เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนของซากิเครอสยังคงกอดรัดซากิแน่นอยู่ในอ้อมแขน ราวกับไม่้าให้ซากิจากไปไหนใบหน้าของซากิที่ซบอยู่กับอกแกร่งของเครอสยังคงเรียบเฉยแต่ภายในใจกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไม่คุ้นเคยอ้อมกอดนี้ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างที่คิด
เครอสลืมตาขึ้นช้าๆรอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นที่มุมปากเมื่อเห็นใบหน้าของซากิอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมเขาเลื่อนมือขึ้นไปลูบผมซากิเบาๆ ด้วยความอ่อนโยน "ตื่นแล้วเหรอ?"
ซากิพยักหน้าเล็กน้อยพยายามขยับตัวออกห่างแต่ก็ถูกเครอสกอดไว้แน่นกว่าเดิม
"นายปล่อยฉันได้แล้ว"
"ไม่เอา"เครอสตอบเสียงออดอ้อนเหมือนเด็กๆ "ขออีกนิดนะเมื่อคืนนายนอนนิ่งมากฉันนอนหลับสบายเลย"
ซากิถอนหายใจแ่เบายอมจำนนต่อการกระทำของเครอสในที่สุดหลังจากนั้นไม่นานเครอสก็ปล่อยซากิให้เป็อิสระ เขาลุกขึ้นจากเตียง เดินไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมอย่างสบายๆ
"วันนี้เราจะพักผ่อนกัน"เครอสเอ่ยขึ้น ทำให้ซากิเลิกคิ้วเล็กน้อย
"พักผ่อน? แต่แผนการ..."
"แผนการพักไว้ก่อน"เครอสเดินมาหยุดตรงหน้าซากิ "นายทำงานหนักมามากแล้วถึงเวลาพักบ้าง" เขายื่นมือออกไปลูบแก้มซากิเบาๆ
"ฉันจะพานายไปในที่ที่นายไม่เคยไป"
ซากิมองเครอสด้วยความไม่เข้าใจนักแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เครอสยิ้มอย่างอ่อนโยน
"ไปเตรียมตัวเถอะวันนี้ฉันจะพานายไปเป็ 'คนธรรมดา' สักวันหนึ่ง"
ไม่นานหลังจากนั้นเครอสก็ขับรถพาซากิออกมาจากคฤหาสน์แทนที่จะเป็รถหรูประจำตำแหน่งวันนี้เครอสเลือกที่จะขับรถสปอร์ตคันเล็กสีขาวคันหนึ่งและสิ่งที่ทำให้ซากิประหลาดใจยิ่งกว่าคือปลายทางที่เครอสพาเขามา...นั่นคือสวนสนุกขนาดใหญ่ ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของผู้คนและแสงสีสดใสที่ตัดกับโลกมืดที่พวกเขาจากมาอย่างสิ้นเชิง
"นายพาฉันมาที่นี่ทำไม?"ซากิเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ
เครอสหัวเราะเบาๆ"ก็พามาสนุกไง" เขายื่นมือไปจับมือซากิ"วันนี้เราจะไม่ใช่เ้านายกับมือขวา เราจะเป็แค่เพื่อน...ที่มากกว่าเพื่อน"
ซากิหน้าขึ้นสีเล็กน้อยกับคำพูดของเครอสเขาไม่รู้ว่าจะตอบโต้ยังไงดี ปล่อยให้เครอสจูงมือพาเดินเข้าไปในสวนสนุกที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน
"มาเล่นเครื่องเล่นกันเถอะ!"เครอสชี้ไปยังรถไฟเหาะที่สูงเสียดฟ้า "อันนี้ต้องสนุกแน่ๆ!"
ซากิมองรถไฟเหาะด้วยสายตาเรียบเฉยแต่ก็ยอมตามเครอสไปเครอสะโโลดเต้นอย่างร่าเริงผิดกับท่าทางสุขุมที่เขาเป็ในวันทำงานซากิอดไม่ได้ที่จะมองการกระทำของเครอสด้วยความรู้สึกแปลกใหม่เขาไม่เคยเห็นเครอสในมุมนี้มาก่อน มุมที่ดูเป็อิสระและมีความสุขราวกับเด็กๆ
ทั้งสองเล่นเครื่องเล่นหลายอย่างทั้งรถไฟเหาะ ม้าหมุน ชิงช้า์ และเกมยิงปืนที่เครอสตั้งใจยิงตุ๊กตาให้ซากิถึงแม้ซากิจะไม่ได้แสดงความดีใจออกมามากนัก แต่เครอสก็รู้ว่าซากิมีความสุขเขาสังเกตเห็นรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากของซากิในบางครั้งซึ่งเป็รอยยิ้มที่หาดูได้ยาก
"นี่นายไม่สนุกเลยเหรอ?"เครอสแกล้งถามเมื่อเห็นซากิยังคงหน้านิ่ง "ทำไมหน้าบูดจังล่ะ?"
"ฉันไม่ได้หน้าบูด"ซากิตอบเสียงเรียบ
"งั้นก็ยิ้มหน่อยสิ"เครอสเอื้อมมือไปบีบแก้มซากิเบาๆ "ยิ้มเหมือนตอนเด็กๆสิ"
ซากิหลบสายตาไม่ยอมยิ้มตามคำขอ เครอสหัวเราะอย่างอารมณ์ดีเขารู้ว่าการทำให้ซากิยิ้มออกมาจากใจจริงนั้นยากเย็นแค่ไหน
"วันนี้ฉันมีความสุขมากเลยนะซากิ" เครอสเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งสองเดินเล่นอยู่ริมทางเดินที่เต็มไปด้วยร้านค้า
"เหมือนได้กลับมาเป็เด็กอีกครั้ง"
ซากิมองเครอสที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขแสงไฟจากสวนสนุกสะท้อนอยู่ในดวงตาของเครอส ทำให้ดวงตาคู่นั้นดูสดใสเป็พิเศษซากิรู้สึกถึงความรู้สึกบางอย่างที่อบอุ่นและอ่อนโยน ก่อตัวขึ้นในใจอย่างช้าๆ
"ขอบคุณ"ซากิเอ่ยเบาๆ เป็ครั้งแรกที่เขาแสดงความรู้สึกขอบคุณออกมาตรงๆเครอสหันมามองซากิด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม
"ไม่ต้องขอบคุณหรอก"เครอสเอ่ยพลางยื่นมือไปจับมือซากิไว้แน่น "แค่นายมีความสุข ฉันก็พอใจแล้ว"
ซากิไม่ได้ดึงมือออกปล่อยให้เครอสกุมมือเขาไว้แน่นััอบอุ่นที่ส่งผ่านกันและกันทำให้เขารู้สึกเหมือนได้หลุดพ้นจากโลกที่เต็มไปด้วยความมืดมิดและอันตรายชีวิตของคนปกติที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานและเรียบง่าย... ช่างแตกต่างกับสิ่งที่เขาเคยเผชิญมาโดยสิ้นเชิง
เมื่อถึง่เย็นทั้งสองก็ออกมาจากสวนสนุก เครอสพาซากิไปทานอาหารที่ร้านอาหารบรรยากาศดีซากิยังคงเป็ผู้ฟังที่ดี ขณะที่เครอสเล่าเื่ราวต่างๆมากมายเขาไม่ได้สนใจเื่ที่เครอสเล่ามากนัก แต่เขากลับสนใจในรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเครอสมากกว่า
"วันนี้เป็ไงบ้าง?สนุกไหม?" เครอสถามเมื่อทั้งสองกลับมาถึงคฤหาสน์และอยู่ภายในห้องนอนของซากิ
ซากิพยักหน้าเล็กน้อย"สนุกมากเลย"
เครอสยิ้มอย่างอ่อนโยนเขายื่นมือออกไปลูบผมซากิอีกครั้ง
"ดีแล้ว...พรุ่งนี้เราต้องกลับไปเผชิญหน้ากับความจริงกันต่อ" เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของซากิ
"แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะอยู่ข้างนายเสมอ ซากิ"
ซากิมองตอบดวงตาคู่นั้นความจริงจังและความอ่อนโยนที่เครอสมอบให้นั้นทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน เครอสขยับเข้าใกล้ซากิมากขึ้นเรื่อยๆ แสงจันทร์ยามค่ำคืนที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาอาบไล้ร่างของทั้งสองสร้างบรรยากาศที่เงียบสงบ เครอสมองสำรวจใบหน้าของซากิที่นิ่งสงบก่อนที่ดวงตาคมกริบจะเลื่อนลงไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบาง ซากิไม่ได้ถอยหนีดวงตาของเขาจ้องมองตอบเครอสด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ผสมปนเปกัน ทั้งความสงสัยความสับสน และความปรารถนาที่เขาเองก็ยังไม่เข้าใจภายในอกของซากิเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวใจของเขาดังก้องอยู่ในโสตประสาท จนกระทั่งริมฝีปากของทั้งสองจรดตรงกัน ััแรกนั้นแ่เบาและอ่อนโยนราวกับกำลังลองเชิงเครอสละเลียดริมฝีปากไปมาเบาๆ ก่อนที่มือหนาจะยกขึ้นประคองแก้มนิ่มของซากิอย่างทะนุถนอม นิ้วหัวแม่มือไล้ไปตามผิวแก้มเนียนละเอียด
เครอสกระชับจุมพิตให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ก่อนจะค่อยๆสอดลิ้นอุ่นเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายใน ซากิััได้ถึงรสชาติของเครอสที่ผสมปนเปกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่กำลังครอบงำเขาลิ้นของทั้งสองเกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อน ซากิไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อนมันเป็ทั้งความอ่อนหวานที่ทำให้ใจสั่นไหวและความรุนแรงที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนจะขาดใจตาย มือเรียวสวยของซากิกำเสื้อของเครอสแน่น แน่นเสียจนข้อปลายนิ้วขาวซีดใบหน้าของเขาแดงก่ำไปถึงใบหู ร่างกายร้อนผ่าวไปทั้งตัวความรู้สึกที่เอ่อล้นเข้ามานั้นเกินกว่าที่เขาจะรับไหวเขาไม่รู้ว่าควรตอบสนองอย่างไร เขาเพียงแค่ปล่อยให้ความรู้สึกเ่าั้นำพาไป
เครอสถอนจูบออกช้าๆััยังคงค้างอยู่ที่ริมฝีปากของซากิดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่พร่ามัวของซากิแววตาของเครอสเต็มไปด้วยความเสน่หาและความปรารถนาที่ชัดเจน
"นาย...เป็ของฉัน"เครอสกระซิบเสียงแหบพร่าข้างริมฝีปากของซากิ
การพิพากษาครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มขึ้นแต่ในคืนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ได้ก้าวข้ามผ่านเส้นบางๆไปแล้วอย่างไม่อาจย้อนคืน
11K
