[จบ] ท่านแม่ผู้นี้คืออดีตสุดยอดนักฆ่า

35 2

ตอนที่ 50 สู้ใช้เวลาชีวิตที่เหลือให้มีความสุขที่สุดดีกว่า

เหลิงหยุนเจียวสวมผ้าคลุมใบหน้าสีขาวทึบเพื่อปิดบังโฉมหน้าที่แท้จริง และจูงมือพาเหลิงเจียวเหนียงมุ่งตรงไปทางสุ้มเสียงของผู้คนที่ดังเจื้อยแจ้วฟังดูวุ่นวาย

เสียงฝ่าเท้าสองคู่เหยียบย่างบนกิ่งไม้หักและก้านใบหน้าแห้งที่ร่วงอยู่ตามผืนป่าดังกรอบแกรบ ทันทีที่สองแม่ลูกเผยแสดงตัวออกมา ก็พบว่าผู้คนที่อยู่ตรงหน้าล้วนกำลังตั้งท่าโจมตีด้วยความหวาดระแวง พินิจจากชุดแต่งกายของแต่ละคนแล้วน่าจะเป็นคนของค่ายทหารรับจ้าง

แน่นอนว่านี่เป็นคนกลุ่มเดียวกับที่ติดตามไป๋ซือหมิงมาในคราแรก แต่คำนวณด้วยสายตาคร่าวๆ ยามนี้ดูเหมือนจะเหลือจำนวนน้อยลงกว่าเดิมมาก

“พี่สาวถัง!”

ไป๋ซือหมิงย่อมจดจำเหลิงหยุนเจียวได้ และรีบวิ่งปรี่เข้าไปหานางอย่างว่องไว

“ไม่คิดเลยว่าจะได้พบเจอกับท่านอีกครั้งที่นี่! แต่จะว่าไป...บุรุษที่บุตรชายท่านเรียกขานว่าลุงขี้เหร่หายไปไหนแล้วล่ะ? ไฉนจึงไม่มาด้วยกัน?”

ยังไม่ทันที่เหลิงหยุนเจียวจะได้เอ่ยทักทายด้วยซ้ำ กลับเป็นไป๋ซือหมิงที่ชิงถามขึ้นก่อน

“หรือเป็นไปได้ไหมว่า เขาจะเกิดใจฝ่องทิ้งท่านแล้วหนีไปเพียงลำพัง? คงเป็นเช่นนั้นแน่กระมัง เพราะจู่ๆก็เกิดปราฏการณ์แปลกประหลาดขึ้น ฝูงสัตว์อสูรนับร้อยแตกฮือวิ่งพล่านราวกับน้ำป่าทะลัก หากเขาจะขี้ขลาดก็คงไม่แปลกนัก นี่คงจะเผ่นหนีเอาตัวรอดไปคนเดียว ผู้คนเดี๋ยวนี้ช่างไว้ใจได้ยากนัก! ข้าก็คิดไว้อยู่แล้วเชียว! อย่าให้เจอคราวหน้า ไป๋ซือหมิงผู้นี้จะสั่งสอนมันเอง!”

เหลิงหยุนเจียวหาได้ใส่ใจฟังมากนัก แต่กวาดสายตาชำเลืองมองกลุ่มคนรอบข้างคร่าวๆ แต่ละคนมีสภาพไม่ค่อยจะสู้ดีนัก บ้างก็เจ็บหนักจนมีสีหน้าอึดโรยแทบไม่เหลือเรี่ยวแรง

“ช่างเขาก่อนเถิด แล้วนี่พบเจอหินพระธาตุปฐพีหรือไม่?”

“อ่อ เรื่องนั้น มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว!”

ไป๋ซือหมิงยักไหล่สีหน้าดูปลงโลกขึ้นมาก

“บนเส้นทางชีวิต บางครั้งบางคราก็มีเรื่องที่มิอาจฝืนชะตาได้จริงๆ สู้ใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้มีความสุขที่สุดจะดีกว่า”

กล่าวเช่นนั้นไป มือข้างหนึ่งของเขาก็ยกขึ้นแตะสัมผัสที่เข็มขัด ทันใดนั้นก็มีสมุนไพรต้นหนึ่งปรากฏขึ้นในมือ

“พญาโสมสามพันปี หากจำมิผิด พี่สาวถังบอกข้าว่ากำลังต้องการ? ข้าเดินทางไปเสาะหาให้ท่านโดยเฉพาะ”

เหลิงหยุนเจียวปรับสายตามองสิ่งนั้นเจือด้วยความประหลาดใจ แน่นอน นางยื่นมือไปรับอย่างไม่เกรงใจเช่นกัน

“ขอบใจเจ้ามาก”

พญาโสมต้นนี้เป็นหนึ่งในวัตถุดิบสำคัญสำหรับการใช้หลอมกลั่นโอสถขับพิษให้กับโม่เฉินหยวน แต่ดูเหมือนว่า เจ้านั่นเองก็มีผู้ใต้บัญชาที่เก่งกาจอยู่ข้างกาย เวลานี้คงรวบรวมทุกอย่างได้เกือบครบแล้วกระมัง

พี่ใหญ่หวังเดินร้องตะโกนเสียงดังขึงขังเข้ามาตามแบบของเขา เนื่องจากไม่มีธุระอันใดในค่ายทหารรับจ้างให้ดูแลจัดการต่อแล้ว เขาจึงรีบปลีกตัวเดินทางมาเสริมทัพกับไป๋ซือหมิงอีกแรง ทันทีที่เห็นสองแม่ลูกคู่นี้ เขาถึงกับทำหน้าเง้างอเบะปากใส่ กล่าวว่า

“เหอะๆ แม่นางถัง เจ้ารู้หรือไม่ว่า เสี่ยวไป๋ของข้าถึงกับแขนหักเพราะพญาโสมต้นนี้!”

“เอาน่า พี่ใหญ่ อย่างไรเสียข้าก็จะตายอยู่แล้ว”

ไป๋ซือหมิงหัวเราะเริงร่าราวกับไม่ได้กำลังพูดเรื่องของตนเอง

หากพี่ใหญ่หวังมิได้เอ่ยกล่าวเช่นนี้ออกมา เหลิงหยุนเจียวก็ไม่ทันสังเกตเช่นกันว่า แขนข้างหนึ่งของไป๋ซือหมิงได้รับบาดเจ็บอยู่

“ไหน ข้าขอดูหน่อย”

“พี่สาวถังโปรดอย่าได้กังวล เรื่องเล็กน้อยเพียงแค่นี้ ไม่ได้ร้ายแรงอะไร ข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว”

“จะไม่เป็นไรได้เยี่ยงไร? สำหรับเจ้าที่เป็นถึงแพทย์ทั้งคน มือไม้ที่เปรียบเสมือนเครื่องมือรักษาได้รับบาดเจ็บถึงเพียงนี้ ก็ควรได้รับการดูแลอย่างดีที่สุด!”

แม้เขาจะไม่ใช่นักหลอมโอสถ ไม่มีความรู้เรื่องหลอมกลั่นโอสถ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้จักวิธีการรักษาอาการเจ็บไข้ของผู้คน จึงกล่าวได้ว่าแพทย์นั้นนับเป็นอาชีพที่มีเกียรติไม่แพ้กัน

เหลิงหยุนเจียวได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้ว นางกล่าวน้ำเสียงเคร่งขรึมจริงจังขึ้นหลายส่วน

“เข้าไปในกระโจมก่อน ขอข้าตรวจดูสักเที่ยว”

ทันทีที่เข้าไปในกระโจม เมื่อเหลิงเจียวเหนียงเห็นที่นอนกางอยู่บนพื้นเป็นเท่านั้น เขาก็เข้าสู่สภาวะดิ่งทิ้งตัวลงนอนหน้าทิ่มลงทันที พร้อมกล่าวน้ำเสียงงัวเงียว่า

“แม่จ๋า ข้าขอนอนพักสักงีบ”

สิ้นเสียงกล่าวจบ เขาก็ผล็อยหลับไป

ไป๋ซือหมิงจ้องมองไปทางเหลิงเจียวเหนียงที่หลับปุ๋ยไม่ได้สติไปแล้ว เจ้าตัวเอียงศีรษะปั้นหน้าฉงนใจ เอ่ยถามขึ้นว่า

“เกิดอะไรขึ้นกับเขารึ?”

“คงนอนไม่พอเท่านั้นล่ะ เจ้าถอดเสื้อผ้าออกก่อน ขอข้าดูบริเวณบาดแผลของเจ้าหน่อย”

อันที่จริงเหลิงหยุนเจียวก็สับสนฉงนใจไม่ต่าง ที่ผ่านมา นางไม่เคยเห็นเหลิงเจียวเหนียงอ่อนเพลียง่วงนอนได้ถึงเพียงนี้มาก่อน หรือเมื่อคืนคงแอบทำอะไรอยู่ในกระโจมกระมัง?

“ได้เลย ต้องรบกวนพี่สาวถังแล้ว”

เหลิงหยุนเจียวละความสนใจออกจากตัวเด็กน้อย ตัดสลับมองไปทางไป๋ซือหมิงแทน

พริบตาแรกที่เห็นทำเอานางถึงกับตะลึง เพราะคิดไม่ถึงว่า ชายหนุ่มที่ภายนอกดูผอมแห้งผู้นี้ แท้จริงกลับมีเรือนร่างกำยำที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแกร่งมากมาย