เวลา 16.00 น.
“เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้ก่อนละกัน” อาจารย์สมชายสรุปบทเรียนทั้งหมด
“นั่งทำการบ้านที่ครูสั่งไปก่อน เดี๋ยวครูไปเอาของว่างมาให้” อาจารย์สมชายบอกพร้อมกับขยับตัวเตรียมจะเดินไปยังห้องครัว
“เฮ ! ดีค่ะ / ดีครับ”
เสียงนักเรียนโห่ร้องด้วยความดีใจ ก่อนจะเหยียดแข้งเหยียดขาที่นั่งอยู่เป็เวลานานให้อยู่ในท่าที่สบายมากขึ้น
“อาจารย์คะ เดี๋ยวหนูไปช่วยเตรียมของว่างค่ะ”
เมย์รีบชิงบอกอาจารย์ก่อนที่ฟ้าจะอ้าปากพูด ทำให้ทุกคนรู้สึกตกตะลึงเพราะไม่คาดคิดว่าหญิงสาวจะพูดเช่นนั้น สายตาของทุกคนเหลือบมองไปทางฟ้าที่อ้าปากหวอก่อนจะหันไปจ้องมองเมย์ด้วยสายตากินเืกินเนื้อแต่เธอก็ไม่สามารถจะทำอะไรได้มากไปกว่าอาการฮึดฮัดด้วยความไม่พอใจ
“ได้สิ”
อาจารย์สมชายบอกเมย์ และคิดเข้าข้างตนเองว่า เธอคงสนใจในตัวเขาเมย์ลุกขึ้นและเดินออกไปพร้อมกับอาจารย์ โดยมีสายตาของทุกคนมองตามด้วยความแปลกใจ
“เอ๊... เมย์นี่แปลกๆ เนอะหรือว่าจะสนใจอาจารย์เข้าซะแล้ว” นุ่นพูดออกมาเสียงดังเพื่อก่อกวนฟ้า ส่งผลให้เธอหันขวับมามองนุ่นตาเขียว
“พูดอะไรยะ อาจารย์ชอบฉันย่ะ” ฟ้าบอกด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยก่อนจะเชิดหน้าใส่นุ่นอย่างถือดี
“มันก็ไม่แน่หรอกนะ เมย์ทั้งสวยและน่ารัก อาจจะมีม้ามืดแซงทางโค้งก็ได้” นุ่นบอกพร้อมกับลอยหน้าลอยตายั่วฟ้าด้วยความสะใจ
“แก หาเื่ฉันเหรอ !!” ฟ้าตวาดแว้ดใส่นุ่นทันที
“เปล่าซักหน่อย ก็แค่บอกเอาไว้ให้คนบางคนเจียมตัวน่ะ”นุ่นเชิดหน้าอย่างไม่เกรงกลัว
“ฮึ้ย !! ฝากไว้ก่อนเถอะ”ฟ้ากล่าวอาฆาตก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไป โดยมีนุ่นแลบลิ้นใส่ด้านหลัง
“เมย์เป็อะไรน่ะ มิ้นต์” เจี๊ยบกระซิบถามมิ้นต์ด้วยความแปลกใจ
“ไม่รู้สิ มิ้นต์ก็งงๆ อยู่เหมือนกัน” มิ้นต์กระซิบตอบด้วยสีหน้างุนงงไม่แพ้กัน
“แปลกดี ปกติเมย์ไม่ค่อยจะสนใจผู้ชายคนไหนเลยนี่ นอกจาก.......” มิ้นต์ชะงักคำพูดทันทีเมื่อเห็นเจี๊ยบมองมาอย่างสนใจฟัง
“นอกจากอะไรเหรอ เมย์ชอบใครอยู่เหรอ” เจี๊ยบถามด้วยความอยากรู้ทันที
“เปล่าๆ ยกเว้นพวกสัตว์เลี้ยงน่ะ เมย์ชอบพวกหมา แมว กระรอก นกอะไรพวกนี้น่ะ” มิ้นต์ตอบปฏิเสธ พร้อมกับครุ่นคิดอะไรบางอย่างในใจ
“ขอตัวไปห้องน้ำแปปนะ”
ริวรู้สึกเป็ห่วงเมย์ หลังจากเห็นเธอกับอาจารย์หายไปนานมากเพราะเขารู้จักชื่อเสียงของอาจารย์สมชายดีว่า เป็คนเ้าชู้และมือไวแค่ไหน
ริวเดินออกจากห้องและลองเข้าไปในครัว ก็ไม่พบทั้งเมย์และอาจารย์สมชาย
ไปไหนของเขากันนะ
ริวคิด ก่อนจะเดินมาถึงบันไดทางขึ้นไปยังห้องนอนของอาจารย์เขาสังเกตเห็นประตูเปิดแง้มไว้เล็กน้อย ชายหนุ่มรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาดเขาจึงเดินขึ้นไป
ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงคนกำลังพูดคุยกันอยู่ภายในห้องประตูห้องเปิดแง้มอยู่นิดหนึ่งชายหนุ่มจึงหยุดชะงักและยืนมองเข้าไปก็เห็นอาจารย์สมชายกับเมย์กำลังยืนคุยกันอยู่
“จริงๆ แล้วเธอก็สนใจครูอยู่เหมือนกันใช่มั้ย?”อาจารย์สมชายเข้าไปยืนด้านหลังของเมย์ที่กำลังยืนดูของอยู่บนโต๊ะ
“คำว่า ‘สนใจ’ของอาจารย์หมายความว่ายังไงคะ”เมย์หันมามองเขาด้วยสายตายากที่จะเข้าใจ
“ก็.....”
อาจารย์สมชายเอามือเท้ากับกำแพงพร้อมกับเอานิ้วมือไล้ไปที่ใบหน้าของหญิงสาว
“เหมือนกับที่อลิสาหรือว่านักเรียนหญิงคนอื่นสนใจยังไงล่ะ” อาจารย์สมชายถือวิสาสะยื่นจมูกไปดมผมของเมย์
“ดูอาจารย์คุ้นเคยกับผู้หญิงจังเลยนะคะ”เมย์เหยียดริมฝีปากบาง
“หึหึ ผู้หญิงทุกคน้าครูทั้งนั้นล่ะ”อาจารย์สมชายหัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะถือโอกาสไซร้ไปที่ข้างหูของหญิงสาว
“แหม...ไม่เห็นต้องรีบร้อนเลยนี่คะ”เมย์เบี่ยงตัวออกเล็กน้อยและก้มศีรษะลอดใต้แขนของเขาหนีออกไป
“หนูว่าอาจารย์สนใจสิ่งที่หนูพูดดีกว่านะคะ”เมย์หันมาสบตากับเขา
“อยากพูดอะไรก็พูดสิ ครูพร้อมฟังเธอเสมอล่ะ”
อาจารย์สมชายไม่ละความพยายามเขาเดินเข้าไปประชิดตัวเมย์พร้อมกับมองด้วยสายตาเ้าชู้
“หนูคิดว่า เราน่าจะศึกษากันก่อนนะคะ”เมย์ยิ้มเชิญชวน จนอาจารย์อดใจไม่ไหว
“ครูว่าไม่เห็นต้องใช้เวลาเลยนี่”อาจารย์สมชายเอื้อมมือไปโอบตัวเมย์เข้ามาหาตนเองทันทีเมย์นิ่วหน้าไปครู่หนึ่งเมื่อมือของเขาัักับตัวของเธอ
“แหม..อาจารย์คะ หนูไม่ใช่ผู้หญิงแบบอลิสานะคะ”เมย์เอามือดันร่างของอาจารย์หนุ่มให้ออกห่างจากตนเองเล็กน้อย
“แล้วจะให้ครูทำยังไงล่ะ?” อาจารย์สมชายไม่ยอมปล่อยมือพร้อมกับจ้องมองใบหน้าหวานสวยของเมย์ด้วยสายตาหลงใหล
“อืม....เอาเป็ว่าถ้าอาจารย์ตอบเื่ที่หนูอยากรู้ได้ก็น่าจะ...เพียงพอแล้วล่ะค่ะ” เมย์ยิ้มเย็น
“เธออยากรู้เื่อะไรล่ะ ?”อาจารย์หนุ่มกระซิบเสียงกระเส่าที่ข้างหูของหญิงสาว
“เื่นักเรียนที่ฆ่าตัวตาย หนูคิดว่าอาจารย์น่าจะพอรู้จักนะคะ” เมย์ถามเสียงเบาพร้อมกับดันร่างของชายหนุ่มออกห่างเล็กน้อย
“เธอพูดเื่อะไรกันน่ะ เมทินี ครูไม่เห็นเข้าใจ” อาจารย์สมชายเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ
“พอดีหนูกำลังศึกษาเื่การฆ่าตัวตายของมนุษย์อยู่น่ะค่ะถ้าหากอาจารย์ให้ข้อมูลที่เป็ประโยชน์แก่หนู......”เมย์พูดพลางช้อนตาขึ้นมองอาจารย์สมชายอย่างมีความหมาย
“หนูจะรู้สึกขอบคุณอาจารย์มาก และอาจจะหา ‘อะไร’ ตอบแทนอาจารย์ก็ได้นะคะ”เมย์เน้นเสียงก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย
“เฮ้อ....เธออยากรู้เื่อะไรล่ะ?”อาจารย์หนุ่มถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นรอยยิ้มหวานแฉล้มของหญิงสาว
“หนูอยากรู้หลายเื่น่ะค่ะ แต่วันนี้คงไม่สะดวกเอาไว้คุยกันที่โรงเรียนดีกว่ามั้ยคะ?”เมย์ถามพร้อมกับเอานิ้วเขี่ยที่บริเวณหน้าอกของชายหนุ่มเล่น
“เอ้อ...ครูยังไงก็ได้อยู่แล้วน่ะ”อาจารย์หนุ่มใจเต้นตึกตัก
“ถ้าอย่างนั้นวันจันทร์หนูจะรออาจารย์ที่หน้าอาคารร้างด้านหลังโรงเรียนนะคะ” เมย์รวบรัดทันที
“เดี๋ยว! ทำไมต้องเป็ที่นั่นล่ะครูว่าไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ” อาจารย์หนุ่มทักท้วง
“แหม...อาคารนั้นเป็จุดเริ่มต้นของข่าวลือนี่คะที่สำคัญตรงนั้นเป็ที่ลับตาคนด้วยนะคะ”เมย์มองอาจารย์อย่างมีความหมาย
“หรือว่า....อาจารย์กลัว..อย่างที่เขาลือกันคะ?”เมย์ถามหน้าตาย
“เอ่อ..มะ...ไม่นี่ ก็ได้”
อาจารย์สมชายรับปากด้วยท่าทางไม่เต็มใจนักแต่ความรู้สึกที่อยากพิชิตร่างกายของหญิงสาวมีมากกว่า
“งั้นหนูจะรอนะคะ”เมย์ส่งยิ้มให้ก่อนจะเบี่ยงตัวเดินออกจากห้องไปทิ้งให้อาจารย์สมชายฝันหวานอยู่เพียงลำพัง
“ไม่เห็นต้องหลบขนาดนั้นเลย”
เมย์ปิดประตูด้วยสีหน้านิ่งเฉย ก่อนจะพูดลอยๆออกมาแต่ก็ทำให้ริวที่ยืนแอบอยู่ตรงมุมมืดของระเบียงถึงกับสะดุ้ง
“อ่า...เรามาเข้าห้องน้ำน่ะ”ริวเดินออกมาด้วยท่าทางเก้อเขิน
“งั้นเหรอ” เมย์มองอย่างรู้ทันก่อนจะเดินนำลงไปด้านล่าง
“เอ่อ..เมย์...”
“หืม?” เมย์หันมามอง
“ไม่มีอะไรน่ะ” ริวปฏิเสธทั้งๆที่ภายในใจอยากจะถามเธอ แต่สายตาของเมย์ทำให้เขาพูดไม่ออก
“ลงไปทานของว่างกันเถอะ”
“อืม..” ริวได้แต่เดินตามหญิงสาวลงไปอย่างว่าง่าย
3K
