ซูหมิงเยว่ : ทะลุมิติมาเป็นยอดหญิงหมอเทวดา [จบ]

        จ้าวอวี้ถิงเลิกคิ้ว ริมฝีปากแดงยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างสดใสทุกคนต่างถูกคำพูดของนางดึงความสนใจแล้วค่อยๆ หันไปมองซูหมิงเยว่ 

        ซูหมิงเยว่ชะงักไป คำพูดเปรยของจ้าวอวี้ถิงทำให้นางตกเป็นเป้าหมายของทุกคนในงานเลี้ยง

        นางวางจอกสุราลง พอสบสายตากับจ้าวอวี้ถิงก็เห็นความท้าทายในแววตาของอีกฝ่าย

        จ้าวอวี้ถิงรู้จักนางมาตั้งแต่เด็ก นางรู้ว่าซูหมิงเยว่เล่นฉินไม่ค่อยเป็นตอนนี้กลับจงใจพูดเช่นนี้เพื่อทำให้นางขายหน้าไม่ใช่หรือ

        แต่สายตาของทุกคนต่างจับจ้องมาที่ตัวนางในเวลานี้แม้แต่ฮ่องเต้เองก็เอ่ยปาก “ในเมื่อเป็นเช่นนี้เช่นนั้นคุณหนูซูก็ขึ้นมาดีดสักเพลงเถิด เพื่อเพิ่มความบันเทิงให้กับทุกคน”

        เสี่ยวอวี่ที่ยืนอยู่ด้านข้างซูหมิงเยว่ร้อนใจขึ้นมานางรู้ว่าซูหมิงเยว่เล่นเครื่องดนตรีพวกนี้ไม่ค่อยเป็น เนื่องจากฮูหยินซูจากไปไวปกติแล้วซูโม่เองก็ไม่ค่อยสนใจซูหมิงเยว่สักเท่าไร นางจึงไม่เคยเรียนเรื่องพวกนี้มากเท่าไรนัก

        ในเมื่อตอนนี้ซูหมิงเยว่ขึ้นหลังเสือแล้วจึงลงยาก จะปฏิเสธต่อหน้าทุกคนก็ทำไม่ได้

        ดวงตาจ้าวอวี้ถิงฉายความสะใจจนแทบจะปิดไว้ไม่มิด นางเฝ้ารอดูเรื่องสนุกที่จะเกิดขึ้น

        ถึงแม้จะถูกสายตาของทุกคนจ้องมอง แต่ซูหมิงเยว่ก็ยังคงหน้านิ่งดั่งเก่า ตอนที่จ้าวอวี้ถิงคิดว่านางจะปฏิเสธซูหมิงเยว่กลับยืนขึ้นพร้อมรอยยิ้มสดใสก่อนจะตอบรับอย่างมั่นใจ “ได้สิเพคะ”

        จ้าวอวี้ถิงตกใจไปครู่หนึ่ง

        เสี่ยวอวี่เองก็ตะลึงไป

        ซูหมิงเยว่เดินไปยืนตรงกลางเวทีด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง นางย่อตัวเล็กน้อย“หม่อมฉันจะแสดงหนึ่งเพลง อาจจะแสดงได้ไม่ดีเท่าไหร่นะเพคะ”

        เพียงครู่เดียวนางกำนัลที่อยู่ด้านข้างก็ยกฉินมาให้ซูหมิงเยว่ นางก้มตัวนั่งลงทุกคนต่างจ้องการเคลื่อนไหวของนาง

        ซูหมิงเยว่ดีดฉินไม่เป็นจริงๆ แต่เมื่อชาติก่อนหลังจากที่นางคบกับองค์ชายห้า

        เพื่อที่จะทำให้องค์ชายห้าเพลิดเพลิน นางจึงร่ำเรียนมาเล็กน้อยคิดไม่ถึงเลยว่าจะได้ใช้ในวันนี้ จ้าวอวี้ถิงคิดว่านางดีดฉินไม่เป็นจึงอยากทำให้นางขายหน้าเช่นนั้นนางจะไม่ให้เป็นไปตามที่อีกฝ่ายต้องการ

        สายตาของทุกคนต่างมองไปยังร่างที่อยู่ตรงกลางลานเวที

        ปลายนิ้วขาวดีดลงไปแผ่วเบา แค่เสียงเดียวภายในงานเลี้ยงก็เงียบลงทันตา

        ซูหมิงเยว่ยกมุมปากขึ้น กวาดสายตาไปทั่วสุดท้ายก็ไปหยุดที่ใบหน้าของจี๋โม่หานที่กำลังมองมาทางนี้ด้วยท่าทางสนอกสนใจ

        ปลายนิ้วของซูหมิงเยว่ดีดที่ฉินเบาๆ ทำนองสง่างามเหมือนกับดอกไม้มากมายบานสะพรั่งเริ่มดังขึ้นตามการร่ายปลายนิ้วที่พลิ้วไหวดั่งสายน้ำของนางในชั่ววินาทีนั้นเหมือนมีภาพวาดอันงดงามปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน

        ท่วงทำนองบ้างก็ช้า บ้างก็เร็วขึ้นเล็กน้อย ทุกคนต่างหลับตาจดจ่ออยู่กับเสียงเพลง

        ความรู้สึกยามที่ฟังนั้นสัมผัสไปถึงจิตวิญญาณ ความรู้สึกที่ได้รับนั้นงดงามกว่าจ้าวอวี้ถิงเมื่อครู่อยู่ไกลโขใบหน้าของทุกคนล้วนแสดงออกถึงความสุข

        ซูหมิงเยว่มั่นใจในตัวเอง สีหน้าที่แสดงออกมานั้นทั้งอบอุ่น ทั้งอ่อนโยนทุกท่วงท่าล้วนพลิ้วไหวราวกับสายน้ำไหล ดูแล้วสบายตาสบายใจ นางในตอนนี้นั้นราวกับอยู่ในภาพวาด

        จ้าวอวี้ถิงเก็บภาพทั้งหมดนี้ไว้ในสายตา นางกัดริมฝีปากแน่น ไม่พอใจเป็นอย่างมาก

        เป็นไปได้อย่างไร ทั้งๆ ที่นางนี่ไม่มีทางดีดฉินเป็นเหตุใดตอนนี้ถึงได้เป็นเช่นนี้อีกแล้ว

        หนึ่งเพลงจบลง ซูหมิงเยว่ก็หยุดมือแต่ทุกคนในงานเลี้ยงยังคงไม่ได้สติกลับมา หลายคนยังหลับตาจมอยู่กับบทเพลงเมื่อครู่ทุกสิ่งจึงตกอยู่ในความเงียบสงบ

        “แปะ แปะ แปะ”

        ท่ามกลางความเงียบของงานเลี้ยง เสียงปรบมือไม่เร็วไม่ช้าก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ

        เมื่อทุกคนเริ่มได้สติจากเสียงปรบมือนั้น ทั่วทั้งงานเลี้ยงก็เริ่มมีเสียงดังขึ้น

        ซูหมิงเยว่หันไปทางเสียงปรบมือนั้นแล้วก็เลิกคิ้วมุมปากของจี๋โม่หานประดับไปด้วยรอยยิ้ม เขาวางมือลงพร้อมเอ่ยปากพูดเสียงเรียบเฉย“คุณหนูซูมีความสามารถไม่ธรรมดาเลย วันนี้เป็นวาสนาของเปิ่นหวังที่ได้ฟังจริงๆ”

        “ท่านอ๋องก็ชมเกินไปเพคะ” ซูหมิงเยว่ยกยิ้มแล้วยืนขึ้นมองไปทางฮ่องเต้ที่อยู่ตำแหน่งสูงกว่า“หม่อมฉันได้แสดงฝีมืออันน่าอายออกมาแล้วเพคะ”

        ฮ่องเต้ที่เพิ่งได้สติกลับมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกพอใจมากมาย“ไม่เลว ไม่เลว ดีมาก เพลงในวันนี้ของคุณหนูซูไม่ธรรมดาเลย เจิ้นจะประทานรางวัลให้อย่างงาม”

        ซูหมิงเยว่ประหลาดใจเล็กน้อย นางรู้ว่าปกติแล้วฮ่องเต้ไม่ชอบตนแต่คิดไม่ถึงว่าพอฟังเพลงที่นางเล่นแล้ว เขาจะพูดขึ้นมาเองว่าจะประทานรางวัลให้นาง

        “ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท”

        ซูหมิงเยว่เดินกลับไปนั่ง ทุกคนยังพูดคุยถึงการแสดงของนางเมื่อครู่เดิมทีการเต้นระบำของจ้าวอวี้ถิงก็เพียงพอทำให้คนตกใจจนกลายเป็นอันดับหนึ่งของวันนี้แต่เพลงนั้นของซูหมิงเยว่กลับยิ่งทำให้คนตกใจมากกว่า ด้วยเหตุนี้จึงกลบทับการเต้นรำของจ้าวอวี้ถิงภายในชั่วพริบตา

        แต่ปกติแล้วซูหมิงเยว่ไม่ค่อยสนใจชื่อเสียงพวกนี้เท่าไรนางมองไปทางจ้าวอวี้ถิงแล้วเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะยกยิ้มมุมปากคนถูกมองเดิมทีก็ไม่พอใจอยู่แล้ว พอถูกท้าทายเช่นนี้สีหน้าก็ยิ่งแย่ลงกว่าเดิม

        “ว้าว คุณหนูเก่งจริงๆ เจ้าค่ะ”

        เสี่ยวอวี่ยื่นหน้ามาพูดเสียงเบาข้างตัวซูหมิงเยว่“คุณหนูดีดฉินเป็นได้อย่างไรเจ้าคะ เหตุใดหนูปีถึงไม่รู้เลย?”

        ซูหมิงเยว่แย้มยิ้มลึกลับ “ความลับ”

        งานเลี้ยงดำเนินต่อไปอย่างเป็นระเบียบ ตอนนี้ก็ถึงช่วงสุดท้ายของงานเลี้ยงแล้วทุกคนยังคงสนุกสนานและพูดคุยกันเสียงดัง

        ในตอนนี้เอง นางกำนัลคนหนึ่งก็รีบร้อนวิ่งเข้ามาในงานเลี้ยงด้วยสีหน้าลนลานในมือถือของบางอย่าง ทุกคนต่างพากันซุบซิบ สายตาถูกดึงดูดให้หันไปมอง

        ฮ่องเต้ขมวดคิ้วไม่พอใจ “เกิดอะไรขึ้น?”

        นางกำนัลคนนั้นคุกเข่าลงตรงหน้าแท่นสูง “แย่แล้วเพคะฝ่าบาท เมื่อครู่ตอนที่หนูปีไปทำความสะอาดในวังของไทเฮาเหนียงเหนียงก็พบเจ้านี่เพคะ”

        นางพูดจบก็เอาของในมือยื่นไปตรงหน้า ทุกคนต่างถูกสิ่งนั้นดึงดูดสายตาแล้วยื่นคอไปดูแต่ตอนที่เห็นของในมือนางกำนัลคนนั้นชัดเจนว่าคืออะไรสีหน้าก็เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา

        ซูหมิงเยว่ที่อยู่ใกล้ที่สุดก็หยิบของในมือนางกำนัลขึ้นมาดูให้ชัดเจน สิ่งนั้นคือคนตัวเล็กขนาดเท่าฝ่ามือบนตัวยังแทงด้วยเข็มเงิน ด้านบนเขียนตัวหนังสืออะไรบางอย่าง นางไม่เคยเห็นของสิ่งนี้มาก่อนแต่ก็พอรู้ว่าคงจะเป็นพวกตุ๊กตาตัวเล็กเอาไว้ทำคำสาป

        ซูหมิงเยว่ขมวดคิ้ว เหตุใดของเช่นนี้ถึงได้มาปรากฏอยู่ในวังของไทเฮา

        สีหน้าของฮ่องเต้เปลี่ยนไปเป็นโกรธมากทันที “ชั่วช้านัก ของสิ่งนี้มาจากไหน?”

        นางกำนัลตอบด้วยท่าทางกล้าๆ กลัวๆ “หนูปีเองก็ไม่รู้เพคะเมื่อครู่ตอนที่หนูปีกำลังทำความสะอาดตำหนักก็เจอมันอยู่ในมุมหนึ่งตอนเช้ายังไม่มีเพคะ”

        สีหน้าของไทเฮาเองก็แย่ หน้าเข้มคล้ำแสดงว่ามีคนต้องการที่จะทำร้ายนาง

        ทุกคนก็เริ่มถกเถียงกันขึ้นมา พวกเขาต่างรู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไรแน่นอนว่าเข้าใจถึงการใช้งานมันด้วย

        ดวงตาเฉียบคมกวาดมองทั่วทุกคนในงานก่อนจะถามนางกำนัลเสียงเข้ม “ช่วงนี้มีใครเดินผ่านตำหนักเหรินโฉวหรือไม่?”

        นางกำนัลส่ายหน้า ยังไม่ทันได้ตอบ ทางด้านไทเฮาก็เอ่ยปากขึ้นมาก่อน“วันนี้เป็นงานวันเกิดข้า ดังนั้นตอนเช้าจึงไม่ให้พวกเฟยผินเข้าไปทักทายข้าในตำหนักระหว่างนี้ก็คงไม่มีคนผ่านไปมานางกำนัลที่อยู่ข้างกายพวกนี้ก็ติดตามข้างกายข้ามานานแล้ว”