แสงจันทร์สีนวลตาลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของคฤหาสน์หรูหราสไตล์ยุโรปสีอ่อนเครอส ออร์บิส พรีมัส ชายผู้เป็ศูนย์กลางของตระกูลนั่งอยู่บนโซฟาเนื้อดีกลางห้องโถงกว้างในชุดลำลองเสื้อยืนสีเข้มและกางเกงขาสั้นสบายๆเที่ยงคืนตรงคือ่เวลาที่โลกใต้ดินตื่นตัวที่สุด แต่สำหรับเขามันคือ่เวลาแห่งการรอคอยรอคอยเงาเพียงหนึ่งเดียวที่แสนพิเศษ…ซากิ คุโรซากิ คาร์เตอร์เสียงเปิดประตูบานใหญ่ดังขึ้นเรียกความสนใจไปยังชายหนุ่มที่ปรากฎขึ้นท่ามกลางแสงสลัวจากโคมไฟระยิบระยับตกกระทบผิวขาวเนียนละเอียดของเขาชายหนุ่มในวัยเพียง 24 ปี สูง 175 ซม. ร่างกายเพรียวบางแต่กลับแฝงด้วยมัดกล้ามที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงเรือนผมสีดำขลับขับให้ใบหน้าผ่องโดดเด่นขึ้นดวงตาคมโตรับกับจมูกโด่งเป็สันตามแบบฉบับลูกครึ่งญี่ปุ่น-แคนาดารูปลักษณ์ของซากิเรียกได้ว่าสวยงาม
“กลับมาแล้วครับ”ซากิเอ่ยขึ้นอย่างแ่เบาเสียงนั้นราบเรียบทว่าเต็มไปด้วยความหม่นหมองเขาติดนิสัยการพูดเช่นนี้ตั้งเเต่อยู่ที่ญี่ปุ่นเเล้วแม้บัดนี้จะไม่มีเสียงของแม่ตอบกลับอย่างที่เคย
“ยินดีต้อนรับกลับ”เสียงทุ้มดังขึ้นทันทีที่เขาเอ่ยทำให้ซากิชะงักเล็กน้อยรอยยิ้มอบอุ่นแสนอ่อนโยนปรากฎบนใบหน้าคมคายที่ปกติแล้วจะเปี่ยมด้วยความเด็ดขาดเครอสยังคงนั่งอยู่ที่เดิม แต่สายตาจับจ้องไปที่ซากิอย่างไม่วางตา
“นั่งก่อนสิ”ซากิพยักหน้ารับก่อนเดินไปทรุดตัวนั่งบนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้ามเอนตัวพิงอย่างผ่อนคลาย เครอสพยักเพยิดไปที่สภาพซากิเล็กน้อย
“งานเรียบร้อยดีใช่ไหม….แล้วนายาเ็รึเปล่า” น้ำเสียงปะปนด้วยความห่วงใยเจือจางยากที่จะได้ยินจากผู้คุมกฎอย่างออร์บิสพรีมัส
“เรียบร้อยดีครับงานสะอาด ไม่มีปัญหา” ซากิยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“แน่ใจนะ?”เครอสเลิกคิ้วถามอย่างหยอกเย้า “ปกติถ้างานสะอาดของนายมันต้องไม่ทิ้งแม้แต่รอยขีดข่วนนะ”
ซากิถอนใจเบาๆ “บทลงโทษเล็กน้อยนี่ครับ แค่ใช้ดาบ ไม่ได้มีใครตอบโต้กลับด้วยซ้ำ” เครอสชอบห่วงอะไรไม่เข้าเื่เสมอเลย ซากิได้เเต่พึมพำในใจ
“หึๆก็จริงของนาย ว่าแต่…พวกไซลาสละ หมอนั่นไม่เคยพลาดเื่เก็บกวาดอยู่เเล้วนิ”
“ครับเขามักจะมาได้จังหวะเสมอเลย”
“เยี่ยมงั้นนายไปอาบน้ำซะเถอะจะได้สดชื่นขึ้น เดี๋ยวฉันจะอุ่นอาหารแล้วเอาไปให้” เครอสผายมือไปยังห้องซากิก่อนที่เข้าจะลุกตรงเข้าครัว ซากิมองเครอสด้วยแววตายากจะคาดเดา
“นายไม่จำเป็ต้องทำอย่างงนี้หรอกเครอสฉันเป็แค่ลูกน้องคนหนึ่งของนายเท่านั้น” เสียงของเขาราบเรียบเเต่ััได้ถึงความไม่เข้าใจในท่าทีของอีกฝ่ายเครอสยักไหล่ด้วยท่าทางสบายๆ
“ก็ถือซะว่าฉันทำในฐานะเพื่อนร่วมบ้านพี่ชายหรือ…” เขาเว้นวรรคไปชั่วขณะดวงตาคมจ้องมองลึกเข้าไปในตาของซากิหวังเพียงให้อีกฝ่ายได้รับรู้ถึงความจริงใจที่เขามีให้ แม้เพียงสักนิดก็ยังดี
“อะไรที่มากกว่านั้นก็ได้” ประโยคสุดท้ายขอเครอสทำให้ซากิชะงักไปชั่วครู่สีหน้าของเขายังคงนิ่งงัน แต่ภายในใจกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน……..ความสัมพันธ์ที่ไม่ใช่เเค่เ้านายกับลูกน้องกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในคฤหาสน์แห่งนี้
12K
