ที่ทำงานของเขาตั้งอยู่ที่ใจกลางเมือง ตึกที่เขากำลังจะเดินเข้าไปนั้นมันสวยมาก ดูใหญ่โตซะจนใบบัวเบิกตากว้างเขาทำงานที่นี่เลยหรอเนี่ย เธอตามเข้าไปจนถึงต้องใช้บัตรผ่านประตู เธอเข้าไปไม่ได้ได้แต่เห็นเขาอยู่อีกฝั่งหนึ่ง
“คุณพัตเตอร์ ไม่ทันแล้วทำยังไงดีนะ”
นะโมเดินมาพอดีที่เห็นใบบัวยืนอยู่ เขาสังเกตเห็นปิ่นโตสีสันสะดุดตาเหมือนเขาเคยเห็นที่ไหนสักที่แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ เมื่อไปเห็นพัตเตอร์รอลิฟท์แล้วไม่มีปิ่นโต ประกอบกับสายตาของใบบัวที่มองพัตเตอร์ตลอดจึงเข้าใจเื่ทั้งหมดเขายิ้มแล้วเดินเข้าไปหา
“แฟนพัตเตอร์ ใช่ไหมครับ”
“เอ่อ คือ ไม่..”
“ไม่ต้องเกรงใจนะครับ พอดีผมเป็เพื่อนของพัตเตอร์เอง เดี๋ยวผมเอาไปให้นะครับ”
“อ้อค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”
ใบบัวดีใจที่มีคนช่วยเอาอาหารไปให้พัตเตอร์ได้ จึงรีบยกปิ่นโตไปให้
“อาหารอร่อยมากนะครับ ผมชิมไปเมื่อวาน”
“ขอบคุณค่ะ” เธอพูดแล้วยิ้มแบบเขินๆ ดีใจที่มีคนชมอาหารของเธอ
“แต่จะให้ดีทำเผื่อผมมาด้วยนะครับ” นะโมพูดยิ้มๆ
“คะ อะไรนะคะ” ใบบัวถามย้ำอีกครั้ง
“ล้อเล่นน่ะครับ ผมไปก่อนนะครับ”
“ค่ะ” ใบบัวพูดแล้วพยักหน้าให้เล็กน้อย
ตอนนี้เธอก็ดูจะไม่มีอะไรแล้ว ขณะเตรียมตัวจะกลับก็มีคนเข้ามาทักเธอผู้หญิงคนนี้แต่งกายสุภาพ ดูสวยงามเรียบร้อย
“สวัสดีค่ะ ใช่มาสมัครงานหรือเปล่าค่ะ”
เธอแปลกใจที่ทำไมมาถามเธอแบบนี้ เธอจึงคิดว่าน่าจะเป็การแต่งตัวของเธอที่จะตั้งใจแต่งตัวสวยๆในทุกวันที่เจอคุณพัตเตอร์ เมื่อมีคนเห็นจึงเข้าใจผิด
“ไม่ใช่คะ” เธอพูดยิ้มๆ
“เหรอคะ ขอโทษนะคะ”
เมย พนักงานฝ่ายบุคคล ที่วันนี้มีนัดสัมภาษณ์งานกับผู้สมัคร แต่ยังไม่มีใครที่มาเลยเธอรู้สึกร้อนรนขึ้นมา เพราะได้นัดกับฝ่ายบริหารไว้แล้วแต่ไม่มีใครมาจะทำให้เธอโดนตำหนิได้ ว่าหาคนมาไม่ได้เธอคิดแล้วคิดอีกว่าจะทำยังไงดี พร้อมกับโทรหาผู้สมัคร แต่ก็ไม่รับสายเมยจึงหันไปมองใบบัวอีกครั้ง
“เอ่อ น้องคะ คือพี่รบกวนสอบถามน้องหน่อยนะคะ”
ใบบัวมองผู้ถาม เธอคิดว่าเขาดูไม่น่าจะมีอะไร
“ได้ค่ะ”
“พอดีตอนนี้พี่้าหาคนมาทำงาน น้องสนใจไหมคะ”
ใบบัวใที่เขาถามเื่นี้
“ใบบัวยังเรียนไม่จบมัธยมปลายเลยค่ะ เหลืออีกหนึ่งเทอมออฟฟิศพี่คงไม่รับใบบัวแน่ๆค่ะ”
ใบบัวรีบปฏิเสธ เมื่อเมยฟังดังนั้นก็ยิ้ม
“ไม่เลยค่ะ ตำแหน่งนี้ พี่้านักเรียนหรือนักศึกษาค่ะ ที่ยังเรียนอยู่แบบน้องนี่ล่ะค่ะมาทำงาน พอดีบริษัทพี่มีโครงการนี้ และ้านักเรียนหรือนักศึกษามาทำงานค่ะน้องสนใจไหมคะ ่ปิดเทอมน้องได้หารายได้ของตนเองแล้วยังได้มีประสบการณ์ทำงานด้วยนะคะ”
ใบบัวนิ่งคิด ทำงานหารายได้พิเศษ เธอมองไปรอบๆอาคารสวยๆแห่งนี้ แล้วก็คิดถึงคุณพัตเตอร์ขึ้นมาจึงยิ้มกริ่ม
“แล้วใบบัวต้องทำยังไงบ้างค่ะ”
“น้องใบบัวแค่เตรียมเอกสารและไปสัมภาษณ์งานค่ะ”
“แต่หนูไม่มีเอกสารนะคะ”
“ไม่เป็ไรค่ะ ยังพอจำรหัสบัตรนักเรียนได้บ้างไหมคะ เบื้องต้น แจ้งชื่อนามสกุล โรงเรียน ชั้นที่เรียนก่อน แล้วถ้าผ่านสัมภาษณ์ ค่อยเตรียมเอกสารมาให้พี่ค่ะน้องใบบัว”
เมยจำชื่อใบบัวได้
“ถ้าอยางนั้นตกลงค่ะ”
“ยินดีค่ะ น้องใบบัว พี่ชื่อเมยนะคะ พี่อยู่ตำแหน่งฝ่ายบุคคลนะคะเชิญขึ้นชั้นสามสิบสอง เพื่อไปสัมภาษณ์งานได้เลยค่ะ”
เมยพาใบบัวเข้าไปด้านในเตรียมขึ้นลิฟท์ เพื่อไปสัมภาษณ์งานกับฝ่ายบริหารเธอรู้สึกโล่งใจที่อย่างน้อยก็สามารถหาน้องมาทำงาน ในรูปแบบของโครงการนี้ได้ส่วนใบบัวยิ้มกริ่มที่ได้อยู่ใกล้พัตเตอร์มากขึ้น
พัตเตอร์เดินขึ้นลิฟท์มาจนถึงชั้นสามสิบห้า เพื่อที่จะเข้าไปทำงานด้านในส่วนนะโมที่โดยสารมาอีกลิฟท์หนึ่งออกมาเห็นพัตเตอร์กำลังเข้าไปที่ห้องทำงานพอดี
“พัตเตอร์ พัตเตอร์”
พัตเตอร์หันไปมองนะโม
“อ้าว นะโม”
“ฉันมีของสำคัญมาฝากนายด้วย”
นะโมยื่นปิ่นโตมาให้เขา เขารับมา
“นายนี่นะ ขี้ลืม ไม่น่าเชื่อ แฟนนายมาส่งปิ่นโตถึงที่ทำงานเลยนะเรียกนายแต่นายคงไม่ได้ยินอ่ะ”
“ฉันมาเห็นพอดี เลยรับเอามาให้”
พัตเตอร์อึ้งไป เพราะเขาไม่คิดว่าใบบัวจะทำอาหารมาให้เขาแล้ว ก็อดแปลกใจไม่ได้
“แฟนนายอาจจะไม่สวย ไม่อะไรเลยนะ แต่น่าแปลก มีเสน่ห์ชะมัดดูๆไปก็น่ารักดีเหมือนกัน แต่เด็กโว้ย นี่นายกินเด็ก เหรอพัตเตอร์”
“เข้าไปทำงานเถอะ อย่าสงสัยอยู่เลย”
พัตเตอร์ไม่สนใจสิ่งที่นะโมพูด เขาเดินเข้าไปทำงาน และวันนี้เขาก็ยังคงได้กินข้าวปิ่นโตที่ใบบัวยังทำมาให้
3K
