แบล็คเมล์ไฮโซ

นิยายเ๱ื่๵๹นี้แยกฉากอีโรติก(18+) มาจากเ๱ื่๵๹ BattleSun ค่ะ เชิญอ่านเ๱ื่๵๹เต็มๆ ได้ในนิยาย Battle Sun ค่ะ

พอถึงนครวัดอารยะก็มุ่งตรงไปยังจุดที่เกิดเหตุฟ้าผ่า นักท่องเที่ยวก็ยังเนืองแน่นเหมือนเช่นเคยเขาเดินไปยืนตรงจุดที่เห็นน้องสาวเป็๞ครั้งสุดท้าย ภาพที่น้องยืนแอ็คท่าถ่ายรูปยังจำติดตา

“ยัยวา” เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งเอามือแตะพื้นน้ำตาหยด

“ขอโทษค่ะ คุณเป็๞อะไรรึเปล่าคะ?”เสียงผู้หญิงถามเป็๞ภาษาอังกฤษพร้อมกับเอื้อมมือมาแตะบ่า

อารยะเงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งก้มตัวมาถามอย่างมีน้ำใจเขารีบปาดน้ำตาแล้วก็บอกเป็๲ภาษาอังกฤษว่า “ผมไม่เป็๲อะไรครับ ขอบคุณครับ”

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มแล้วก็ยืดตัวขึ้น พลัน! เธอก็ทำสมุดตก “อุ้ย!”

อารยะเก็บให้ เขาชะงักนิดนึงเมื่อเห็นตัวอักษรภาษาไทยเขายืนขึ้นแล้วก็ยื่นสมุดคืนให้เธอ

“ของคุณครับ” เขาพูดเป็๞ภาษาไทย

ผู้หญิงคนนั้นชะงัก!

“คนไทยเหรอคะ?” เธอถามแล้วก็ยิ้มพลางรับสมุดคืนไป

“ครับ” อารยะพยักหน้า

“ ขอบคุณค่ะ” เธอยิ้มให้แล้วก็เดินจากไป

อารยะมองตามแล้วก็ถอยไปนั่งหลบแดดริมสระบารายพลางล้วงโทรศัพท์ออกมาเปิดดูรูปทิวา เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วก็จ้องรูปในโทรศัพท์“พี่เชื่อว่าแกจะต้องกลับมา”

เขานั่งอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งถึงเวลาปิดเขาจึงลุกขึ้นเดินไปเรียกแท็กซี่กลับโรงแรม

พอถึงโรงแรมเขาก็นอนแผ่บนเตียงไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรทั้งสิ้นจนกระทั่งเห็นไลน์จากตะวันว่า “กินข้าวยังไอ้ยะอย่ามัวแต่ตามหาทิวาจนลืมดูแลสุขภาพนะโว้ย เป็๲ห่วงนะ”

เขาพิมพ์ตอบกลับไปว่า “เออ...ขอบใจ”

แล้วเขาก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวโทรสั่งอาหารมากินในห้องจากนั้นก็เปิดทีวีดูแล้วก็นอนหลับไป

เช้ามืด อารยะตื่นขึ้นมาเขาลุกพรวดอย่างมึนๆ เขาขยับตัวลุกจากเตียงยกมือขึ้นเสยผม พลัน! ผ้ายาวก็พาดหน้าเขา “อะไรวะ?”

เขาลดมือลง ในมือเขามีผ้ายาวเหมือนสายรัดชุดเสื้อคลุมอยู่ในมือเขามองอย่างฉงนแล้วก็หวนคิดถึงความฝัน

“นี่เราได้เจอยัยวาจริงๆ เหรอ?” เขาถอยไปนั่งจ้องผ้าผืนนั้นเขม็งมีแต่เ๹ื่๪๫ประหลาดทั้งนั้นเลยเขานั่งจ้องผ้าอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งได้ยินเสียงนกร้องแว่วมาเขาหันไปดูที่หน้าต่างเห็นแสงลอดผ้าม่านเขาจึงลุกขึ้นเอาผ้าไปวางไว้บนโต๊ะแล้วก็ลุกไปอาบน้ำแต่งตัว

พอแต่งตัวเสร็จแล้วเขาก็คว้าผ้าผืนยาวใส่กระเป๋ากางเกงแล้วลงไปกินอาหารเช้าจากนั้นก็เรียกแท๊กซี่ไปนครวัด

เมื่อไปถึงนครวัดเขาก็ตรงดิ่งไปตรงจุดที่ทิวาหายตัวไปเขานั่งลงข้างสระบาราย ล้วงเอาผ้าออกมาดูนักท่องเที่ยวเริ่มทยอยกันมาเที่ยวเหมือนเช่นเคย เขาไม่ได้สนใจใครเลยยังคงจ้องดูผ้าผืนนั้นอย่างละเอียดลออ

“สวัสดีค่ะ” เสียงทักทายดังขึ้นข้างๆเป็๲ภาษาไทย

อารยะหันไปมอง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งก้มตัวลงมายิ้มให้เขา

“คุณนั่นเอง สวัสดีครับ” เขาทักตอบ

ผู้หญิงคนนั้นนั่งลงกับพื้นห่างจากเขาไปราวเมตรกว่าๆ“พบกันอีกแล้วนะคะ”

“ครับ” อารยะพยักหน้ารับ

“คุณมาเที่ยวเหรอคะ?”

“ครับ”

“ฉันเห็นคุณมานั่งตรงนี้เป็๞ครั้งที่สองแล้วนะคะ คุณชอบตรงนี้เหรอคะ?”

“ครับ”

แล้วผู้หญิงคนนั้นก็เปิดสมุดออกหยิบดินสอมานั่งสเก็ตรูปอย่างเงียบๆ

อารยะไม่ได้สนใจเธออีก เขาจ้องมองผ้าในมือสลับกับสระบาราย แล้วก็เหม่อมองไปรอบๆเหมือนจะมองหาน้องสาวตัวเองในหมู่ผู้คน

“น้ำสักหน่อยไหมคะ อากาศเริ่มร้อนแล้วนะคะ”ผู้หญิงคนนั้นส่งขวดน้ำให้อารยะ

อารยะหันไปมองพลางยิ้มตอบตามมารยาท “ขอบคุณครับ ไม่เป็๲ไรครับ”

“คุณชื่ออะไรคะ? ฉันชื่อปรียาค่ะ”

“ผมอารยะครับ” อารยะแนะนำตัวตามมารยาท

ปรียายิ้มแล้วก็ชวนคุยว่า “คุณมาเที่ยวเหรอคะ?”

“ครับ”

“เอ่อ...ผ้านั่นลายสวยจังค่ะ ขอฉันถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ”ปรียาชี้ไปที่ผ้าในมือเขา

“อ๋อ...ได้ครับ” อารยะส่งผ้าให้เธอ

ปรียารับไปคลี่ดู แล้วก็วางบนสมุด

“เป็๲ผ้าอะไรคะ? จะว่าเป็๲โบว์ผูกผมก็ยาวเกินไปหน่อยผ้าโอบิของญี่ปุ่นก็ไม่ใช่ แต่ลายสวยจังค่ะ”เธอพูดแล้วก็หยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปเก็บเอาไว้

“ขอบคุณค่ะ” เธอส่งผ้าคืนให้เขา

อารยะรับคืนมาแล้วก็ไม่ได้สนใจเธออีก

ส่วนปรียาก็ดูรูปในมือถือแล้วก็ก้มหน้าก้มตาสเก็ตภาพเธอใช้ลายผ้าร่างแบบเสื้อผ้าตามจินตนาการไปเรื่อยๆ

อารยะเหลือบมองเธอ พอเห็นภาพที่เธอร่าง เขาก็ตะลึง! มันช่างเหมือนภาพยัยวาในความฝันเหลือเกิน เขาขยับเข้าไปมองใกล้ๆ

ปรียาเหลือบมองพลางยิ้มให้ พอร่างเสร็จเธอก็เอียงสมุดให้เขาดู“คุณคิดว่ายังไงคะ? ฉันจินตนาการจากลายผ้าของคุณน่ะค่ะ”

“คุณจินตนาการเอาเหรอครับ?” อารยะจ้องมองภาพสเก็ตตาไม่กะพริบ

“ค่ะ” ปรียาพยักหน้าแล้วก็พูดว่า“ฉันเห็นลายผ้าแล้วก็คิดถึงเสื้อผ้าสมัยจีนโบราณน่ะค่ะ แต่ฉันลองวาดคร่าวๆ เป็๞ชุดแซคคุณคิดว่าสวยไหมคะ?”

“ครับ” อารยะพยักหน้า

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

“ขอโทษนะคะ” เธอหยิบโทรศัพท์ออกมารับสาย “สวัสดีค่ะ”

อารยะขยับตัวออกห่าง

“ฉันอยู่ที่นครวัดค่ะ”

เสียงอีกฝ่ายแว่วมาว่า “ครับผมเห็นแล้วครับผมมารับคุณไปทานข้าวกลางวันครับ”

แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้าไปยืนด้านหลังปรียา

ปรียาหันไปมอง “อ้าว”

เธอตัดสายแล้วก็ลุกขึ้นยืนคุยกับผู้ชายคนนั้น

“ต้องขอโทษด้วยนะคะคุณภาสกร พอดีว่าฉันมีนัดทานข้าวกลางวันแล้วค่ะ”เธอพูดกับเขาแล้วก็เดินไปยืนข้างอารยะพร้อมกับบอกว่า “นี่คุณอารยะค่ะ”

เธอขยิบตาให้อารยะแล้วก็บอกว่า “คุณอารยะคะนี่คุณภาสกรค่ะ”

เธอจัดแจงแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน

อารยะทำหน้างงๆ เขาลุกขึ้นยืนยื่นมือไปเชคแฮนด์ตามมารยาท“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

ภาสกรจับมือกับอารยะ “ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ”

“ถ้างั้นฉันขอตัวก่อนนะคะคุณภาสกร ไปกันเถอะค่ะคุณอารยะ”ปรียาบอกแล้วก็ฉวยข้อมืออารยะให้เดินตามไป

“ขอตัวก่อนนะครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ”อารยะรีบพูดกับภาสกรแล้วก็เดินตามปรียาไป

พอเดินห่างไปได้สักพักปรียาก็หันไปมองข้างหลังเธอเห็นภาสกรเดินตามมาเธอจึงกระซิบกับอารยะเบาๆว่า “คุณช่วยฉันหน่อยนะคะฉันไม่อยากไปกินข้าวกับเขาค่ะ คุณช่วยไปกินข้าวเป็๲เพื่อนฉันได้ไหมคะ?”

อารยะเหลือบมองไปข้างหลัง เห็นภาสกรเดินตามมาอยู่แม้จะไม่ค่อยเข้าใจเ๹ื่๪๫ราวที่เกิดขึ้นแต่ผู้หญิงอุตส่าห์เอ่ยปากขอร้องเขาจะใจดำปฏิเสธเธอได้ยังไง

“ผมช่วยคุณก็ได้ครับ แต่นี่คงไม่ใช่รายการลวงผมไปปล้นนะครับ”

ปรียาค้อนขวับ! กระซิบเสียงเขียว“นี่คุณ! ถ้าฉันคิดจะลวงคุณไปปล้นล่ะก็ ฉันเลือกเหยื่อที่ดูรวยๆกว่าคุณไม่ดีกว่ารึไงห๊ะ!”

“ก็ไม่แน่นะครับ คนสมัยนี้ไว้ใจได้ที่ไหน”อารยะตอบพลางก้มลงจ้องหน้าคนข้างกาย

“นี่คุณ!ฉันไม่ทำไรแบบนั้นหรอกนะ เอาเป็๞ว่ามื้อนี้ฉันเลี้ยงคุณก็ได้คุณอยากกินร้านไหนคุณเลือกมาฉันจ่ายให้ ขอแค่คุณช่วยไปกินข้าวเป็๞เพื่อนฉันหน่อยเท่านั้น”ปรียาบอก

“เอางั้นก็ได้ครับ” อารยะบอก

พอไปถึงหน้าทางเข้า อารยะก็โบกมือเรียกแท็กซี่ แท็กซี่ปราดเข้ามารับทันที

อารยะเปิดประตูให้ปรียา “เชิญครับ”

“ขอบคุณค่ะ” ปรียาก้าวเข้าไปนั่ง

อารยะปิดประตูแล้วก็เดินอ้อมไปเปิดประตูอีกด้าน เขาก้าวเข้าไปนั่งข้างเธอเขาเหลือบเห็นภาสกรยืนมองอย่างไม่พอใจ เขาปิดประตูแล้วก็สั่งโชเฟอร์เป็๲ภาษาอังกฤษ

“เยสเซอร์” โชเฟอร์รับคำแล้วก็ขับรถออกไป

“เขาเป็๲ใครครับ? แล้วทำไมคุณถึงไม่อยากไปกินข้าวกับเขาล่ะครับ?”อารยะถามพร้อมกับหันไปมองหน้าเธอ ก็ผู้ชายคนนั้นท่าทางการแต่งตัวก็ออกจะดูดีหน้าตาก็หล่อเข้าขั้นแล้วทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงปฏิเสธที่จะไปกินข้าวด้วยถึงขนาดต้องลากเขาซึ่งเพิ่งจะรู้จักกันมาเป็๲ไม้กันหมาแบบนี้?

“เขาชื่อภาสกร เป็๞คนที่คุณแม่ของฉันอยากให้แต่งงานด้วยแต่ฉันไม่ชอบเขาค่ะ พูดแค่นี้คุณคงเข้าใจนะคะ” ปรียาบอกน้ำเสียงไม่ชอบใจ

อารยะมองท่าทางของเธอแล้วก็นึกขำ เธอคงจะเกลียดหมอนั่นเอามากๆดูท่าทางเธอคงจะดื้อไม่เบานะนี่ เห็นแล้วก็ยิ่งคิดถึงน้องสาว

จนกระทั่งถึงร้านอาหารพอรถจอดสนิท อารยะก็หยิบเงินจ่ายค่าแท็กซี่ เขาเปิดประตูลงไป พร้อมกับปรียาซึ่งเปิดประตูลงไป๻ั้๫แ๻่รถจอดแล้ว

“เชิญครับ” อารยะผายมือไปที่ร้านอาหารหรูหราข้างหน้า

ปรียามองแล้วก็บอกว่า “รสนิยมสูงนะคุณ”

เธอบอกน้ำเสียงราบเรียบจนจับไม่ได้ว่าเธอแขวะเขารึเปล่า

“อ้าว...ก็คุณบอกว่าจะเลี้ยงผมไง” อารยะแกล้งทวงสัญญา

“ไม่มีปัญหาค่ะ ฉันพูดคำไหนคำนั้น เชิญค่ะ”ปรียาบอกแล้วก็เดินเข้าไปในร้านอย่างมั่นใจ

อารยะคิดในใจดูท่าทางเธอคงจะเป็๞พวกลูกคุณหนูล่ะมั้ง เขาเดินตามเธอไป

พนักงานเปิดประตูต้อนรับ

ปรียาพูดกับพนักงานเป็๞ภาษาอังกฤษสำเนียงชัดเป๊ะ

พนักงานพาลูกค้าไปที่โต๊ะด้านในตามที่ลูกค้า๻้๵๹๠า๱ ปรียานั่งลงพนักงานขยับเก้าอี้ให้แล้วก็หยิบผ้าเช็ดปากปูตักให้

อารยะก็ได้รับการปฏิบัติแบบเดียวกัน พนักงานส่งเมนูให้ ปรียารับไปเปิดดูแล้วก็ถามอารยะว่า“คุณจะสั่งไวน์หรือวิสกี้หรือเบียร์ก็เชิญตามสบายนะคะ ไม่ต้องเกรงใจค่ะ”

“ผมไม่ดื่มครับ ขอบคุณ” อารยะบอกแล้วก็หันไปสั่งน้ำผลไม้กับพนักงาน ปรียาก็สั่งเครื่องดื่มกับพนักงานจากนั้นเธอก็สั่งอาหาร

อารยะเปิดดูเมนูแล้วก็สั่งอาหารพอสั่งเสร็จเขาก็ยื่นเมนูคืนให้พนักงาน

ปรียาส่งเมนูคืนให้พนักงานแล้วก็ถามอารยะว่า “คุณมาเที่ยวกับใครเหรอคะ?”

“ผมมาคนเดียวครับ แล้วคุณล่ะมาเที่ยวกับใครเหรอครับ?”

“ฉันไม่ได้มาเที่ยวค่ะ ฉันมาหาคุณพ่อคุณแม่ค่ะ”ปรียาบอกแล้วก็ชะงักไปเมื่อพนักงานยกเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ

“อ๋อครับ” อารยะพยักหน้ารับรู้

“คุณคงคิดว่าฉันบ้าที่จู่ๆก็ชวนคุณมากินข้าวด้วยแบบนี้” ปรียาพูดแล้วก็ยกน้ำส้มขึ้นจิบ

“ครับ ผมคิดอย่างนั้นจริงๆ” อารยะยอมรับตรงๆ แล้วก็พูดเตือนว่า“แต่คุณทำแบบนี้มันเสี่ยงมากเลยนะครับคุณไม่คิดบ้างเหรอว่าผมอาจจะฉวยโอกาสล่อลวงคุณไปทำมิดีมิร้ายน่ะ”

“ก็อาจจะจริงของคุณ” ปรียาตอบอย่างไม่แคร์

“แล้วนี่คุณทำแบบนี้บ่อยๆรึเปล่า”

“ก็บ่อยมั้งคะ ก็ฉันไม่อยากไปไหนมาไหนกับเขานี่”

“เฮ้อ...” อารยะถอนหายใจอย่างหนักใจเขาล้วงกระเป๋าหยิบนามบัตรยื่นให้เธอ “นามบัตรผม”

ปรียารับไปดูอย่างงงๆ

“เอาเป็๞ว่าถ้าคุณ๻้๪๫๷า๹ไม้กันหมาอีกเมื่อไหร่ก็โทรมาล่ะกันระหว่างที่ผมอยู่ที่นี่ผมยินดีจะเป็๞ไม้กันหมาให้คุณชั่วคราว” อารยะบอก

ปรียายิ้ม “ขอบคุณค่ะ”

จากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์มาเมมเบอร์เขาไว้ แล้วเธอก็โทรเข้าเครื่องเขา

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น อารยะหยิบออกมาดู

“เบอร์ฉันค่ะ” ปรียาบอกแล้วก็กดตัดสาย อารยะพยักหน้าแล้วก็เมมเบอร์เธอไว้

พนักงานยกอาหารมาเสิร์ฟจากนั้นทั้งคู่ก็กินอาหารไปคุยกันไปอย่างถูกคอ ปรียารู้สึกถูกชะตากับอารยะจนเธอสามารถคุยกับเขาได้หลายๆเ๱ื่๵๹

พอกินอาหารเสร็จ อารยะก็ถามว่า “แล้วคุณจะไปที่ไหนต่อเหรอครับ?”