ตอนที่ 4 ความลับใต้ผืนดิน (2)
นีร่าก้มมองลูกหมาป่าในอ้อมแขนอีกครั้ง เ้าตัวเล็กซุกหน้าเข้ากับอกของเธออย่างอ่อนแรง ดวงตาปรือคล้ายจะหลับอยู่รอมร่อ
“เ้าตัวเล็กเอ๊ย…ถ้าข้าพาเ้ากลับไปเช่นนี้ พี่โนเอลต้องบ่นข้าแน่” ถึงจะกล่าวเช่นนั้น แต่มือของเธอกลับลูบหลังมันอย่างทะนุถนอม
นีร่าเดินกลับไปยังจุดที่จอดจักรยานเอาไว้ ก่อนจะมองไปที่ตะกร้าหน้ารถแล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ เดิมทีตะกร้านั้นควรจะเอาไว้ใส่หัวมัน สมุนไพร และผลไม้เวทที่เก็บมาได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะมีของสำคัญกว่าเสียแล้ว
นีร่าจัดผ้าคลุมเล็ก ๆ ที่พกติดตัวมารองในตะกร้า จากนั้นจึงวางลูกหมาป่าลงไปอย่างระมัดระวัง
“นอนนิ่ง ๆ นะ เดี๋ยวข้าพากลับบ้าน”
“หงิง” เสียงครางเบา ๆ ดังตอบกลับมา
นีร่ายิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ ตัวแค่นี้เองกลับฟังเธออย่างรู้ความ
นีร่าจัดการเก็บหัวมันฝรั่ง มันเทศ สมุนไพร และผลไม้เวทที่ได้มาห่อด้วยเสื้อคลุมแล้ววางไว้ด้านหลังจักรยาน แล้วค่อย ๆ ปั่นจักรยานกลับบ้าน
ในระหว่างทางกลับบ้าน แสงแดดยามเย็นเริ่มอ่อนลง ลมจากูเาพัดผ่านผืนหญ้าให้ไหวเอนเป็ระลอก
เมื่อปั่นจักรยานมาถึงหน้าบ้าน นีร่าก็เห็นโนเอลยืนกอดอกอยู่ตรงประตูบ้าน สีหน้าของเขานิ่งมาก แต่นีร่ากลับรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังไม่พอใจ
“นีร่า” เสียงเรียกนั้นเรียบมาก เรียบเสียจนเธอรู้สึกผิดขึ้นมาทันที
“ข้ากลับมาแล้วค่ะ” นีร่าตอบกลับไปยิ้ม ๆ คล้ายไม่รู้ความผิดของตัวเอง
“เ้าบอกว่าจะไปดูที่ดิน ไม่ได้บอกว่าจะหายไปทั้งวัน”
“แหะ ๆ” นีร่าหัวเราะแห้ง ๆ
“ข้าสำรวจเพลินไปหน่อย”
โนเอลกำลังจะกล่าวต่อ แต่สายตาของเขาพลันเหลือบไปเห็นเ้าก้อนในตะกร้าหน้าจักรยานเสียก่อน เขาจึงชะงักไปครู่หนึ่ง
“นั่นอะไร”
“ลูกหมาป่าค่ะ” นีร่าตอบกลับด้วยท่าทางราวกับว่าเธอนำลูกหมาธรรมดากลับบ้านมา ซึ่งคำตอบของเธอก็ถึงกับทำให้โนเอลกล่าวอะไรไม่ออกสักคำ
“…”
“มันาเ็อยู่ใกล้แนวหมุดกั้นอสูร ข้าปล่อยไว้ไม่ได้”
โนเอลถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับทันที
“นีร่า…เ้าเพิ่งปลุกพลังได้เมื่อวาน วันนี้ออกไปทั้งวัน แล้วยังเก็บสัตว์จากป่ากลับมาด้วย?”
“ใช่ค่ะ มันยังเล็กมากเลยนะคะ แล้วก็าเ็ด้วย เห็นไหมว่ามันน่าสงสารสักเพียงใด”
ราวกับเข้าใจว่ากำลังถูกกล่าวถึง ลูกหมาป่าในตะกร้าจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาสีอำพันหม่นมองไปทางโนเอลอย่างอ่อนแรง ก่อนจะส่งเสียงครางเบา ๆ
“หงิง” ท่าทางนั้นยิ่งน่าสงสาร แม้แต่โนเอลเองก็รู้สึกใจอ่อนขึ้นมาทันที
เนลที่ได้ยินเสียงอยู่ในบ้านรีบวิ่งออกมาจากในบ้าน
“มีอะไรกันครับ พี่นีร่ากลับมาแล้วหรือครับ!”
ยังไม่ทันที่จะได้ตอบกลับไป เนลก็สายตาดีเหลือบไปเห็นเ้าตัวน้อยในตะกร้าหน้าจักรยาน พอเห็นลูกหมาป่า ดวงตาของเด็กชายก็เบิกกว้าง
“ว้าว! หมาน้อย!”
“นั่นไม่ใช่หมาธรรมดา มันเป็ลูกหมาป่า” โนเอลแก้เสียงเรียบ
“ลูกหมาป่า! พี่นีร่า เราเลี้ยงมันได้ไหมครับ” เนลตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม
คราวนี้ไม่ต้องให้นีร่าร้องขอ เนลเป็คนร้องขอแทนเสียแล้ว เธอไม่ได้ตอบกลับเนลแต่หันไปมองโนเอลแทน เนลเองก็หันไปมองด้วยเช่นกัน
ลูกหมาป่าเองก็เหมือนจะรู้ชะตา มันเงยหน้ามองโนเอลด้วยดวงตาเศร้า ๆ อีกครั้ง
โนเอลนิ่งไปนานมาก เพราะถูกกดดันจากสายตาทั้งสามคู่ สุดท้ายเขาก็ต้องถอนหายใจออกมา
“รักษาให้หายก่อน เื่เลี้ยงค่อยว่ากัน”
“เย้!” เนลร้องออกมาอย่างดีใจ
นีร่าเองก็ยิ้มกว้างขึ้นมาทันที ในเมื่อใจอ่อนยอมให้รักษา แล้วมีหรือจะไม่ยอมให้เลี้ยงมัน
“ขอบคุณค่ะพี่โนเอล”
“อย่าเพิ่งดีใจไป หลังจากนี้เ้าต้องเล่าให้พี่ฟังทุกอย่าง ว่าวันนี้ไปทำอะไรมาถึงได้พาเ้าตัวเล็กนี่กลับมาบ้านได้” โนเอลมองเธออย่างจริงจัง
นีร่าพยักหน้า
“ค่ะ ข้ามีเื่จะเล่าให้ฟังเยอะเลย”
นีร่าประคองตะกร้าหน้าจักรยานอย่างระมัดระวัง ก่อนจะอุ้มลูกหมาป่าออกมาแนบอกอีกครั้ง
“ก่อนอื่นต้องทำแผลให้มันก่อนค่ะ”
โนเอลมองเ้าตัวเล็กในอ้อมแขนของน้องสาว สีหน้ายังคงเคร่งขรึมอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ห้าม
“พาเข้าไปข้างในก่อน พี่จะไปเอาผ้าสะอาดกับยาทาแผลมาให้”
“ขอบคุณค่ะ เนลหยิบห่อผ้าที่หลังจักรยานมาด้วย” นีร่าไม่ลืมที่จะใช้ให้น้องชายหยิบห่อผ้าเข้าบ้านมาด้วย
เนลหยิบห่อผ้าแล้วรีบวิ่งตามเข้ามาในบ้านด้วยความตื่นเต้น ดวงตาจับจ้องไปที่ลูกหมาป่าในอ้อมแขนของพี่สาวอย่างไม่วางตา
“มันจะหายไหมครับพี่นีร่า”
“หายสิ แต่ก็ต้องพักผ่อนให้มาก ๆ แล้วก็กินอะไรอุ่น ๆ ด้วย” นีร่าตอบอย่างมั่นใจ
“หมาป่ากินซุปได้ไหมครับ”
นีร่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ
“น่าจะต้องเป็เนื้อบดมากกว่านะ”
พอเข้ามาในบ้าน นีร่าก็วางลูกหมาป่าลงบนผ้าห่มผืนเก่าที่ปูเอาไว้ตรงมุมห้องโถง เ้าตัวเล็กขดตัวลงทันที ขนสีเทาเงินยุ่งเหยิงไปหมด แต่เมื่อได้อยู่ในที่อุ่นและปลอดภัย มันก็ดูผ่อนคลายลงกว่าเดิมมาก
ไม่นานนัก โนเอลก็กลับมาพร้อมผ้าสะอาด น้ำอุ่น และยาทาแผลที่ทำจากสมุนไพรบดรวมกันหลายชนิด
“ระวังหน่อย ต่อให้ยังเล็ก แต่มันก็เป็สัตว์จากป่า”
“ข้ารู้ค่ะ”
นีร่ารับของจากพี่ชายมา ก่อนจะค่อย ๆ จัดการเช็ดคราบดินและเืแห้งออกจากขาหน้าของลูกหมาป่าอย่างเบามือ าแดูดีขึ้นกว่าตอนที่พบมันตอนแรกมาก น้ำจากพลังเวทของเธอช่วยเยียวยาได้จริง ๆ ถึงจะยังไม่ถึงขั้นรักษาให้หายสนิท แต่เนื้อที่เปื่อยยุ่ยก็ได้หลุดหายไปแล้ว เหลือไว้เพียงแผลสดสีชมพูที่ดูสะอาดขึ้นอย่างชัดเจน
โนเอลที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“แผลของมัน…ดูเหมือนถูกล้างมาแล้วนะ”
“ใช่ค่ะ ข้าล้างให้มันก่อนจะพากลับมา”
“ใช้น้ำธรรมดาหรือ” โนเอลถามแบบไม่คิดอะไร เพราะคิดว่าการล้างแผลเช่นนี้น่าจะใช้น้ำอุ่นดีกว่า
“ไม่ใช่ค่ะ ข้าใช้น้ำที่สร้างจากพลังเวทของตัวเอง” นีร่าตอบในขณะที่มือยังคงทำแผลลูกหมาป่าไม่หยุด
“น้ำจากพลังเวทของเ้าหรือ”
“ค่ะ วันนี้ข้าไปตรวจสอบธาตุที่ศาลาหมู่บ้านมาแล้ว ปรากฏว่าเป็ธาตุน้ำ”
เนลที่ได้ยินเบิกตากว้างขึ้นมาทันที
“พี่นีร่าเป็ธาตุน้ำเหมือนท่านแม่หรือครับ!”
“อืม” นีร่าพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะกล่าวต่อ “แต่ว่า…ข้ารู้สึกว่าพลังของข้าไม่ได้มีแค่ธาตุน้ำ”
“หมายความว่าอย่างไร” โนเอลถามด้วยความไม่เข้าใจ
หลังจากที่นีร่าทำแผลให้เ้าตัวน้อยเสร็จ เธอก็เดินไปแกะห่อผ้าที่ให้เนลหยิบเข้าบ้านมาด้วยออก ก่อนจะหยิบหัวมันฝรั่งที่เก็บมาวางบนโต๊ะ ตามด้วยมันเทศ สมุนไพร และผลไม้เวทสีม่วงเข้มสิบกว่าลูก
เมื่อเห็นของทั้งหมด สีหน้าของโนเอลกับเนลก็เปลี่ยนเป็ใทันที
“เ้าไปเจอของพวกนี้จากที่ดินหลังบ้านเราหรือ”
“ค่ะ”
พวกเขาไม่ได้ใที่นีร่าขุดมันมา แต่พวกเขาใที่นีร่าเก็บพฤกษาเวทกับผลไม้เวทมาได้ต่างหาก
นีร่าหยิบพฤกษาเวทขึ้นมาหนึ่งต้น
“นี่เป็สมุนไพรฟื้นฟูพลังเวทระดับต้น ส่วนผลไม้พวกนี้ก็น่าจะช่วยฟื้นฟูพลังได้เล็กน้อย ข้าคิดว่าจะเอาไปให้ท่านแม่กิน”
“นี่มัน...ดีมากเลยไม่ใช่หรือไง” โนเอลกล่าวออกมาด้วยความดีใจ
เมื่อก่อนท่านแม่อาจจะได้กินทั้งโอสถและพฤกษาเวทบำรุงทุกวัน แต่หลัง ๆ มานี้เขาจำเป็ต้องลดปริมาณโอสถลง เพื่อที่จะได้ให้ท่านแม่ยังคงได้รับโอสถทุกวัน ส่วนพฤกษาเวทบำรุงนั้น ได้กินเพียงเดือนละหนก็นับว่ามากแล้ว อาการของท่านแม่จึงได้ทรุดหนักลงเช่นนี้ เนื่องจากรายได้ที่เขาหามาได้นั้นมันไม่เพียงพอ
“แต่เดี๋ยวก่อน เราอย่าเพิ่งให้ท่านแม่กินอะไรที่ยังไม่แน่ใจ”
นีร่าพยักหน้าอย่างเข้าใจทันที ไม่ใช่ว่าโนเอลไม่ไว้ใจเธอ แต่เขาจะให้ท่านแม่กินอะไรที่ไม่มั่นใจไม่ได้
“ข้ารู้ค่ะ แต่พลังของข้าสามารถรับรู้คุณสมบัติของพฤกษาได้ค่ะ”
“หืม เวทธาตุน้ำที่สามารถรับรู้คุณสมบัติของพฤกษาได้เช่นนั้นหรือ” โนเอลถามด้วยความไม่เข้าใจ
“ไม่ใช่ค่ะ” นีร่าส่ายหน้าปฏิเสธยิ้ม ๆ ก่อนจะหยิบหัวมันฝรั่งขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเริ่มเล่าทุกอย่างั้แ่ตอนไปตรวจธาตุที่ศาลากลางหมู่บ้าน ความรู้สึกที่คล้ายกับว่ามีพลังอีกอย่างหนึ่งซ่อนอยู่ ไปจนถึงตอนที่เธอััดินแล้วรับรู้ถึงพลังพฤกษา
ยิ่งเธอเล่า สีหน้าของโนเอลก็ยิ่งตื่นตะลึงขึ้นเรื่อย ๆ
++++++++++++++++++++++++++++++++
177
