๔
หลังจากผมเลิกงานในทุก ๆ วัน ผมจะกลับมาทำอาหารทานที่บ้านทุกครั้งเพราะผมไม่ชอบซื้อกิน ผมไม่เห็นตอนเขาทำว่าเขาใส่อะไรลงไปบ้างแค่บางทีอาหารตามสั่ง แม่ค้าก็ใส่ผงปลิดชีพลงไปช้อนพูน ๆ ผมเห็นแล้วก็หัวใจแทบวายคิดแล้วก็กลัวผมร่วงหมดหัว ฉะนั้นผมเลยทำกับข้าวกินเองดีกว่าเลือกซื้อวัตถุดิบเองมั่นใจว่าสะอาดและปลอดภัย ปรุงได้ตามใจชอบแต่ผมจะเน้นไปทางรักสุขภาพมากว่า ระหว่างที่ผมกำลังจะเข้าครัวลงมือทำอาหารเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ผมหยิบมือถือขึ้นมาดู เป็เบอร์ที่ผมไม่คุ้น แต่ผมตัดสินใจกดรับสายนั้นไป
“แง แง”
เสียงเด็กแฝดสองคนร้องไห้งอแงไม่ยอมหยุด...ต้องมีเื่อะไรอีกแน่ๆ “พลูโต โบนัส ฟังน้านะค่อย ๆ พูดอย่าเพิ่งร้องไห้เข้าใจไหมครับ”
“ค้าบ”
“แล้วร้องไห้ทำไม โทรฯ หาน้ามีอะไร”
ผมสงสัยอยู่เหมือนกันว่าเด็กสองคนนี้เอาเบอร์ผมมาได้อย่างไรแต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหลักที่ผมควรสงสัย
“ไม่มีใครอยู่กับผมสองคนค้าบ”
เด็กสองคนพูดใส่โทรศัพท์พร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้น
“แล้วพ่อไปไหน”
“ป๊ายังไม่กลับป๊ากลับดึกทุกวันกินเหล้ามาด้วยค้าบ ป๊าไม่รักพลูโตกับโบนัสแล้วค้าบ แง...”
“อ่า ๆ หยุดร้องก่อน เดี๋ยวป๊าก็คงกลับมานะครับ”
“น้าตะวันมาอยู่เป็เพื่อนผมสองคนหน่อยได้ไหมค้าบ”
“เออ...คือน้า”
ใจหนึ่งผมก็อยากไปแต่อีกใจหนึ่งผมก็ไม่อยากไป เพราะผมไม่ได้เป็อะไรกับเด็กสองคนนั้นเราเป็แค่คนรู้จักที่ผ่านมาเจอกัน...โดยบังเอิญ แล้วถ้าเกิดไอ้คุณหมีขาวมาเห็นเขาก็คงต้องโกรธผมอีกแน่ๆ
“แง แง ไม่มีใครรักผมสองคนแล้วแม้แต่น้าตะวันก็ไม่รักผม”
คนพูดร้องไห้ไม่ยอมหยุด ผมนิ่งคิดอยู่สักพักแล้วจึงตัดสินใจ...
“ตกลง ๆเดี๋ยวน้าจะไปอยู่เป็เพื่อนเราสองคน แต่ว่าน้าไม่รู้จักบ้านของเรา”
“เื่นี้น้าตะวันไม่ต้องเป็ห่วงค้าบ”
พอพูดเสร็จคำว่า ไม่ต้องเป็ห่วง ก็มีเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้ามาในโทรศัพท์เป็ที่อยู่บ้านพร้อมแผนที่ ผมถึงกับอึ้งว่าเด็กตัวแค่นี้ ทำได้ขนาดนี้แล้วเหรอชักจะเก่งและฉลาดเกินไปแล้ว ทำไมพ่อหมีไม่ได้เชื้อลูกมาบ้าง
“น้าตะวันมาตามนี้นะค้าบ”
พอสิ้นเสียงพูดของเด็กสองคนนี้ ผมก็ขับรถออกไปจากบ้านทันทีและก็ไปตามแผนที่ที่ได้มา
ใช้เวลาไม่นานผมก็ถึงบ้านไม่ใช่สิต้องเรียกว่าคฤหาสน์เพราะมันใหญ่โตโอ่อ่ามาก ผมมองบ้านหลังนี้อยู่สักพักแล้วก็คิดว่า เมื่อก่อนมันคงเป็บ้านที่มีความสุขมาก เป็บ้านที่มีพ่อ แม่ ลูกอยู่ด้วยกัน แต่เดี๋ยวนี้บ้านหลังนี้เหมือนแพแตกเพราะขาดแม่
ผลการวิจัยโดยส่วนมากบอกว่า เด็กส่วนมากถ้าให้เลือกอยู่ระหว่างพ่อกับแม่เด็กจะเลือกอยู่กับแม่มากกว่าพ่อ เพราะสายใยรักแห่งความเป็แม่มันเป็สายใยแห่งความอ่อนโยน อ่อนหวาน มันเป็สายใยที่ยากเกินจะพูด อาจจะเป็เพราะแม่เป็ผู้อุ้มท้องความผูกพันตรงนี้เลยทำให้ลูกผูกพันกับผู้เป็แม่มากกว่า
“เย้ ๆ น้าตะวันมาแล้ว”
เสียงเด็กแฝดที่ยืนรอผมอยู่ตรงหน้าบ้านพูดขึ้นและทำท่าทางดีอกดีใจเมื่อผมขับรถเข้ามาจอด เมื่อผมลงจากรถเด็กทั้งสองรีบวิ่งโร่เข้ามาหา...ให้ผมอุ้ม
“ผมคิดถึงน้าตะวันมากค้าบ”
แฝดพี่พูด
“ผมก็คิดถึงน้าตะวันเหมือนกัน น้าตะวันล่ะค้าบคิดถึงพวกเราสองคนไหม”
แฝดน้องพูดพร้อมยิ้มให้ผมทำเอาผมยิ่งรักเด็กทั้งสองนี้เข้าไปอีก ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทำไมผมถึงรู้สึกดีเมื่อได้อยู่กับสองคนนี้ ทั้งชีวิตผมไม่เคยคลุกคลีกับเด็ก เพราะใจลึก ๆแล้วผมเกลียดเด็ก เพราะเด็กชอบดื้อ ชอบงอแง ชอบเอาแต่ใจ และยังพูดไม่รู้เื่แต่เด็กแฝดสองคนนี้ทำให้ผมเปลี่ยนทัศนะคติ ในการอยู่กับเด็กมากขึ้น…ก็ไม่ได้เลวร้ายเหมือนที่คิด
“เราเข้าไปในบ้านในเถอะค้าบ”
ผมเดินเข้าไปในบ้านหลังโตโอ่อ่า พร้อมกับอ้อมแขนทั้งสองข้างก็มีเด็กแฝดอยู่คนละข้าง
“น้าตะวันดูการ์ตูนเป็เพื่อนพวกเราหน่อยค้าบ”
พูดเสร็จแฝดพี่ก็เดินไปเปิดโทรทัศน์ หน้าจอใหญ่โค้งนูนไร้ขอบภาพที่อยู่ในโทรทัศน์นั้นเป็ภาพของแมวอ้วนกลมสีฟ้าซึ่งเป็ขวัญใจเด็ก ๆมาแต่ไหนแต่ไร แมวตัวนี้ต่างจากแมวทั่วไปเพราะมีของวิเศษที่เกินกว่าความเป็จริง ทำให้แมวตัวนี้เป็ที่สนใจของเด็กๆ เด็กแฝดสองคนตั้งหน้าตั้งตาดูหัวคิกคัก ๆ จนไอ้การ์ตูนแมวอ้วนกลมสีฟ้าจบ ทั้งสองก็หันหน้ามาทางผมแล้วบอกว่าง่วงเพราะตอนนี้เวลาก็ปาเข้าไปสามทุ่มกว่าแล้ว ไอ้พ่อหมีหมีขาวก็ยังไม่กลับบ้าน
“น้าตะวันค้าบ ผมง่วงแล้วค้าบ”
“ถ้าอย่างนั้นต้องไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยเข้านอน”
“ได้ค้าบแต่น้าตะวันต้องอาบน้ำให้ผมนะค้าบ”
เด็กแฝดสองคนพูดพร้อมกางมือทั้งสองข้างออกมาให้ผมอุ้มอันที่จริงผมไม่เคยทำอะไรอย่างนี้มาก่อน เพราะผมไม่ค่อยชอบเด็กมาั้แ่ไหนแต่ไร แต่เด็กสองคนนี้น่ารักจนผมต้องยอมใจอ่อนเด็กอะไรช่างพูดช่างจา แถมยังฉลาดเกินเด็กวัยเดียวกันอีก ว่าแล้วผมก็อุ้มเด็กแฝดสองคนนี้ไปอาบน้ำแล้วพาเข้านอน
ในห้องนอนของเด็กแฝดเต็มไปด้วยตุ๊กตาแมวสีฟ้าอ้วนกลมเรียงรายอยู่ทั่วห้องทั้งบนเตียงนอน ข้าง ๆ เตียงนอน ข้าง ๆ ห้อง เรียกได้ว่าทุกที่ในบริเวณห้อง มีแต่แมวสีฟ้าตัวเบ้อเร่อวางอยู่แม้แต่ที่นอนก็เป็ที่นอนลายแมวสีฟ้าอ้วนกลม เด็กสองคนนี้คงชอบไอ้ตัวการ์ตูนนี้ตัวนี้มากๆ สินะ
“นี่เราสองคนชอบแมวสีฟ้าขนาดนี้เลยเหรอ”
“ใช่ค้าบ”
“แล้วทำไมถึงชอบล่ะ”
“มันมีของวิเศษเยอะค้าบ”
“แล้วตุ๊กตาพวกนี้ใครเป็คนซื้อให้”
“ป๊ากค้าบ ป๊าซื้อให้เราสองคนป๊าบอกด้วยว่ามันหน้าตาและรูปร่างเหมือนเราสองคนค้าบ”
ก็จริงอย่างที่พูดเพราะรูปร่างเด็กแฝดสองคนนี้ไม่ต่างอะไรกับแมวอ้วนกลมตัวนี้เลย
“เราก็กินให้มันน้อย ๆ หน่อยสิจะได้ไม่มีรูปร่างเหมือนแมวตัวนี้”
“กินน้อย ๆ ไม่ดีค้าบคุณครูที่โรงเรียนบอกว่าพวกเราเป็เด็กกำลังเจริญเติบโตถ้ากินน้อยไปเดี๋ยวจะไม่โตค้าบ”
ผมอดหัวเราะกับคำตอบเด็กสองคนนี้ไม่ได้ทำไมน่ารักและฉลาดอย่างนี้ ผมโคตรอิจฉาไอ้เ้านายหมีเลยที่มีลูกแบบนี้
“นอนกันได้แล้วพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปโรงเรียน”
“ค้าบน้าตะวันจุ๊บพวกเราก่อนครับ”
พอพูดเสร็จเด็กสองคนก็หลับตาให้ผมจุ๊บคนละทีนี่คงเป็สิ่งที่ไอ้คุณหมีขาวทำกับลูก ๆ ทุกคืน
แต่ทว่าตอนนี้ไอ้คุณหมียังไม่โผล่หัวกลับบ้านเลยผมได้แต่นั่งมองเด็กน้อยสองคนที่หลับตาปี๋ มือข้างหนึ่งก็กอดหมอนข้างลายแมวสีฟ้าเป็ภาพที่ซึ่งทำให้ผมรักเด็กสองคนนี้เข้าไปอีก
ผมนั่งอยู่ตรงนั้นสักพักก่อนที่จะเหลือบไปมองนาฬิกาตอนนี้ก็เกือบห้าทุ่มแล้ว เขาก็ยังไม่โผล่หัวกลับบ้านอีก ผมจึงเดินออกจากห้องนั้นไปอย่างเงียบ ๆเพื่อจะกลับบ้าน เพราะยังไงเด็กแฝดก็ยังมีพี่เลี้ยงที่คอยดูแลตั้งหลายคนและพรุ่งนี้ผมก็มีงานที่ต้องทำแต่เช้า
ในขณะผมกำลังจะเดินไปที่รถผมก็เห็นเขาเดินโซซัดโซเซมาจากโรงเก็บรถ ก่อนที่จะเงยหน้าหล่อ ๆ มองผมแล้วค่อย ๆเดินเข้ามาหา
“มึงมาอยู่ที่บ้านกูได้ไงวะ”
เขาพูดขึ้นพร้อมเอามือชี้หน้าผม
“มาเอาลูกให้มึงนั่นแหละ”
“มึงกล้าเรียกกูว่ามึงเหรอ”
“เออ มากกว่านี้กูก็จะเรียกมึงนี่ไม่ควรเป็พ่อคนเลยนะ ทำไมไม่ดูแลลูก มึงรู้ไหมว่าลูกเขา้ามึงแค่ไหนแต่มึงกลับทำตัวเสเพ ดื่มเหล้าจนเมาหัวราน้ำไม่สนใจแม้แต่ความรู้สึกของลูก”
“มึงไม่ต้องมายุ่งเื่ของกู”
“เออกูก็ไม่อยากจะยุ่งเื่ของมึงหรอกถ้าลูกมึงไม่โทรฯ ตามให้กูมาอยู่ด้วย”
“โทรฯ ตาม”
เขาถามผมกลับมา…ในแววตาราวครุ่นคิดอะไรอยู่
“ใช่ลูกมึงโทรฯตามให้กูมาอยู่ด้วย เพราะบอกว่าพ่อกลับบ้านดึกแทบทุกวันและยังเมาเหล้ากลับมาบ้านอีกด้วยลูกมันคงทนนิสัยแย่ ๆ ของพ่อไม่ได้”
เขาหยุดซะงักไม่พูดอะไร...ทุกอย่างนิ่ง !
อันที่จริงผมก็ไม่อยากพูดแบบนี้หรอกเพราะผมรู้ว่าที่เขาเป็แบบนี้ก็เพราะว่าเขายังทำใจเื่การสูญเสียไม่ได้ แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อคนตายไปแล้ว ต่อให้ดื่มเหล้าอย่างเอาเป็เอาตายเมียก็ไม่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาหรอกหรือว่าดื่มเพื่อให้ลืมเธอ มันก็ลืมแค่แป๊บเดียวพอหมดฤทธิ์เหล้าก็กลับมานั่งซึมนั่งเศร้าคิดโหยหาถึงแต่เื่เก่า ๆ อีก ทางที่ดีไอ้คุณหมีควรจะทำใจและก้าวต่อไปข้างหน้าอย่างน้อย ๆ ก็เพื่อลูก ๆ
“มึงนี่มันปากดีจริงนะวันนี้กูจะสั่งสอนมึงว่าคนปากดีมันควรต้องได้รับโทษอะไรบ้าง”
ไอ้คุณหมีจับแขนผมลากเข้าไปในบ้านนี่ขนาดเมาเหล้ายังมีแรงมหาศาล ไม่รู้ว่าเขาเอาเรี่ยวแรงจากที่ไหนมาผมไม่สามารถต้านทานแรงของเขาได้เลย สมกับที่ผมเรียกว่าไอ้คุณหมีจริง ๆ
เขาลากผมเข้ามาที่ห้องนอนแล้วผลักผมลงบนเตียงอย่างแรงแล้วค่อมมาค่อมบนตัวผมทันที ซึ่งผมไม่สามารถดิ้นหนีจากการรุกรานตรงนี้ได้เลยตอนนี้สภาพผมเหมือนแมวที่กำลังจะถูกหมีขย้ำ
“มะมึงจะทำอะไร”
ผมถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เพราะตอนนี้ผมก็เริ่มกลัวหมีแล้วเหมือนกัน
“ลงโทษคนปากดีอย่างมึงไงมึงรู้ไหมไม่เคยมีลูกน้องคนไหนกล้าว่ากู ฉอด ๆ อย่างนี้มาก่อนเลยมึงคนแรกเลยนะที่กล้าว่า กล้าด่ากู”
เขาพูดออกมาพร้อมยิ้มเ้าเล่ห์ใส่ผมสายตาที่เขามองผมเหมือนเขากำลังคิดที่จะทำอะไรกับผมอยู่ ไม่นะ ไม่จริง...มันต้องไม่ใช่นั้น ผมเป็ผู้ชายแล้วไอ้คุณหมีก็เป็ผู้ชาย
“มะมึงจะลงโทษอะไรกู”
“เอามึงทำเมียไง”
“ไอ้บ้าออกไปมึงเมามากแล้ว”
ผมพยายามผลักร่างหมีๆ ออกจากผม แต่ร่างนั้นไม่กระดิก ไม่ขยับแม้แต่น้อย
“กูอยากรู้ว่าถ้าผู้ชายได้กันมันจะเป็ยังไงแล้วมึงควรภูมิใจว่ามึงเป็ผู้ชายคนแรกของกู”
เขาโน้มใบหน้าหล่อลงมาประกบจูบกับผมอย่างดูดดื่มมือของเขาก็พยายามถอดเสื้อ และถอดกางเกงผมออก ไม่นานผมก็อยู่ในสภาพชุดวันเกิด
“ปะปล่อยปล่อย”
ผมพูดออกไปอย่างสุดเสียงหากเสียงดังอยู่ในลำคอ เพราะว่าตอนนี้ปากของไอ้คุณหมีปะกบกับปากของผมอยู่ ผมใช้กำปั้นทุกบที่หลังเขาอย่างแรง เพื่อให้เขาปล่อยผมแต่ไม่มีท่าทีว่าเขาจะปล่อยผม กลับทวีความรุนแรงและเร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ
“มึงจำไว้นะถึงแม้ว่ากูเมาแต่กูมีสติทุกอย่าง หลังจากมึงเป็เมียกูแล้วมึงก็อย่าหลอกตัวเองว่าเื่คืนนี้เป็เพียงเพราะว่ากูเมาเด็ดขาด”
คนพูดมองหน้าผม น้ำเสียงและแววตาจริงจังผมหลบสายตาและยังคงพยายามดิ้นขัดขืน อยู่ภายใต้ร่างหมี ๆ แต่ตัวของผมแทบไม่ขยับเลย...ไอ้คุณหมีควาย...ทำไมผมต้องมาเจอมันด้วยผมได้แต่ด่ามันในใจ
คราวนี้เขาลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าออกผมได้จังหวะเลยลุกขึ้นเพื่อจะหนีแต่ผมก็หนีไม่พ้น เขาผลักผมลงเตียงอย่างแรง ผมเจ็บไปทั่วร่างกายเพราะไอ้คุณหมีไม่ปราณีผมเลย
“มึงนี่ฤทธิ์เยอะนะ”
“ก็มึงจะทำอะไรกูล่ะ...ปล่อยกูนะ”
“อย่าแกล้งโง่...มาถึงขนาดนี้แล้วมึงคิดว่ากูจะทำอะไรมึงล่ะ”
ตอนนี้ผมได้แต่นอนนิ่งอยู่บนเตียง เพราะถึงยังไงผมก็หนีเขาไม่พ้นเป็แน่
ผมแอบชำเรืองมองเขาที่ตอนนี้กำลังถอดเสื้อออกเผยให้ผมเห็นกล้ามอันสวยงาม ตรงหน้าท้องเป็ลอนสวย ผิวขาว...ผิวขาวมาก ๆ จากนั้นก็ถอดกางเกงออกทำให้ผมเห็นทุกสัดส่วนของร่างกายโดยเฉพาะตรงนั้น...ผมเห็นแล้วก็ในิดหน่อยว่าทำไมมันเกินมาตรฐานชายไทยอย่างนี้ คนบ้าอะไรใหญ่ทั้งตัวั้แ่หัวจรดเท้า
“สนใจกูแล้วล่ะสิ”
“สนใจบ้านมึงสิ”
เขาไม่รอช้ารีบเข้ามาทับร่างผมไว้ทันทีตอนนี้ปากผมกับเขาประกบกัน ลิ้นอุ่นที่สอดเข้ามาในช่องปากพันเกี่ยวตวัดกันไปมาเขาเลื่อนใบหน้าต่ำลงมา ทั้งดูดทั้งกัดไปที่ซอกคอผม มือข้างหนึ่งของเขาจับเข้าที่ัน้อยของผมผมสะดุ้งใกับมืออันหนานุ่ม ที่รุกรานทั้งบีบทั้งเค้นคลึงในส่วนตรงนั้นจนปวดหนึบไปหมด
“ปล่อย”
“ปล่อยให้โง่สิไหนบอกว่าไม่มีอารมณ์ แล้วทำไมตอนนี้มันสู้มือกูจังวะ”
“ไอ้หมีเลว ไอ้หมีชั่ว มึงปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะ”
ยิ่งผมบอกให้ปล่อยเท่าไหร่เขาเค้นคลึงตรงนั้นของผมและรูดขึ้นรูดลงเร็วและแรงขึ้น ลิ้นอุ่นก็ตวัดดูดเลียตรงยอดอกสีชมพูของผมไปด้วยทำให้ผมเผลอหลุดปากครางออกมา
“เสียวล่ะสิ”
ผมไม่พูดตอบอะไรได้แต่เบือนหน้าหนีหมีควายแล้วตอนนี้ผมรู้สึกแปลบตรงช่องทางด้านหลังมันเหมือนกำลังมีอะไรลุกล้ำเข้ามา...ใช่แล้วครับ มันมีอะไรลุกล้ำเข้ามา เขาค่อย ๆเอานิ้วมือสอดใส่เข้ามา ซึ่งทำให้ผมรู้สึกเจ็บและอึดอัดเป็อย่างมาก
“โอ้ย เจ็บ”
ผมร้องบอกไป
“มึงอย่าเกร็งเดี๋ยวผ่านตรงนี้ไปได้ กูรับรองว่ามึงจะเสียวและมีความสุขจนไม่มีวันลืมและมึงก็จะไม่ลืมหมีใหญ่อย่างกูด้วย”
พอพูดเสร็จขาผมก็ถูกอ้าออกกว้างกว่าเดิมเขาหยิบขวดอะไรสักอย่างมาจากหัวเตียง แล้วบีมออกมาทาที่ช่องทางด้านหลังของผมมันเย็นๆ อย่างบอกไม่ถูก
ผมรู้สึกเจ็บตรงนั้นมากเพราะตอนนี้เขาเปลี่ยนจากนิ้วเป็น้องชายหมีใหญ่ของของเขาแล้วไอ้คุณหมีควายค่อย ๆ ดันท่อนลำขนาดเขื่องเข้ามาผมเจ็บและทรมานมากจนทำให้กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
“หือ...ปล่อยกู กูเจ็บ ปล่อย”
“มึงอย่าดื้ออยู่เฉย ๆกูรับรองว่ามึงจะต้องมีความสุข”
พูดเสร็จเขาก็ดุนดันท่อนลำขนาดเขื่องเข้ามาเข้าทีเดียวมิดลำ ทำเอาผมบ่อน้ำตาแตกระรอกใหญ่เพราะั้แ่ผมเกิดมาผมก็ยังไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายด้วยกัน ตอนนี้ผมเสียตัวให้กับไอ้คุณหมีควาย...หมดกับความบริสุทธิ์ทางด้านหลังที่เก็บมา
“ตอนนี้มึงเสียงตัวให้กูอย่างสมบูรณ์แบบแล้วนะ”
ดูไอ้คุณหมีควายพูด พูดออกมาได้ยังไงผมได้แต่นอนร้องไห้ด้วยความเจ็บและด้วยความเสียใจเพราะว่าผมเป็ผู้ชายแต่กลับต้องมาเสียตัวให้ผู้ชายด้วยกัน...เจ็บใจ !
เขาดันท่อนลำขนาดเขื่องเข้าออกอย่างข้าๆ แล้วเพิ่มความเร็วและแรงขึ้น จากความเจ็บเหมือนมีดกรีด ก็แปรเปลี่ยนเป็ความเสียวซ่านมันเสียวอย่างบอกไม่ถูก...ผมรู้สึกว่าตอนนี้ผมมีอารมณ์ร่วมกับเขาไปด้วยจนทำให้ผมเผลอครางออกมาอย่างไม่อาย
คนที่อยู่ข้างบนตัวผม เขายิ้มอย่างพอใจที่เห็นหน้าผมมีอารมณ์ร่วมด้วยซึ่งตอนนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมกำลังแสดงออกทางสีหน้ายังไง เขากระแทกแรงเรื่อยๆ ทุกท่วงจังหวะลีลาหนักหน่วง จนผมต้องร้องออกไปอย่าน่าอายว่า
“โอ้ย...เสร็จแล้ว ๆ อ้า...”
น้ำรักของผมพุ่งออกมาเต็มหน้าท้องของผม เมื่อเห็นผมเสร็จไอ้คุณหมีควายก็รีบเร่งจังหวะเข้ามาในช่องทางรักของผมไม่ยั้งกิจกรรมคาระบรรเลงไปต่อไปอีกสักพัก จนผมััได้ถึงน้ำรักอุ่น ๆ ของเขาฉีดพ่นใส่ช่องทางรักของผม “เสร็จแล้วมึงก็เอาออกไป กูจะกลับบ้าน”
“ใครบอกว่ากูจะปล่อยมึงกลับกูยังไม่พอใจเลย มึงรู้ไหมกูโคตรมีความสุข ฟินกว่าของผู้หญิงตั้งเยอะ รู้งี้กูเอาผู้ชายทำเมียตั้งนานแล้วมึงนี่โคตรโชคดีเลยนะที่เป็ผู้ชายคนแรกของกู”
ทุกอย่างที่เขาพูด...มันคือคำพูดของคนที่เข้าข้างตัวเองทั้งนั้น เขาไม่เคยถามว่าคนที่ถูกกระทำเป็อย่างไรแต่ผมก็อดที่จะบอกกับตัวเองไม่ได้ว่าผมรู้สึกดีและมีความสุข แต่แล้วเื่ระหว่างผมกับเขา...ผู้ชายกับผู้ชายมันคงเป็ไปไม่ได้
คืนนี้ทั้งคืนผมกับเขาได้บรรเลงเพลงราคะกันอีกหลายรอบแม้ตอนแรกผมไม่ยอมจำนน ทั้งขัดขืนทั้งทุบตีเขาต่าง ๆ นานา...แต่สุดท้ายแล้วผมก็ยอมจำนนเขาแต่โดยดี เพราะถึงยังไงผมก็ไม่มีทางสู้เขาได้อยู่แล้ว ผมไม่รู้ว่ากิจกรรมอันร้อนแรงจบลงตอนไหนทุกอย่างในนั้นเริ่มเลือนรางสุดท้ายผมก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย
2K
