"พวกท่านทำกับข้าแบบนี้ทำไม! ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าก็เป็ลูกสาวแท้ ๆ ของพวกท่านนะ เหตุใดพอพี่สาวกลับมาพวกท่านถึงเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้!"
ภายในจวนแม่ทัพ แคว้นซื่อเซี่ยง ทวีปฉิงอวิ๋น มีเด็กสาวคนหนึ่งซึ่งเนื้อตัวเต็มไปด้วยเืขดตัวอยู่ที่มุมห้องเล็ก ๆ นางมองดูคนทั้งสามตรงหน้าด้วยความไม่ยินยอม
คนทั้งสามคือบิดา มารดา และพี่สาวแท้ ๆ ที่เพิ่งตามหากันจนเจอ สายตาของท่านพ่อท่านแม่เต็มไปด้วยความเ็า ส่วนบนใบหน้าอันงดงามของพี่สาวมีรอยเย้ยหยันปรากฏอยู่
"น้องสาว ข้าแค่้าไข่สัตว์เทพของเ้าเท่านั้น เ้ายังมีอะไรไม่พอใจอีก? หากเ้าว่านอนสอนง่ายก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้"
"ไม่! อย่านะ!" เด็กสาวถดตัวหนีไปยังมุมห้องด้วยความหวาดกลัวจนกระทั่งแผ่นหลังชนผนัง
นางคือ 'อวิ๋นหรั่นเยว่' คุณหนูสายตรงแห่งจวนแม่ทัพผู้มีฐานะสูงส่งและถูกหมั้นหมายกับองค์รัชทายาทมาั้แ่เด็ก อีกทั้งนางยังมีรูปโฉมงดงามเป็เลิศ พร์ก็โดดเด่น แม้อายุยังน้อยแต่ชื่อเสียงก็ขจรขจายไปไกล เป็เทพธิดาในดวงใจของบุรุษทุกคนในแคว้นซื่อเซี่ยง
แต่นางคิดไม่ถึงว่าชีวิตนี้ของนางจะถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง หลังจากที่พ่อแม่ตามหาพี่สาวที่พลัดพรากไปจนพบ พวกเขาไม่เพียงแต่บังคับให้นางยกสัญญาหมั้นหมายให้กับพี่สาว แต่ตอนนี้ยังจะให้นางยกไข่สัตว์เทพนิมิตที่เลี้ยงมาสิบหกปีให้แก่พี่สาว 'อวิ๋นเสวี่ยเวย' อีกด้วย!
"นางเป็พี่สาวแท้ ๆ ของเ้า ถูกพลัดพรากไปั้แ่เด็กต้องอาศัยบ้านคนอื่นและทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส เ้าอยู่ในจวนแม่ทัพมีทั้งอาภรณ์แพรพรรณและอาหารเลิศรสมากมายไม่เคยลำบากแม้แต่วันเดียว ทุกสิ่งทุกอย่างที่เ้ามีคือพวกเราเป็ผู้มอบให้! ตอนนี้แค่ให้เ้ายกของนอกกายให้พี่สาวแต่เ้ากลับกล้าหนี ช่างทำให้พวกเราผิดหวังเหลือเกิน!"
เซียวซื่อผู้เป็มารดามองนางด้วยความรังเกียจ ราวกับว่านางได้ทำเื่ที่อกตัญญูอย่างร้ายแรง
"ท่านแม่ ข้ากลัว! หากยกไข่สัตว์เทพให้พี่สาว ข้าจะถูกทำลาย! ข้ารู้ว่าพวกท่านโกรธ แต่พวกท่านตัดเส้นเอ็นที่มือและเท้าของข้าแล้ว แถมยังทำลายจุดตันเถียนของข้า ทั้งยังยอมให้พี่สาวกรีดหน้าข้าจนเสียโฉม เพียงเท่านี้ยังไม่สะใจอีกหรือ?"
อวิ๋นหรั่นเยว่ลดท่าทีลงและอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา ตอนนี้นางเพียง้ารักษาไข่สัตว์เทพเอาไว้ให้ได้ เพราะการจะมอบสัตว์นิมิตให้ผู้อื่นจะต้องคว้านเอาพื้นที่นิมิตที่อยู่กลางระหว่างคิ้วออกมาสด ๆ ทั้งเป็!
ทุกคนเมื่อเกิดมาจะมีพื้นที่มิตินิมิตกำเนิดขึ้นที่กลางระหว่างคิ้ว และจะมีไข่สัตว์นิมิตคนละหนึ่งฟอง สัตว์นิมิตแบ่งออกเป็ระดับหนึ่งถึงเก้า แต่เหนือกว่าระดับเก้าก็ยังมีระดับศักดิ์สิทธิ์และระดับเทพที่หาได้ยากยิ่ง
ไข่สัตว์ของอวิ๋นหรั่นเยว่คือไข่ระดับเทพ ซึ่งเมื่อไม่นานมานี้เ้าสำนักของสำนักศึกษาชางหลาน สำนักศึกษาอันดับหนึ่ง ได้ตรวจพบว่าเป็สัตว์เทพสายพันธุ์เทาเถี่ย
เป็สายเืสัตว์นิมิตที่แข็งแกร่งที่สุดที่กำเนิดขึ้นในรอบหมื่นปี นอกเหนือจากของหลงเยี่ยเยี่ยน จักรพรรดิแห่งแคว้นโบราณศักดิ์สิทธิ์จิ่วโยว ดังนั้นนางจะยอมยกไข่สัตว์เทพที่เชื่อมโยงกับตนเองอย่างใกล้ชิดให้ผู้อื่นได้อย่างไร!
"ท่านพ่อ ท่านแม่ เลิกพูดจาไร้สาระกับนางงูพิษอกตัญญูตัวนี้เถอะ เลี้ยงมาสิบหกปี แต่เื่เล็กน้อยเพียงเท่านี้กลับไม่ยินดี ช่างสมควรตายนัก!"
อวิ๋นเสวี่ยเวยย่อตัวลงตรงหน้าอวิ๋นหรั่นเยว่ มองลงมาที่นางด้วยสายตาเหยียดหยาม มุมปากยกขึ้นเป็รอยยิ้มเ็าที่กระหายเื จากนั้นนางก็ลงมือใช้มีดกรีดคว้านกลางระหว่างคิ้วของอวิ๋นหรั่นเยว่ออกอย่างรวดเร็ว
"อ๊ากกก"
กลิ่นอายอันเก่าแก่และยิ่งใหญ่แผ่ออกมา อวิ๋นเสวี่ยเวยเผยสีหน้ายินดี "เป็กลิ่นอายของสัตว์เทพจริง ๆ ด้วย! นางงูพิษตัวนี้ช่างโชคดีเหลือเกิน!"
"เวยเวย ต่อให้นางจะโชคดีเพียงใด ก็ไม่มีทางโชคดีเท่าเ้า ตอนนี้ไข่สัตว์เทพนี้กำลังจะเป็ของเ้าแล้ว! เ้าเป็บุตรบุญธรรมของฝ่าาแห่งแคว้นศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูและกำลังจะได้เข้าสำนักศึกษาชางหลานในไม่ช้า หญิงสาวทั่วทั้งทวีปฉิงอวิ๋นไม่มีใครเทียบเคียงเ้าได้เลย!" เซียวซื่อคลี่ยิ้มบาง ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
บุตรบุญธรรมของฝ่าาไท่ชู? ท่านพ่อท่านแม่ไม่ได้บอกว่าพี่สาวต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ข้างนอกหรอกหรือ? ที่แท้ทุกอย่างคือการหลอกลวง หลอกให้นางยกทุกสิ่งให้พี่สาว คอยทำให้ทุกคนสงสารพี่สาว!
อวิ๋นหรั่นเยว่กัดฟันแน่น
อวิ๋นเสวี่ยเวยหัวเราะอย่างลำพองใจ และให้บิดามารดาช่วยนางในการนำไข่สัตว์เทพออกมา อวิ๋นหรั่นเยว่มีสีหน้าเ็ป มองพวกเขาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ นี่คือครอบครัวแท้ ๆ ของนางจริงหรือ
ทำไมท่านพ่อท่านแม่ถึงกลายเป็คนแปลกหน้าได้ถึงเพียงนี้ แม้ว่าเมื่อก่อนพวกเขาจะไม่ค่อยสนิทสนมกับนางนัก แต่ก็ไม่เคยโเี้เหมือนอย่างวันนี้ พวกเขาทำราวกับว่านางเป็เพียงสุนัขตัวเล็ก ๆ ที่พวกเขาเลี้ยงไว้แก้เหงา ยามมีความสุขก็หยอกล้อ ยามไม่พอใจก็ฆ่าทิ้งได้ตามใจชอบ
ไข่สีทองฟองหนึ่งตกลงในมือของอวิ๋นเสวี่ยเวยและค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น อวิ๋นหรั่นเยว่ััได้ถึงสายเืที่เชื่อมโยงระหว่างนางกับไข่สีทอง นั่นคือไข่สัตว์เทพที่นางใช้โลหิตจากหัวใจหล่อเลี้ยงมาตลอดสิบหกปี
นางถึงกับมองเห็นเงาสีดำเคลื่อนไหวอยู่ในเปลือกไข่สัตว์เทพ มันใกล้จะฟักออกมาเต็มทีแล้ว
"ไม่! นี่คือสัตว์นิมิต สัตว์เทพของข้า! เอาคืนมาให้ข้า!" อวิ๋นหรั่นเยว่ะโด้วยความเ็ป เมื่ออวิ๋นเสวี่ยเวยกรีดนิ้วหยดเืลงไป นางรู้สึกว่าความเชื่อมโยงระหว่างนางกับไข่สัตว์เทพเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ
นั่นคือส่วนหนึ่งที่ขาดไม่ได้ในชีวิตของนาง แต่ตอนนี้กลับต้องตกเป็ของผู้อื่น นางไม่ยินยอม!
ทันใดนั้นดวงตาสีดำพลันเปล่งแสงสีม่วง กลิ่นอายอันร้อนแรงะเิออกและกวาดไปทั่วห้องลับในทันที
อวิ๋นเสวี่ยเวยแสดงสีหน้าใ "ดวงตาสีม่วง!"
นางกัดฟันยกมือขึ้นพุ่งจะคว้าไปที่ดวงตาทั้งสองข้างของอวิ๋นหรั่นเยว่
ฉัวะ!
แสงสีม่วงดับวูบลงอย่างรวดเร็ว อวิ๋นหรั่นเยว่ร้องโหยหวนไม่หยุด ส่วนดวงตาในมือของอวิ๋นเสวี่ยเวยกลับกลายเป็มณีม่วงดาราที่เปล่งประกายงดงามจนยากจะบรรยาย
เนตรม่วงดับพิภพ!
มีเพียงผู้ที่มีสายเืบริสุทธิ์ของแคว้นศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูเท่านั้นที่จะกำเนิดเนตรม่วงดับพิภพได้!
อวิ๋นเสวี่ยเวยรู้สึกอิจฉาแวบหนึ่งในใจแต่จากนั้นก็หัวเราะออกมา สัตว์เทพเทาเถี่ยและเนตรม่วงดับพิภพตอนนี้เป็ของนางทั้งหมดแล้ว!
ด้วยความเ็ปถึงขีดสุด ลมหายใจของอวิ๋นหรั่นเยว่เริ่มแ่เบา ในใจเหลือเพียงความแค้นที่ฝังลึก น้ำตาหลั่งออกเป็สายเืไหลอาบสองแก้ม นางกัดฟันพูดว่า "พวกท่านทำกับข้าแบบนี้ สักวันหนึ่งจะต้องเสียใจ!"
อวิ๋นเสวี่ยเวยหัวเราะเหี้ยมเกรียม "น่าเสียดายที่วันนั้นจะไม่มีวันมาถึง จริง ๆ ท่านพี่รัชทายาทยังคงคิดถึงเ้าและอยากแต่งเ้าเป็ชายารอง คนที่ทะนงตนเช่นข้าจะยอมใช้สามีร่วมกับสตรีอื่นได้อย่างไร ดังนั้นเ้าจงไปตายเสียเถอะ!"
อวิ๋นเสวี่ยเวยหัวเราะอย่างชั่วร้าย และกรอกยาพิษสีเขียวขวดหนึ่งลงในลำคอของนางอย่างรุนแรง
"ไม่! อย่า! ท่านพ่อ ท่านแม่ ช่วยข้าด้วย..."
ท่านพ่อท่านแม่ไม่เพียงแต่ไม่ช่วยนาง แต่ยังยืนหัวเราะเยาะสะใจอยู่ข้าง ๆ ร่างกายของอวิ๋นหรั่นเยว่เริ่มสั่นเทา มีเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามตัว
"โยนนางลงไปในหุบเขาิญญา!"
ให้เหล่าผู้ฝึกตนในแคว้นซื่อเซี่ยงได้เห็นว่าเทพธิดาในสายตาของพวกเขาในวันวานนั้น ต่ำต้อยเพียงใด!
...
หนาวเหลือเกิน... ราวกับว่าร่างกายถูกแช่ในบ่อน้ำแข็ง
อวิ๋นหรั่นเยว่ลืมตาขึ้นและพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางมองไม่เห็นและความเ็ปทั่วร่างทำให้นางต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รอบกายมีกลิ่นอายชั่วร้ายแผ่ออกมาราวกับมีมือนับไม่ถ้วนที่เย็นเฉียบกำลังฉุดกระชากนางเอาไว้
เกิดอะไรขึ้น?
นางคือนักฆ่าผู้มีพลังพิเศษอันดับหนึ่งแห่งศตวรรษที่ยี่สิบสอง เพื่อปกป้องไข่เทพฟองหนึ่ง นางถูกผู้คนนับหมื่นรุมสังหารจนต้องะโลงไปในลาวาของูเาไฟ ร่างกายควรจะแหลกสลายไปแล้ว เหตุใดจึงยังมีความรู้สึกเ็ปรวดร้าวถึงกระดูกเช่นนี้
อีกทั้งร่างกายของนางดูเหมือนจะผิดปกติอย่างมาก หนาวเหน็บถึงขีดสุด ราวกับว่าเืในกายกำลังกลายเป็น้ำแข็ง และพลังชีวิตกำลังเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว
นางรีบโคจรพลังและโชคดีที่พลังพิเศษยังคงอยู่ ในไม่ช้าดวงตาที่ว่างเปล่าของนางก็มองเห็นเงาสีดำเลือนลางหลายสาย
พลังพิเศษของนางคือวิชาเนตรซึ่งสามารถมองทะลุถึงจิตสังหารและความลวงตา ทำให้นางรอดชีวิตจากภารกิจมาได้หลายครั้ง
สิ่งที่ปรากฏในสายตาคือเงาบิดเบี้ยวจำนวนนับไม่ถ้วน ซึ่งมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโลภและน่ารังเกียจประทับอยู่ ราวกับว่าพวกมันกำลังดมกลิ่นร่างกายของนางอย่างกระหายเพื่อที่จะกลืนกินเืเนื้อของนาง
นางอ้าปากด่าตามสัญชาตญาณ "บัดซบ! นี่มันคางคกพันธุ์อะไรกันเนี่ย!"
น่าเกลียดชะมัดเลย!
11K
