มีดคมปลาบจ่อเข้าที่ลำคอของจางหลงจนิัรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบของโลหะ ในตอนนี้ความเป็ความตายได้อยู่ตรงหน้าของจางหลงเสียแล้ว อย่างไรก็ตามสีหน้าของเขายังคงเรียบเฉยชีวิตก่อนเขาผ่านความเป็ความตายมามากกว่านี้ ทั้งการปะาเข่นฆ่ากันในธุรกิจกลางคืนการเข้าไปพัวพันกับองค์กรมาเฟียในธุรกิจค้าอาวุธเื่ราวหนักหนาสาหัสกว่านี้มากเขายังผ่านมาได้นับประสาอะไรกับมีดเพียงเล่มเดียว?
“ฝ่าาท่านล่วงรู้มากเกินไป ผู้น้อยไม่สามารถปล่อยให้ท่านมีชีวิตอยู่ได้” ประกายตาอำมหิตของเหยาซู่เจิดจ้าขณะกดปลายมีดเข้าไปที่ลำคอเล็กๆ ของจางหลง มีดอันคมกริบกินเข้าไปในิัของเด็กชายทว่าเด็กน้อยกลับหัวเราะออกมาดังๆ อย่างขบขันปนสมเพชเวทนา
“ฝ่าาไม่ว่าท่านจะมีลูกเล่นอะไรก็อย่าได้ใช้ออกมาเลย ยอมตายเสียโดยดีเถอะผู้น้อยสัญญาว่าจะลงมืออย่างรวดเร็วโดยที่ท่านจะไม่ทันรู้สึกเ็ปเลย” เหยาซู่กัดฟันกรอดขอเพียงเขาเสือกมีดเข้าไปอีกหนึ่งชุ่น (1 นิ้ว) ลำคอเล็กๆของฮ่องเต้จะเปิดเป็แผลเหวอะหวะ ด้วยรูปกายที่อ่อนแอของจักรพรรดิคาดว่าเพียงไม่กี่อึดใจหลังจากนั้น ต้าฮั่นจะต้องสรรหาประมุขพระองค์ใหม่แล้ว
“หึ! น่าขำเ้านี่มันโง่บัดซบจริงๆ เลยนะเหยาซู่ มิน่าถึงกระทำการไม่สำเร็จ” จางหลงพูดกลั้วหัวเราะราวกับไม่สนใจคมมีดที่จออยู่กับคอหอยเลยแม้แต่น้อย
“ฝ่าาท่านจะตายอยู่แล้ว อย่าแสร้งเป็กล่าววาจาให้มากความเลย” เหยาซู่คำรามเสียงเหี้ยม ความคิดของเขานึกไปถึงตอนควบม้าออกจากลกเอี๋ยงแล้วคราวนี้ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่รอดแล้ว ได้แต่รีบหนีไปให้ไกลจากเมืองหลวงมากที่สุด จากนั้นค่อยคิดอีกคราว่าจะทำเช่นไรต่อ
“เ้าโง่หรือเปล่า...ลองคิดดูนะเบื้องนอกตำหนักเต็มไปด้วยทหารของตั๋งโต๊ะคนพวกนี้ล้วนแล้วแต่เป็คนที่ตั๋งโต๊ะคัดมาพิเศษหูตาจมูกย่อมปราดเปรียวเหนือคนธรรมดา ต่อให้ข้าไม่ร้องสักแอะตอนที่เ้าลงมีด แต่ขอเพียงโลหิตทะลักออกมาพวกมันก็ย่อมจะต้องได้กลิ่นคาวเืเป็แน่และเมื่อนั้นพวกมันก็จะทะลวงเข้ามาในตำหนักราวกับหมาล่าเนื้อ” จางหลงกล่าวพลางก้มลงดูเล็บมือของตนเอง
“แล้วยังไง?พวกมันมิอาจจับตัวข้าได้แน่” เหยาซู่แค่นหัวเราะ เป็เวลาหลายเดือนที่เขาเข้าออกในตำหนักหลังนี้ย่อมกรุยทางหนีทีไล่เอาไว้แต่แรกแล้ว ต่อให้ทหารของตั๋งโต๊ะโผล่เข้ามาเป็ร้อยก็มิอาจจับตัวเขาได้
“นั่นมันเป็แค่เื่ของเวลาเท่านั้นต่อให้เ้าเตรียมทางหนีทีไล่เอาไว้ ก็คงจำกัดแค่เฉพาะตำหนักหลังนี้”จางหลงดักคอเหยาซู่อย่างรู้เท่าทัน “จากตำหนักฉีหลินไปจนถึงประตูราชวังที่ใกล้ที่สุดจะต้องผ่านอีกหลายตำหนัก ล้วนแล้วแต่มีทหารของตั๋งโต๊ะประจำการแทบทั้งสิ้นแม้เ้าจะมีฝีเท้ารวดเร็ว แต่คนย่อมมีกำลังจำกัด กว่าจะไปถึงประตูเมืองได้กำลังย่อมอ่อนโทรมไปกว่าครึ่ง ที่สำคัญต่อให้เ้าโชคดีหนีรอดไปถึงประตูเมืองได้ก็จะต้องเปลืองกำลังหนีออกไปจากเมืองหลวงให้ได้อีก ไม่นับว่านี่เป็ยามวิกาลหากเ้าคิดผ่านประตูเมืองออกไปจะต้องมีตราประทับจากแม่ทัพรักษาเมืองสรุปแล้วข้าแทบมองไม่เห็นทางรอดของเ้าเลย”กล่าวจบแสร้งถอนหายใจแล้วส่ายหน้าอย่างสมเพชเวทนา
“นั่นไม่ใช่เื่ที่ท่านต้องเป็กังวล”เหยาซู่แค้นแทบกระอัก เมื่อคิดตามก็เห็นจริงตามที่จางหลงว่า การสังหารฮ่องเต้แล้วหนีออกไปนอกเมืองหลวงในเวลานี้เท่ากับเก้าตายหนึ่งรอด ขันทีสนองพระโอษฐ์นับว่าพลาดจริงๆที่เข้าร่วมแผนการสังหารจอมทรราชย์ในครานี้
“ข้ารู้ว่าเ้าหาใช่คนที่กลัวตายไม่ไม่อย่างนั้นก็คงไม่หาญกล้าวางแผนลอบสังหารตั๋งโต๊ะเป็แน่ แต่เ้าลืมคิดอะไรไปอย่างหนึ่ง....”จางหลงเว้นประโยคเอาไว้ แล้วกล่าว “แม้เ้าจะหนีไปได้อย่างปลอดภัยก็ตามทว่าโอกาสสังหารตั๋งโต๊ะหลุดลอยไปตลอดกาล นับแต่นี้เ้าอย่าได้หวังเข้าใกล้มันได้อีกนี่เรียกว่าคิดขโมยไก่แต่ไม่สำเร็จ ซ้ำยังเสียข้าวสารเหยื่อล่อไปอีกนับกำมือด้วย”
เคร๊ง!
มีดในมือของเหยาซู่หล่นลงกระทบพื้นร่างใหญ่ของขันทีสนองพระโอษฐ์ทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างหมดแรง น้ำตาของเขาไหลพรากโขกศีรษะไปยังทิศอุดรแล้วร่ำร้องว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ ผู้บุตรไร้ความสามารถมิสามารถล้างแค้นแทนพวกท่านได้ นับแต่นี้ขอสังเวยชีวิตเพื่อไปพบกับท่านผู้เฒ่าในปรโลก” กล่าวจบคว้ามีดขึ้นมาจ่อที่คอ หมายปลิดชีพตัวเองเวลานี้มันนับว่าสิ้นหนทางแล้ว ไม่เพียงแต่สังหารตั๋งโต๊ะล้างอาฆาติมิได้ยังพาตัวเองเข้าสู่จุดอับที่ไร้ทางหนีอีกด้วย
แต่จางหลงที่เห็นเช่นนั้นก็รีบพุ่งตัวะโถีบไปที่กลางหลังของเหยาซู่เต็มแรง แม้ร่างกายของเขาจะเป็เพียงแค่เด็กวัยเก้าขวบหากแรงถีบที่ทุ่มน้ำหนักทั้งหมดลงไป ก็ทำให้เ้าขันทีหัวซุนลงกับพื้นมีดที่มือกระชับแน่นหลุดลอยไปยังมุมห้อง
“ฝ่าาผู้น้อยลอบสังหารจอมโฉดไม่สำเร็จ ทั้งยังคิดทำร้ายฮ่องเต้ เดิมทีก็โทษหนักต้องปะาสามชั่วโคตรอยู่แล้วเหตุใดจึงขัดขวางมิให้ผู้น้อยรับโทษทัณฑ์?” เหยาซู่ยิ้มอย่างหดหู่ เมื่อคืบคลานลุกขึ้นมาได้
“ข้าถึงได้บอกไงว่าเ้ามันโง่”จางหลงกัดฟันตอบ เพราะในขณะนี้เจ็บระบมเท้าสุดกำลัง ดูท่าเ้าเล่าเหียบผู้นี้จะอ่อนแอจริงๆชั่วชีวิตคงไม่เคยออกกำลังกายสักครั้ง แต่แม้เ็ปแทบตายก็ยังฝืนกล่าวต่อว่า “หากตั๋งโต๊ะรู้เื่นี้เข้ามันคงหัวเราะงอหาย มันยังไม่ทันทำอะไร อยู่ดีๆ ศัตรูของมันก็ดันฆ่าตัวตายไปเอง”
“นั่นก็ไม่ได้นี่ก็ไม่ดี ฝ่าา แล้วจะให้ผู้น้อยทำอย่างไร?” เหยาซู่อารมณ์ร้ายขึ้นมาอีกครั้งเพราะตามความคิดของจางหลงไม่ทัน
“เหยาซู่เอ๋ยเหยาซู่ตอนนี้เ้ารุกก็ไม่ได้ ถอยก็ใช่ที่ เปรียบเสมือนคนตาบอดเจอทางตันข้าจะขอเสนอทางรอดให้เ้าสายหนึ่ง นอกจากจะพาเ้าออกมาจากจุดอับได้แล้ว ข้ายังจะให้โอกาสเ้าได้ฆ่าตั๋งโต๊ะเองกับมือด้วยเ้าสนใจหรือไม่?” เมื่อสถานการณ์เริ่มสุกงอมจางหลงวางหมากตัวสุดท้ายลงไปทันทีหากเหยาซู่มีข้ออาฆาตกับตั๋งโต๊ะจริง จางหลงก็ไม่กลัวอีกฝ่ายไม่รับข้อเสนอ
“จริงหรือ?”เหยาซู่ตาลุกโพลง หากชั่วครู่ก็เปลี่ยนเป็ความเคลือบแคลง เขาจึงกล่าวอย่างลังเลว่า“หากฝ่าาสามารถช่วยผู้น้อยสังหารตั๋งโต๊ะได้ ชาติหน้าแม้เกิดเป็ม้าลารับใช้ผู้น้อยก็ยินดีมิปริปากบ่น”
“มิต้องรอถึงชาติหน้าข้าสามารถทำได้ในชาตินี้” จางหลงซ่อนยิ้มในที่สุดเขาก็สามารถหามือเท้ามารับใช้ได้อย่างวางใจแล้วแม้อาจจะเป็แค่่เวลาหนึ่งก็ตาม “ตามข้าไปที่ห้องอักษรสิข้าจะอธิบายกับเ้าเอง”
“พะย่ะค่ะ”แม้จะเต็มไปด้วยความลังเลไม่มั่นใจ แต่เหยาซู่ไม่มีทางเลือกมากไปกว่านี้ เขาจึงรับคำแล้วตามจางหลงไปที่ห้องสำหรับทรงอักษรของฮ่องเต้ทันที
“ท่านมหาอุปราชช้าก่อนเถิดขอรับ”ลิยูร้องเรียกตั๋งโต๊ะ เมื่อก้าวเข้ามาในบริเวณเขตราชฐาน อันตั๋งโต๊ะถือเป็แหล่งพำนักค้างคืนเป็ประจำยามราตรีจอมทรราชมักจะใช้เวลาร่วมกับเหล่านางสนมกำนัลของฮ่องเต้ราวกับตัวเขาเป็จักรพรรดิซะเอง
“มีเื่อะไรหรือ เหวินโหย่ว? (ชื่อรองของลิยู)ข้าบอกแล้วว่าหากอยู่กันตามลำพังเ้าสามารถเรียกข้าว่าพ่อตาได้”ตั๋งโต๊ะโบกมือเบาๆ ติดจะรำคาญนิดหน่อย ด้วยเวลานี้เขากำลัง้าที่จะปลดปล่อยความกำหนัดที่อัดอั้นมานานออกไปด้วยการรีบไปหาเหล่านางสนมกำนัลทั้งหลาย อย่างไรก็ตามเขาไม่กล้าละเลยลิยูกุนซือคนสำคัญอีกทั้งยังเป็บุตรเขยของเขาเองด้วยลิยูเป็ผู้ออกอุบายให้เขาสามารถกุมอำนาจสูงสุดในนครลกเอี๋ยงได้โดยการตั้งเหี้ยนเต้เป็หุ่นเชิด ดังนั้นจะมากจะน้อยตั๋งโต๊ะจะรับฟังคำแนะนำจากลิยูเสมอ
“ขอรับ ท่านพ่อตา”ลิยูรับคำ แล้วกล่าวต่อว่า “ในงานเลี้ยงวันนี้ ข้าสังเกตเห็นฝ่าา...คล้ายกับจะดูแปลกไปนะขอรับ”
“แปลกยังไงหรือ?”ตั๋งโต๊ะเลิกคิ้ว
“ตามปกติฝ่าาหาได้มีปรีชาสามารถใดแต่ครานี้ชี้แนะท่านในสิ่งที่คนอื่นมองมิเห็น นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดีนัก”ลิยูกล่าวด้วยสีหน้าเครียดขรึม
“อาจจะเป็เื่บังเอิญกระมัง”จอมทรราช ยังไม่คล้อยตามง่ายๆ
“แต่ข้าว่าเรามิควรมองข้ามนะขอรับอาจเป็ไปได้ว่าฝ่าากำลังทำตัวแกล้งโง่ หรือมีคนคอยช่วยอยู่เื้ั” ลิยูชี้ประเด็นสำคัญทันที
“เฮ้ย...เ้าก็คิดมากเกินไปเด็กตัวเล็กๆ ที่ไม่มีอำนาจในมือจะทำอะไรได้ ทหารก็อยู่ในกำมือข้าท้องพระคลังข้าก็ควบคุมเอาไว้” ตั๋งโต๊ะแค่นเสียงอย่างดูแคลน“ต่อให้ปรีชาสามารถแล้วยังไง....เหวินโหย่ว ยุคนี้กำลังทหารคือทุกสิ่งทุกอย่างจดจำคำของพ่อตาอย่างข้าเอาไว้ให้ดีล่ะ” กล่าวจบจอมทรราชแห่งยุคก็ตบไหล่บุตรเขยเบาๆสองสามครั้ง ก่อนสาวเท้าจากไป
“ข้าคิดมากไปหรือเปล่า?”ลิยูถอนหายใจโคลงศีรษะเบาๆ คลี่พัดจีบในมือออกโบกไปมาเบาๆ อย่างกลัดกลุ้มแต่แล้วสีหน้าก็เคร่งเครียดลง เขาเชื่อมั่นในความรู้สึกของตนเองเสมอ “ไม่ สังหรณ์ของข้าไม่มีทางผิดพลาดฝ่าาจะเป็อุปสรรคต่องานใหญ่ของท่านพ่อตาในระยะยาวแน่นอน ดูท่างานนี้ข้าต้องพึ่งตนเองเสียแล้ว”กุนซืออสรพิษกล่าวกับตนเองเช่นนั้น
“ก่อนอื่นเล่าเื่ของเ้ามาซะเหตุใด้าสังหารตั๋งโต๊ะ?” จางหลงกล่าวขณะคลี่หนังสือไม้ไผ่ออกอ่านบนโต๊ะ ปลายราชวงศ์ฮั่นย่อมมีหนังสือกระดาษแพร่หลายแล้วในหมู่เชื้อพระวงศ์และเหล่าบัณฑิตขุนนางชั้นสูงทว่าหนังสือกระดาษที่บันทึกเื่ราวของราชวงศ์เอาไว้ยังมีน้อยนัก จางหลงจึงจำเป็ต้องอ่านจากตำราม้วนไม้ไผ่ที่เก่าคร่ำคร่าเพื่อศึกษาเื่ราวต่างๆ เช่น ขนบธรรมเนียม ประเพณีรวมถึงเกร็ดประวัติศาสตร์ในยุคต่างๆ
แม้จะยังคงเคลือบแคลงในตัวจางหลงแต่เหยาซู่ก็เปิดปากเล่า
“ทูลฝ่าา ครั้งนั้นเกิดเหตุสิบขันทีก่อหวอดบ้านเมืองเต็มไปด้วยกังฉิน คนดีถูกคนชั่วข่มเหงรังแก ผู้น้อยเดิมทีเป็ชาวเมืองตุ้นก้วน ทำงานเป็เ้าหน้าที่คุ้มภัยให้กับสำนักหนึ่งครานั้นฏโพกผ้าเหลืองก่อหวอดไปทั่วทุกแห่งหน ที่เมืองตุ้นก้วนเองก็มีชาวบ้านจำนวนมากเข้าร่วมขบวนการอยู่มาวันหนึ่งเกิดการสู้รับกันขึ้น ทัพหลวงนำโดยตั๋งโต๊ะบุกเข้าโจมตีทัพเตียวก๊กแม่ทัพฏโพกผ้าเหลือง คาดไม่ถึงว่าทัพหลวงกลับเป็ฝ่ายแตกพ่ายเสียเอง ตั๋งโต๊ะกับขบวนคนสนิทของมันหนีมาทางบ้านผู้น้อยโดยมีพวกฏตามมาติดๆด้วยความหวาดระแวงเข้าใจผิดว่าผู้คนในบ้านผู้น้อยเป็ฝ่ายเดียวกับพวกฏตั๋งโต๊ะกลับสะบัดกระบี่สังหาร ผู้คนสิบกว่าคนรวมถึงบิดามารดาผู้น้อยถูกเข่นฆ่าจนหมดสิ้น” น้ำตาของเหยาซู่ไหลอาบสองแก้ม
“ตั๋งโต๊ะเอ๋ยตั๋งโต๊ะเ้านับว่าสมฉายาจอมโหดอย่างแท้จริง” จางหลงแค่นหัวเราะจำได้ว่าเหตุการณ์ที่เมืองตุ้นก้วนถือเป็ครั้งแรกที่สามพี่น้องแห่งส่วนท้อ(เล่าปี กวนอู เตียวหุย) ได้พบกับตั๋งโต๊ะ ทั้งยังช่วยชีวิตจอมทรราชย์เอาไว้มิคาดว่านั่นกลับเป็จุดเริ่มต้นของความวุ่นวายในแผ่นดินจงหยวนอีกหลายสิบปี จางหลงหันไปถามเหยาซู่ว่า“เ้ารอดจากคมดาบของตั๋งโต๊ะมาได้ยังไง?”
“ทูลฝ่าา ในเวลานั้นผู้น้อยบังเอิญรับงานคุ้มภัยไปยังเมืองข้างเคียงมิได้อยู่ที่บ้าน จึงรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด” เหยาซู่กราบทูลเสียงแ่เบายังจำความรู้สึกเมื่อครั้งกลับบ้านไปพบศพของพ่อแม่ญาติพี่น้องนอนตายเกลื่อนกลาดได้แม่นยำมันร้องไห้น้ำตาแทบเป็สายเืจากนั้นกรีดโลหิตสาบานต่อฟ้าว่าจะตัดหัวฆาตรกรมาสังเวยคนในครอบครัวให้จงได้เหยาซู่เปิดปากเล่าต่อว่า “ในตอนแรกผู้น้อยหารู้ไม่ว่าเป็ฝีมือผู้ใดแต่ในที่เกิดเหตุพบลูกเกาทัณฑ์จำนวนมาก เมื่อผู้น้อยลองสืบหาก็พบว่าเป็ของกองทัพทางการ ในขณะนั้นมีเพียงทัพทางการเดียวที่ผ่านไปยังเมืองตุ้นก้วนมันคือทัพของตั๋งโต๊ะ” เมื่อกล่าวถึงตอนนี้ความแค้นที่อัดแน่นในอกจนต้องสูดลมหายใจลึกๆสองสามครั้งเพื่อระงับอารมณ์
“แล้วเ้าไปยังไงมายังไงถึงมาอยู่ในวังหลวง?”จางหลงขมวดคิ้ว ไม่ว่ามองอย่างไรอีกฝ่ายไม่น่าจะแฝงตัวเข้ามาในวังได้แสดงว่าย่อมต้องมีผู้ให้ความช่วยเหลือ
“ทูลฝ่าาผู้น้อยตั้งใจเข้าเมืองหลวงมาล้างแค้น จึงติดต่อกับคนรู้จักผู้หนึ่งให้ช่วยหาข่าวคนผู้นี้บอกว่าตั๋งโต๊ะเป็คนกลัวตาย การเข้าถึงตัวมันถือว่าเป็เื่ยากหากคิดลอบสังหารมันมีเพียงทางเดียว ต้องทำระหว่างที่มันหลับแต่คนโฉดผู้นี้มักอาศัยหลับนอนในวังหลวง มีการคุ้มกันแ่าการบุกฝ่าจากด้านนอกเป็เื่ที่ยากเย็นยิ่งกว่าปีนป่าย์...”
“พูดง่ายๆก็คือเ้าคิดแฝงตัวในวัง รอโอกาสสังหารศัตรูจากทางด้านหลังจำได้ว่าเมื่อหลายเดือนก่อนมีการรับสมัครขันทีชุดใหม่เข้ามาแทนชุดเดิมที่ถูกตั๋งโต๊ะสังหารเข่นฆ่าจนหมดสิ้นหากข้าเดาไม่ผิด เ้าน่าจะเข้าวังมาใน่เวลานั้น” จางหลงปะติดปะต่อเื่ราวจากนั้นเปลี่ยนเป็ถามว่า “แต่ที่ข้านึกไม่ถึงก็คือเ้าถึงกับลงทุนตอนตัวเองเข้าวัง ต่อให้ภายหน้าสามารถล้างแค้นได้แต่มันคุ้มกับการสิ้นทายาทแล้วหรือ?”
“ทูลฝ่าา ผู้น้อยมีภรรยาสองสามนางมีบุตรชายสืบสกุลสี่คน วันเกิดเหตุสังหารหมู่ ภรรยาคนรองพาบุตรทั้งหลายเข้าไปเที่ยวเล่นซื้อหาสินค้าในตลาดจึงรอดพ้นภัยพิบัติมาได้ ต่อให้ผู้น้อยไม่สามารถสืบทายาทได้อีก แต่ก็นับว่ามีคำว่ากล่าวกับบรรพชนแล้ว”เหยาซู่กล่าวด้วยน้ำเสียงหดหู่ จากนั้นถอนหายใจยาวเหยียด ประคองสองมือกราบคารวะ กล่าวต่อว่า“วันนี้คงเป็ความสะทกสะท้อนใจบางประการจากแผนการอันโง่เขลาที่ล้มเหลวจึงบอกเล่าเื่ราวเหล่านี้ออกมา ขอฝ่าาอย่าได้ถือสา...เวลาไม่คอยท่า ผู้น้อยคิดขออำลาแต่เพียงเท่านี้”กล่าวจบหมุนกายหมายจากไป
“ช้าก่อน”จางหลงเรียกไว้
“ฝ่าายังมีเื่ใดคิดชี้แนะ?”เหยาซู่ชะงักเท้า แต่ไม่หันกลับมา
“เ้ามิได้ฟังที่ข้ากล่าวเมื่อครู่หรือข้าจะหยิบยื่นโอกาสให้เ้าได้สังหารตั๋งโต๊ะ” จางหลงกล่าวย้ำคำเดิมทว่าคราวนี้เหยาซู่กลับไม่คล้อยตาม ตอบกลับมาว่า
“ฝ่าายังเอาตัวเองไม่รอดทรงเป็ถึงฮ่องเต้แต่หามีอำนาจสั่งการใดไม่ ฝ่าา...อภัยที่ผู้น้อยกราบทูลตรงๆ ท่านยังคงคิดถึงเื่ของตัวเองเถอะจนบัดนี้ไม่รู้ว่าผู้น้อยหลงเชื่อตามท่านมาได้ยังไงหากสังหารท่านแล้วรีบหนีไปเสียแต่ตอนนั้นป่านนี้ผู้น้อยคงควบม้าไปถึงประตูตะวันตกแล้ว” เหยาซู่นึกด่าตนเองในใจว่าทีแรก หลงเชื่อเด็กน้อยผู้นี้ได้อย่างไร
“ข้าบอกแล้วว่าถ้าเ้าย่างก้าวออกจากเมืองหลวง นับแต่นี้อย่าหวังว่าจะเข้าใกล้ตั๋งโต๊ะได้อีก”จางหลงยิ้มที่มุมปากอย่างเป็ต่อ “เอาสิ เ้าจากไปได้ทุกเมื่อข้าจะไม่ขัดขวางอะไรทั้งสิ้น แต่ถ้าเ้ารับข้อเสนอของข้า รับใช้ข้าอย่างซื่อสัตย์ ข้าจะนำตั๋งโต๊ะมามอบให้เ้าแบบเป็ๆให้เ้าได้แล่เนื้อของมันออกมาทีละชิ้น”
เหยาซู่หรี่ตาลงความคิดในใจต่อสู้กันอย่างหนัก ใจหนึ่งอยากหนีออกจากนครหลวงโดยเร็วก่อนที่ฝ่ายของตั๋งโต๊ะจะสามารถสาวมาถึงผู้ร่วมขบวนการลอบสังหารเช่นเขาแต่ก็อย่างที่จางหลงบอก ทันทีที่เขาก้าวเท้าออกจากเมืองหลวง เท่ากับว่าชาตินี้โอกาสแก้แค้นหลุดหายไปตลอดกาล
แต่อีกตัวเลือกก็หาได้ดีกว่ากันไม่จางหลงหยิบยื่นข้อเสนอแก้แค้นล้างอาฆาตให้ ดูเผินๆ นับว่าเป็ข้อเสนอที่ไม่เลว อย่างน้อยเขารู้ว่าฮ่องเต้้าจัดการกับตั๋งโต๊ะแน่นอนเหี้ยนเต้มีทั้งความแค้นส่วนรวมทั้งความแค้นส่วนตัวกับตั๋งโต๊ะ การที่้าจัดการกับมันนับว่ามีเหตุผลปัญหาสำคัญคือพระองค์สามารถทำได้อย่างที่เอ่ยวาจาหรือไม่ จริงอยู่ว่า ฮ่องเต้น้อยไม่ใช่คนโง่งมดังเช่นที่เคยคิดแต่แรกตรงข้ามกลับชาญฉลาดจนสามารถมองออกถึงแผนการสังหารของเขา แต่ก็อย่าลืมว่าฮ่องเต้น้อยพระองค์นี้อยู่ใต้อำนาจอันเบ็ดเสร็จเด็ดขาดของตั๋งโต๊ะความเสี่ยงที่แผนสังหารจะล้มเหลว หรือถูกเปิดโปงก่อนจึงนับว่ามีมากกว่าโอกาสสำเร็จ
จางหลงคล้ายล่วงรู้ความคิดของเหยาซู่จึงกล่าว
“แน่นอนว่าเ้าย่อมคิดว่าเด็กอย่างข้าจะสามารถทำได้อย่างที่พูดจริงหรือไม่?ขอบอกเ้าตามความสัตย์ แม้แต่ข้าเองก็ไม่มีความมั่นใจ แต่นี่นับว่าเป็การลงทุนอย่างหนึ่งในโลกไหนเลยมีการลงทุนที่ประสบผลสำเร็จแน่นอน ทุกอย่างย่อมมีความเสี่ยงเสมอ ตอนนี้เ้าเลือกให้ดีว่าจะเอาอย่างไรจะร่วมมือกับข้าหรือจะหนีไปตอนนี้เพื่อความปลอดภัยของตนเอง ข้าล้วนไม่บังคับทั้งสิ้น”คำพูดเมื่อกล่าวหมดสิ้น จางหลงหันไปอ่านหนังสือต่อ ไม่สนใจเหยาซู่อีก คล้ายเหยาซู่จะอยู่หรือไปล้วนไม่เกี่ยวกับตนทั้งสิ้น
ความคิดของเหยาซู่ต่อสู้กันอย่างหนักหวนนึกถึงครั้งตนเองตั้งปณิธานแก้แค้นสัตย์สาบานต่อฟ้ายินยอมจ่ายค่าตอบแทนแม้ชีวิต เมื่อมีโอกาสแก้แค้นแม้มีโอกาสสำเร็จริบหรี่ตนเองไหนเลยจะไม่กล้าคว้าเอาไว้เพียงเพราะว่ากลัวตาย?ครั้นแล้วขันทีสนองพระโอษฐ์ผู้เข้าวังอย่างมีเจตนาแอบแฝงก็คุกเข่าโครมลงกับพื้นกล่าวอย่างคนตัดสินใจเด็ดเดี่ยวว่า
“ผู้น้อยเหยาซู่ขอติดตามรับใช้ฝ่าาด้วยชีวิตแม้นบุกน้ำลุยไฟไม่จะไม่ขมวดคิ้วนิ่วหน้าแม้แต่น้อย ขอเพียง....ขอเพียงได้สังหารตั๋งโต๊ะกับมือเท่านั้น!”
“ดีมาก!”จางหลงหัวเราะออกมาเบาๆ “ถือว่าเ้าเลือกได้ฉลาด ถูกแล้ว คนเราย่อมต้องมีปณิธานแม้นรู้ว่าอาจมิสำเร็จลุล่วงหากก็ยังกล้ามุ่งหน้าไป ดังเช่นจิงเคอถือกั้นหยั่นไปสังหารจิ๋นซีฮ่องเต้แม้นมิสำเร็จทว่ากลับฝากชื่อไว้ในประวัติศาสตร์เป็แบบอย่างอันน่ายกย่องถึงความกล้าหาญไม่กลัวตาย”
“ฝ่าาชมเกินไปแล้ว”
“แต่ว่าขอเตือนเ้าอย่างหนึ่งเมื่อเ้าเลือกที่จะรับใช้ข้า จากนี้ไป ข้าคือเ้าชีวิตของเ้า คำสั่งของข้าคือประกาศิตห้ามมิให้เ้าสงสัยโต้แย้งหรือขัดขืน เ้าทำได้หรือไม่?”น้ำเสียงของจางหลงเย็นเยียบลง เขาจะไม่ยินยอมใช้งานคนที่เชื่อใจไม่ได้อย่างเด็ดขาดเพราะนับแต่นี้หากเขาเดินพลาดแม้เพียงก้าวเดียว ย่อมหมายถึงชีวิต
“ผู้น้อย...เข้าใจแล้ว”เหยาซู่ก้มศีรษะลง นับแต่นี้เขาจะถือว่าตนเองขายิญญาให้กับปีศาจเพื่อการแก้แค้นไม่ว่าสิ่งใดล้วนทำได้ทั้งสิ้น
“ดีมาก...ในตอนนี้เ้าเล่ามาว่าผู้ร่วมวางแผนลอบสังหารในครานี้มีผู้ใดบ้าง?”
“เื่นี้....”เหยาซู่ลังเล
“เมื่อครู่ข้าเพิ่งบอกว่ามิให้เ้าขัดคำสั่ง”จางหลงขมวดคิ้ว
“ทูลฝ่าาที่ผู้น้อยลังเล หาได้คิดขัดพระบัญชาไม่ทว่าที่จริงแล้วเื่นี้มีความซับซ้อนมากกว่าที่เห็นนัก” ขันทีสนองพระโอษฐ์ถอนหายใจเบาๆกล่าวต่อว่า “ในฉากหน้าที่เห็นว่าผู้น้อยประสานงานกับใต้เท้าเงาฮูอย่างเป็ขั้นเป็ตอนนั้นความจริงแล้วผู้น้อยหาได้รู้จักคุ้นเคยกับใต้เท้าเงาฮูมาก่อนไม่ กระทั่งพบกันก็ไม่เคยเหตุการณ์ในงานเลี้ยงนับว่าเป็ครั้งแรกที่พวกเราพบกัน”
“เ้าหมายความว่าเื่นี้มีผู้บงการวางแผนอย่างรัดกุมกระนั้นหรือ?” จางหลงเลิกคิ้ว
“ทูลฝ่าาเื่ราวเป็เช่นนี้....อย่างที่กล่าวไปในตอนแรกผู้น้อยเข้าเมืองหลวงมาได้โดยความช่วยเหลือของคนรู้จักผู้หนึ่ง คนผู้นี้คล้ายทำงานให้ขุนนางในราชสำนักเดิมทีเมื่อผู้น้อยเข้าวังก็ไม่ได้พบกันอีก แต่ไม่นานมานี้เขาติดต่อมาให้ผู้น้อยเข้าร่วมแผนการสังหารตั๋งโต๊ะ หน้าที่คือจัดเตรียมอาวุธให้กับเงาฮูที่อ้างว่ามีการนัดแนะกันเอาไว้แล้ว ผู้น้อยเห็นว่านี่เป็โอกาสดีที่หายากจึงได้ตกลงใจเข้าร่วมปฏิบัติการ มิคาด คนคำนวณไหนเลยจะสู้ฟ้าลิขิตตั๋งโต๊ะรอดมาได้อย่างหวุดหวิด” เหยาซู่โคลงหัวเบาๆ พลางถอนหายใจหนักหน่วง ในห้วงสมองยังปรากฏภาพในจังหวะสังหารปลายมีดกำลังจะเสียบเข้าไปที่หน้าอกของตั๋งโต๊ะ มิคาดกลับถูกจอกเจว๋ทำลายจังหวะนั้นไปอย่างน่าเสียดาย
“เ้าบอกว่าคนผู้นี้ทำงานให้กับขุนนางมีหลักฐานหรือไม่?” จางหลงตั้งคำถามถ้าหากเป็เช่นนั้นแสดงว่าเื้ัการลอบสังหารที่มีตัวเอกโดยเงาฮูนั้นน่าจะถูกวางแผนอย่างดีโดยขุนนางบางคนหรือบางกลุ่มที่้ากำจัดตั๋งโต๊ะ หาใช่การลงมืออย่างหุนหันพลันแล่นดังที่เคยเข้าใจแต่แรกไม่
“ทูลฝ่าาคนผู้นั้นเพื่อโน้มน้าวใจผู้น้อยให้ร่วมแผนการ กลับเป็ผู้เปิดเผยออกมาเองเพียงแต่ไม่ได้เอ่ยชื่อขุนนางที่อยู่เื้ัมันเท่านั้น” เหยาซู่ตอบภายหลังใช้ความคิดอยู่อึดใจหนึ่ง จากนั้นกล่าวเสริมว่า“แต่ผู้น้อยคิดว่าอาจจะเป็ขุนนางที่อยู่ใกล้ชิดกับตั๋งโต๊ะก็เป็ได้เพราะสามารถให้ข่าวความเคลื่อนไหวของตั๋งโต๊ะได้อย่างแม่นยำไม่คลาดเคลื่อน”
“ผู้ที่อยู่ข้างกายแต่้าสังหารตั๋งโต๊ะหรือ?” จางหลงใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง เท่าที่เขาจำได้ตามประวัติศาสตร์สามก๊ก หรือแม้แต่นิยายของหลอกว้านจง ก็กล่าวตรงกันว่าหลังจากเงาฮูแล้ว มีเพียงโจโฉเท่านั้น ที่วางแผนสังหารมหาอุปราชอย่างเป็ขั้นเป็ตอนจนถึงขั้นยืมกระบี่เจ็ดดาวจากอ้องอุ้นเพื่อการนี้โดยเฉพาะ
หรือว่าเป็คนผู้นั้น?
จากบันทึกทางประวัติศาสตร์ โจโฉนั้นเป็หนึ่งในกลุ่มขุนนางที่เข้าร่วมกับตั๋งโต๊ะในตอนแรกจอมโฉดไว้ใจโจโฉมากจนถึงขั้นปล่อยให้เข้านอกออกในที่พำนักได้อย่างอิสระนับว่าคนผู้นี้เป็คนสนิทอีกผู้หนึ่งของตั๋งโต๊ะก็ว่าได้ดังนั้นเมื่อนำข้อมูลที่ว่าคนใน้าลอบสังหารตั๋งโต๊ะชื่อของโจโฉจึงโผล่ขึ้นมาในความทรงจำของจางหลงอย่างเลี่ยงไม่ได้
“จริงสิ มีเบาะแสอย่างอื่นอีกหรือไม่?” จางหลงยังไม่้าสรุปว่าผู้อยู่เื้ัเงาฮูคือโจโฉ
“นอกจากที่กราบทูลไปแล้วก็ไม่มีพะย่ะค่ะ”เหยาซู่เค้นสมองนึกก็ไม่พบว่ามีอะไรเพิ่มเติม แต่แล้วก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้จึงกล่าวต่อว่า “ทูลฝ่าา มีครั้งหนึ่งคนผู้นั้นหลุดปากออกมาว่าใต้เท้าที่เขารับใช้อยู่นั้นมีนามว่าอาหมานแต่นามอาหมานนี้อาจจะเป็นามปลอมก็เป็ได้”
“หมาน...อาหมาน!”จางหลงตบเข่าฉาด ตาลุกวาว อุทานว่า “ใช่แล้ว ข้ารู้อยู่แล้วว่าเป็เ้า ฮ่าฮ่า!” ที่แท้แม้โจโฉจะไม่ลงนามจริงของตนกลับเลือกใช้ชื่อเล่นสมัยเด็กอย่างอาหมาน โดยการตัดทอนมาใช้เพียงคำเดียวแทนนี่เป็ข้อพิสูจน์ชัดเจนว่าผู้บงการควรจะเป็โจโฉเสียเก้าส่วน (โจโฉมีชื่อเล่นว่าอาหมาน และ จี๋ลี่) เพียงเท่านั้นก็
“ฝ่าาทรงทราบว่าเป็ใครหรือพะย่ะค่ะ?”ตรงกันข้ามกับจางหลง เหยาซู่กำลังงุนงงว่าฮ่องเต้กล่าวถึงผู้ใดควรทราบว่าในขณะนั้นโจโฉหาได้เป็ที่รู้จักในเมืองหลวงไม่ มีน้อยคนที่จะรู้จักเขาผู้ที่ล่วงรู้ชื่อเล่นของโจโฉในวัยเด็กยิ่งมีนับคนได้ ทว่าจางหลงที่ย้อนเวลากลับมาย่อมรู้เื่นี้เป็อย่างดีชีวิตก่อนของเขาแม้ไม่ถึงกับเป็แฟนตัวยงของนวนิยายเื่สามก๊กแต่ก็อ่านหนังสือเื่นี้ รวมถึงดูหนัง และซีรีย์เกี่ยวกับสามก๊กมาไม่น้อยย่อมคุ้นเคยกับข้อมูลของบุคคลที่เป็ตัวเด่นในเื่สามก๊กเช่นโจโฉเป็อย่างดี
“ข้าย่อมรู้ว่ามันเป็ใคร”จางหลงยิ้มอย่างมีเลศนัย จากนั้นชี้มือมาที่เหยาซู่แล้วกล่าวว่า “เหยาซู่นับว่าเ้าโชคดีมาก เงาฮูลอบสังหารล้มเหลวถูกจับได้ ไม่แน่ว่าจะทนการทรมานไม่ไหวซัดทอดมาถึงเ้าเดิมทีข้าคิดหาวิธีปิดปากเขาเพื่อป้องกันการสืบสาวเื่ราวนึกไม่ถึงว่ายังไม่ทันที่จะลงมือ กลับจะมีผู้มาช่วยจัดการกับเงาฮูให้”
“ฝ่าาทรงหมายความว่าอย่างไร?”แน่นอนว่าเหยาซู่ย่อมจับต้นชนปลายไม่ออก ถึงอย่างนั้นจางหลงก็หาได้อธิบายอันใดไม่คงตอบอย่างลึกลับเพียงว่า
“เอาเถอะ พรุ่งนี้เช้าเ้าก็จะรู้เอง”
ราตรีในฤดูเหมันต์ของนครลกเอี๋ยงคราค่ำไปด้วยผู้คนที่ออกมาหาความสำราญจากเหลาสุรา บ่อนพนันและซ่องคณิกาที่มีอยู่มากมายตามมุมต่างๆ ของเมือง นับั้แ่ตั๋งโต๊ะเข้ามาเป็ใหญ่ในเมืองหลวงต่างมีบ่อน ซ่อง และเหลาสุราทั้งใหญ่เล็กผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด เพื่อรองรับทหารซีหลงจากชายแดนซึ่งเป็ของตั๋งโต๊ะนอกจากนั้นลูกค้าสำคัญยังมีกลุ่มชนชั้นสูงขุนนางใหญ่น้อยทั้งหลายต่างพากันออกมาหาความสำราญกันแทบทุกวันโดยไม่สนใจเลยว่านอกเมืองหลวง ฏหลายกลุ่มยังคงก่อหวอดออกอาละวาดกันอยู่อย่างเหิมเกริม
ลมเหมันต์พัดหวีดหวิวกรีดกรายไปยังส่วนที่ไม่มีผู้ใดอยากย่างกรายเข้าไปมากที่สุดของนครหลวงลกเอี๋ยง...คุกสำหรับคุมขังนักโทษคดีอุกฉกรรจ์สถานที่สำหรับทรมานศัตรูทางการเมืองของตั๋งโต๊ะ
เงาฮูที่ถูกพันธนาการแ่าเงยหน้ามองท้องฟ้ายามราตรี ผ่านลูกกรงเหล็กขนาดเล็กที่อยู่เหนือศีรษะของเขาขึ้นไปอย่างไร้ความหมายร่างกายแม้เจ็บช้ำระบมจากการถูกทรมานด้วยการทุบตีจนแทบสูดหายใจแรงๆ มิได้ แต่ทว่าเขากลับไม่เอ่ยปากอะไรกับผู้คุมทั้งสิ้นด้วยความหวังประการหนึ่ง
คนผู้นั้นรับปากว่าต่อให้ทำงานล้มเหลวก็จะหาทางช่วยเหลือ อีกทั้งยังรับปากว่าจะป้องกันไม่ให้ภัยลามถึงครอบครัวของเขา
ที่ผ่านมาเงาฮูจงรักภักดีต่อราชวงศ์ฮั่นทั้งหมายคิดฝากชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ จึงร่วมมือกับคนผู้นั้นลอบสังหารตั๋งโต๊ะหาคาดไม่ว่าจอมโฉดมีชะตาแข็งกล้า แม้ถูกแทงในระยะประชิด ยังมีเหตุประจวบเหมาะให้รอดตายได้อย่างเฉียดฉิวเมื่องานล้มเหลว เงาฮูไม่เสียดายชีวิตเป็ห่วงก็แต่ครอบครัวที่จะประสบภัยลามเท่านั้น ความหวังหนึ่งเดียวจึงถูกฝากไว้ที่ผู้ร่วมก่อการซึ่งให้คำมั่น ไม่ว่าอย่างไรจะหาทางช่วย
ระหว่างความว้าวุ่นเสียงประตูคุกเปิดออกเบาๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าเหยียบย่ำลงบนหญ้าฟาง ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
ผู้มาเป็บุรุษวัยฉกรรจ์รูปร่างกะทัดรัดอยู่ในชุดคลุมสีดำทั้งตัว ใบหน้ากว้างเป็เหลี่ยมมุมชัดเจน แต่ดวงตาหรี่แคบริมฝีปากบาง ประดับด้วยหนวดเคราตามสมัยนิยม มือซ้ายหิ้วตระกร้าเล็กๆ ที่มีผ้าบางๆคลุมอยู่ติดมาด้วย
“ลำบากเต๋อยหวี่ท่านแล้ว”(เต๋อยหวี่เป็ชื่อรองของเงาฮู) ผู้มาใหม่กล่าวพลางถอนหายใจเบาๆ แล้วทรุดนั่งลงตรงหน้านักโทษเงาฮูเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็ผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความยินดี กล่าวว่า
“ท่าน...ท่านใต้เท่าโจ....ท่านมาที่นี่ได้ยังไง?”
“ใต้เท้าเงาลืมไปแล้วหรือว่าข้ารับปากอันใดกับท่านเอาไว้” คนผู้นั้นแย้มยิ้มบางๆ “ต่อให้ท่านทำงานล้มเหลวแต่ทว่าด้วยจิตใจที่จงรักภักดีต่อราชวงศ์ฮั่นแม้บุกน้ำลุยไฟข้าก็ต้องช่วยท่านให้จงได้” กล่าวจบรีบใช้มีดสั้นซึ่งชักจากข้างเอวตัดเชือกพันธนาการบนร่างของเงาฮูออกโชคดีที่ผู้คุมมิได้ลงตรวนกับเขาเพราะเห็นว่าไม่จำเป็มิเช่นนั้นร่างของเงาฮูจะต้องแขวนบนกำแพงไปตลอดทั้งคืน
เงาฮูรู้สึกอบอุ่นใจนักจึงกล่าวว่า
“พระคุณใต้เท้าโจหนักแน่นปานขุนเขา ชาติหน้าต่อให้ต้องเป็ม้าลารับใช้ท่าน ข้าก็ยินดี”
“ใต้เท้าเงาท่านกล่าวหนักเกินไปแล้ว” โจโฉยิ้ม ครู่หนึ่งก็เหลียวซ้ายแลขวาแล้วกระซิบถามว่า“ใต้เท้าเงา ว่าแต่พวกมันคงทรมานท่านเพื่อเค้นตัวผู้บงการท่านได้พูดอะไรออกไปบ้างหรือไม่?”
“ใต้เท้าโจวางใจต่อให้พวกมันแล่เนื้อข้าออกเป็ชิ้นๆ ก็จะไม่ปริปากถึงท่านอย่างแน่นอน”เงาฮูกล่าวอย่างหนักแน่น
“ประเสริฐ!”โจโฉหัวเราะเบาๆ แล้วหยิบตระกร้าเล็กๆ ที่หิ้วมา เปิดผ้าบางๆ ที่คลุมอยู่ออกข้างในเป็ไก่ย่างทั้งตัว หมั่นโถวสองลูก ป้านสุราและจอกสำหรับดื่ม โจโฉกล่าวว่า“ใต้เท้าเงาคงยังไม่ได้กินอะไร รับประทานเสียหน่อยให้มีแรงก่อนที่ข้าจะพาท่านออกไป”
มิคาดเงาฮูส่ายหน้าเบาๆกล่าวว่า
“ใต้เท้าโจ อภัยที่ข้ารู้สึกกลุ้มใจจนกินอะไรไม่ลงทางที่ดีพวกเรารีบออกไปจากที่นี่เสียก่อนค่อยว่ากันเถอะ”
“ท่านใจเย็นๆเบื้องนอกทหารของตั๋งโต๊ะเฝ้าเต็มไปหมด ข้าจำเป็ต้องรอสัญญาณจากคนของข้าก่อน”โจโฉมีสีหน้าเคร่งเครียด กล่าวว่า “แม้ไม่รับประทานอาหาร ก็ดื่มสุราสักจอกสองจอกเถิดเบื้องนอกอากาศหนาวเหน็บ สมควรอบอุ่นร่างกายไว้” กล่าวจบรินสุราลงในจอกสองจอกจอกหนึ่งยื่นส่งให้เงาฮู อีกจอกยกขึ้นดื่มเอง
ความจริงเงาฮูเองก็หวาดระแวงกลัวว่าตนเองจะโดนฆ่าปิดปากเช่นกัน เมื่อครู่แม้รู้สึกหิวอยู่บ้างแต่ก็ฝืนปฏิเสธอาหารที่โจโฉมอบให้ทว่ากับสุราตรงหน้า เมื่อเห็นอีกฝ่ายดื่มลงไปยังคงปกติ ไม่เกิดอะไรขึ้นเงาฮูก็วางใจ จึงคว้าสุราขึ้นมายกดื่มอย่างกระหายจนหมดจอก สุราเป็สุราชั้นดีเมื่อดื่มเข้าไปจึงรู้สึกหอมกรุ่นไปทั้งปาก ทั้งอุ่นวาบไปทั่วร่างกายช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บได้อย่างชะงัด
“ใต้เท้าโจข้าคิดใคร่ถามถึงครอบครัว....” กล่าวยังไม่ทันจบ เงาฮูก็รู้สึกหน้ามืดภายในท้องรู้สึกร้อนวูบราวอัคคี เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นโจโฉยิ้มอย่างลึกลับเงาฮูทราบแล้วว่าตนเองถูกยาพิษ
“เพราะ...เพราะเหตุใด?”เงาฮูเค้นเสียงถามอย่างยากเย็น
“เงาฮู เ้าทำงานล้มเหลวโดนฆ่าตายไปยังพอว่า แต่กลับถูกจับเป็ได้ ผู้ใดจะรู้ว่าเ้าจะปริปากเมื่อไหร่” โจโฉส่ายหน้าเบาๆอย่างสมเพช รินสุราขึ้นมาดื่มอีกจอกหนึ่ง ที่แท้พิษถูกฉาบทาที่จอกสุราหาได้อยู่ในสุราไม่ เมื่อครู่โจโฉจึงกล้าดื่มเพื่อลวงให้เงาฮูตายใจ
“เ้า...รับปาก...ครอบครัว...ข้า...”เงาฮูเค้นพลังเฮือกสุดท้ายกล่าวออกมาอย่างยากเย็น
“ไม่ต้องเป็ห่วงครอบครัวของเ้า....จะตามเ้าไปในไม่ช้า” โจโฉสาดประกายตาเย็นเยียบ ความจริงแล้วเงาฮูและครอบครัวถือว่าเป็หมากที่เขาสละทิ้งแล้วหาไม่อาจเป็เหตุผลให้ตั๋งโต๊ะสืบสาวมาถึงตัวผู้บงการอย่างเขาเข้าสักวัน
“เ้า...ต้อง...ไม่...ตาย...ดี...”เงาฮูชี้หน้า ดวงตาเบิกโพลงของเขาเต็มไปด้วยความแค้น แต่เค้นเสียงได้เพียงเท่านั้นก็หมดลม
“ข้าจะตายยังไงเ้าไม่มีวันได้เห็น” โจโฉแค่นเสียง ลุกขึ้นเดินจากไปอย่างไม่ใยดีคนที่หมดประโยชน์แล้ว เขาคร้านที่จะใส่ใจอีกต่อไป
ปล่อยให้ซากศพของเงาฮูเย็นชืดอยู่ในคุกอย่างเดียวดาย...
5K
