวังว่าท่านพ่อจะมาก่อนที่ตัวของข้าจะแห้งเพราะน้ำหมดตัว จนกลับไปเป็เด็กหัวโตแบบเมื่อก่อนนะขอรับ"
"หยางเอ๋อรอแค่ไม่กี่ชั่วยาม ไม่สามารถทำให้เ้าผอมลงหรอกลูก"
หลังจากรอมานานในที่สุดขบวนทัพก็เคลื่อนเข้ามา ผู้คนต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ ชาวบ้านต่างร้องเรียกหาคนในครอบครัวตัวเอง บางคนก็ร้องไห้ที่ต้องสูญเสีย มารอรับของต่างหน้า ช่างเป็ภาพที่บีบหัวใจเหลือกัน
"ท่านพ่อ" เสียงที่เบากว่าปกติของฟางหยางหลุดออกมา ทั้งหน้าตาที่ตกตะลึงยื่นนิ่งราวกับหุ่น จนมีใครบางคนเดินมาตรงหน้าเราสองแม่ลูก เมื่อเงยหน้าไปก็สบตาเข้ากับบุรุษตัวสูงใหญ่ใส่ชุดเกาะ เสื้อผ้าขาดหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิง หนวดเครายาวรกรุงรัง แถมทั้งตัวมีแต่ฝุ่นเกาะ นะ..นี่คือเหลียนฟางหรงงั้นหรือ ตายแป๊บ นี่คือสามีในอนาคตของเจ้เหรอ ถ้ากอดตอนนี้หนวดนั่นคงบาดหน้า ผมนั่นคงพันคอเจ้ตายพอดี ใจนพูดไม่ออกกันเลยทีเดียว เกินจินตนาการไปไกล
"ฟางหยาง?" ชายหน้าหนวดตรงหน้า นั่งยองๆลงถามฟางหยางด้วยสายตาสงสัย คงสงสัยในความเปลี่ยนแปลงของลูกที่คิดว่า คงผอมและซีดเซียว แต่เด็กตรงหน้าช่างตุ้ยนุ้ย แก้มเยอะ ผิวขาวสุขภาพดี แก้มแดงดั่งแอปเปิลแดง
"ขอรับ ข้าฟางหยาง" ทันทีที่ได้รับคำตอบ ชายหน้าหนวดก็ดึงฟางหยางเข้าไปกอดทันที
"นี่พ่อเอง พ่อคิดถึงเ้ากับแม่เ้าเหลือเกิน เ้าคิดถึงพ่อบ้างไหม หยางเอ๋อ" เมื่อกอดจนหนำใจ ก็ปล่อยมือและจ้องหน้าคงรอคำตอบ ว่า คิดถึงให้ชื่นใจ หากแต่เจ้แหวน ก็เห็นเพียง ฟางหยางจ้องมองหน้าพ่อเขานิ่งๆ และพูดคำที่ทำเจ้แหวนเกือบล้มทั้งคืน
"ท่านพ่ออาบน้ำครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ขอรับ"
"......"
"ข้าว่าพวกเรารีบกลับบ้าน เพื่อให้ท่านพ่อจะได้อาบน้ำแล้ว แล้วค่อยคุยกันเถอะ ตอนนี้ข้าเวียนหัว"
"....." และก็ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน
____________________________________
2K
