แสงอาทิตย์ค่อยๆลาลับขอบฟ้าไปและความมืดอันเงียบงันได้ค่อยๆเข้ามาปกคลุมแทนที่เหล่าผู้คนมากมายได้ฉลองกับครอบครัวในยามเย็นวันหยุดสุดสัปดาห์บางคนก็ทำงานล่วงเวลาเพื่อคาดหวังโบนัสปลายปี แต่ก็มีคนหนึ่งกำลังเดินกลับบ้านด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวสีหน้าของเขาดูไม่ค่อยสมอารมณ์เท่าใดนัก เนื่องจากว่าวันนี้เขาต้องกลับไปเจอพี่สาวจอมบ่นอีกแล้วและเมื่อถึงบ้านสิ่งแรกที่พี่สาวถามควรจะเป็เหนื่อยไหมแต่ดันกลับกลายเป็ว่าได้ทำความสะอาดบ้านแล้วหรือยังซึ่งชายผู้เบื่อหน่ายในพี่สาวตนเองนั้นจะเป็ใครไปไม่ได้นอกจากลูคัสชายหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ ร่างกายบึกบึนและมีมัดกล้ามที่สวยงามเนื่องจากเขาได้เล่นกีฬาเป็ประจำผมของเขานั้นเป็ทรงฟอกซ์ฮอว์กสีบลอนั์ตาสีฟ้าสดใสพร้อมทั้งผิวที่ขาวเนียนกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก
“กลับมาแล้วเจ๊”
“ทำไมแกกลับช้าจัง วันนี้เวรแกทำความสะอาดนะยะ”
“คร้าบๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยทำก็ได้น่ายังไงซะก็หยุดยาวนี่นา”
“เฮ้อ ไอ้น้องชายไม่เอาถ่านเอ้ย”
“เออนี่ลูคัส มีเกมเปิดใหม่ชื่อ DragonTales Online น่ะ”
“แกสนใจเล่นมั้ย นะๆ เล่นเป็เพื่อนฉันหน่อยสิ”
เสียงรบเร้าราวกับออดอ้อนของหญิงสาวที่ชื่อเอมม่าได้ร้องขอให้ลูคัสเล่นเกมเป็เพื่อนเพราะนอกจากลูคัสแล้วบรรดาเพื่อนๆของเธอทั้งหลายก็ไม่มีใครสนใจที่จะเล่นเกมออนไลน์เลยเพราะพวกนั้นมองว่าพวกเธอโตมากเกินกว่าจะกลับไปเล่นเกมเด็กๆแบบนั้นแล้ว
“ได้คร้าบ งั้นเดี๋ยวผมขออาบน้ำก่อนเจ๊ล็อกอินเข้าไปรอได้เลยนะ”
“จ้า น้องชายฉันนี่น่ารักที่สุดในโลกเลย”
พลันสิ้นสุดเสียงอันอ่อนหวานของพี่สาวลูคัสแล้วลูคัสจึงเดินไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันเมื่อเสร็จแล้วลูคัสจึงเดินไปยังเครื่องเล่นเกมเสมือนจริงที่พี่สาวตนได้ซื้อให้เป็ของขวัญตอนเรียนจบเมื่อปีที่แล้วและเมื่อลูคัสสวมใส่อุปกรณ์การเล่นเสร็จสิ้นลูคัสได้กดปุ่มเริ่มเกมด้วยความตื่นเต้นและทันใดนั้นแสงสว่างวาบก็ปะทะเข้ามายังดวงตาของลูคัสก่อนจะเปลี่ยนเป็ฉากเนื้อเื่ของเกมและเมื่อจบฉากนั้น ลูคัสได้บรรจงสร้างตัวละครของตนเองอย่างพิถีพิถันโดยเลือกเป็เผ่าเอลฟ์เพศชายที่มีร่างกายกำยำ และมีผมรองทรงสีน้ำตาลเข้มสไตล์วัยรุ่นทั่วไปนัตย์ตาสีเขียวมรกตชวนให้หลงใหล และผิวนั้นมีสีขาวซีดตามสไตล์ของเผ่าเอลฟ์ แต่ในส่วนอายุส่วนสูง และน้ำหนักของตัวละครลูคัสได้เลือกสรรตามสภาพของตนเองอย่างง่ายๆใบหูของเผ่าเอลฟ์ที่ลูคัสได้เลือกมีลักษณะยาวเรียวสวยงามและแหลมตรง ตรงปลายหูนั้นได้มีการเจาะและใส่ต่างหูทรงห่วงเหล็กสีเทาเข้มสองอันในใบหูเพียงข้างเดียวและเมื่อถึงตรงการตั้งค่าสเตตัสพื้นฐานของตัวละคร ลูคัสเลือกลงที่พละกำลังพลังชีวิต และความว่องไวโดยไม่ลังเลเพราะลูคัสมีเพียงจุดประสงค์เดียวคือการเล่นเป็อาชีพDestroyer เท่านั้น เพราะเขาชื่นชอบการฟาดฟันและสร้างความเสียหายอย่างรุนแรงในระยะเวลาสั้นๆเป็อย่างมากและเนื่องจากความชอบนี้เขาจึงได้ตั้งชื่อตัวละครว่า Black Warrior Lucas โดยไม่ลังเลและได้กดตกลงในการสร้างตัวละครนั้น
[ การสร้างตัวละครเสร็จสิ้น ]
[ กำลังเชื่อมต่อกับตัวละคร โปรดกรุณารอสักครู่ ]
[ การเชื่อมต่อกับตัวละครเสร็จสิ้น ]
[ กำลังเชื่อมต่อกับเซิฟเวอร์โปรดกรุณารอสักครู่ ]
[ การเชื่อมต่อกับเซิฟเวอร์เสร็จสิ้น ]
[ ยินดีต้อนรับเข้าสู่Dragon Tales Online ]
เมื่อสิ้นสุดเสียงประกาศของระบบแสงสว่างวูบวาบพลันปะทะเข้ามายังลูคัสทำเอาลูคัสต้องรีบหลับตาในทันทีเพราะแสงสว่างนั้นสว่างจ้าเกินไปกว่าที่ตนจะมองได้และเมื่อลูคัสได้ลืมตาขึ้นมาอีกทีกลับพบว่าภาพตรงหน้าเป็บ่อน้ำพุใจกลางเมืองมีผู้คนเดินขวักไขว่ไปมากันเป็จำนวนมากเสียงดังเซงแซ่จากการที่พ่อค้าและลูกค้าต่อราคากัน บ้างก็ทะเลาะกันอยู่ บ้างก็ะโหาเพื่อนของตนที่เพิ่งเข้าเกมมาเช่นเดียวกันกับลูคัสเขาได้พยายามมองหาเอมม่าแต่ก็ไม่พบเธอ ก่อนที่จะได้ยินเสียงเล็กแหลมชวนแสบแก้วหูดังมาจากข้างหลังของเขา
“นานจังเลย จะให้ฉันรอไปถึงเมื่อไหร่กันยะ”
“ถ้าฉันไปเพิ่มระดับป่านนี้ฉันคงมีระดับตันไปเป็สิบๆรอบแล้วแหละ”
เ้าของเสียงเล็กแหลมชวนแสบแก้วหูคือเด็กสาวอายุราว14-15 เธอมีผิวสีขาวซีดผมทรงทวินเทลสีบลอนด์ ั์ตาข้างซ้ายของเธอมีสีแดงสดช่างน่าค้นหาส่วนข้างขวานั้นมีสีฟ้าที่งดงามเสมือนท้องทะเลที่สดใส ซึ่งดูแล้วมันช่างแปลกประหลาดมากแต่หากเมื่อมองโดยรวมๆก็ดูดีไม่ใช่น้อยและใบหูของเธอนั้นยาวเรียวแหลมซึ่งแน่นอนว่าเธอคงเป็เผ่าเอลฟ์เฉกเช่นเดียวกันกับลูคัส
“อะไรกันเจ๊ แค่แปปเดียวเองน่าอย่าบ่นเลย”
“แล้วนี่อะไร? ชื่อ WhiteLady เนี่ยนะ”
“น่าจะเป็ Old Lady มากกว่าซะล่ะมั้ง”
“หน๋อย เจอกันก็ปากเสียเลยนะ แล้วทีแกล่ะตั้งชื่อว่าBlackWarrior Lucas”
“แหม๋ ชื่อยังกับเด็กอนุบาลเพิ่งหัดเล่นเกม”
“คิดให้มันดีๆหน่อยสิยะฉันต้องเก็บเวลกับแกอีกนานนะรู้มั้ย!”
“เอาน่าเจ้ชื่อของผมมันไม่ได้ไปทำให้เจ๊เก็บเวลช้าหรอก”
“ผมว่าตอนนี้เราไปสำรวจรอบๆเมืองกันเถอะผมอยากฆ่ามอนส์เตอร์จนมือไม้สั่นแล้วเนี่ย”
“จ้าๆ พ่อทูลหัวของฉัน”
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
กลิ่นอายของสายลมที่แ่เบานั้นนำพามาซึ่งกลิ่นชื้นของหญ้าและดินที่ชวนให้นึกถึงวันที่ฝนตกสภาพทุ่งหญ้านั้นดูเขียวขจีมีเหล่าสรรพสัตว์มากมายเดินกันอยู่แถวนั้นไม่ว่าจะเป็กระต่ายสีรุ้งเอยหนอนั์เอย หรือแม้กระทั่งกระทิงที่ดูดุร้ายและเกรี้ยวกราดอยู่ตลอดเวลาและมันพร้อมที่จะพุ่งเข้าใส่ทุกคนที่เข้าใกล้มันนอกจากนั้นยังพบเหล่าผู้คนเป็จำนวนมากกำลังไล่ล่าเหล่าสรรพสัตว์นั้นกันอย่างสนุกสนานเนื่องจากนี่คือพื้นที่ทุ่งราบอัลคาเดียซึ่งอยู่ติดกับประตูเมืองอัลคาเดียทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือซึ่งเป็พื้นที่ล่ามอนส์เตอร์ในระดับต้นๆเหมาะกับผู้เล่นใหม่เป็อย่างมากจึงไม่แปลกเลยที่จะมีผู้คนหนาแน่นใน่เซิฟเวอร์เพิ่งเปิดบริการใหม่ๆอย่างนี้
“ลูคัส แกไปจัดการเ้าหนอนั์นะเดี๋ยวฉันจัดการกระต่ายสีรุ้งเอง”
“คร้าบๆ กลัวหนอนหรอเจ้”
“ไม่ได้กลัวย่ะ แค่มันรู้สึกอี๋เฉยๆ”
เมื่อเอมม่าพูดจบประโยค ลูคัสได้พุ่งกระโจนไปยังหนอนั์อย่างบ้าบิ่นพร้อมกับหยิบขวานขึ้นสนิมที่แจกให้ผู้เล่นเริ่มต้นใหม่ทุกคนฟาดไปยังหนอนั์อย่างรุนแรงทำเอาหนอนั์ได้รับาเ็หนักและเืของมันสาดกระจายไปทั่วบริเวณมันส่งเสียงร้อง “กี๊สๆ” อย่างประหลาดก่อนที่มันจะตวัดหางฟาดลูคัส แต่ลูคัสก็สามารถตีลังกาหลบได้อย่างสวยงามและในขณะที่ลูคัสลอยเคว้งอยู่กลางอากาศลูคัสได้พลิกตัวกลับแล้วจับขวานของตนสับลงไปที่หัวของมันอย่างรุนแรงจนขาดเป็สองท่อนเืสีม่วงเหนียวเหนอะของมันกระเซนไปทั่วตัวลูคัสและพื้นที่บริเวณนั้นกลิ่นเหม็นเน่าฟุ้งกระจายไปยังรอบๆก่อนที่ร่างกายของมันจะค่อยๆจางหายไปและเหลือไว้แต่เพียงเศษชิ้นเนื้อเล็กๆและฟันที่แหลมคมของมันและเมื่อมันได้ดับสูญลงแล้ว ก็มีเสียงประกาศดังลั่นในหัวของลูคัส
[ ท่านได้รับไอเทม “เนื้อเน่า ]
[ ท่านได้รับไอเทม “ฟันของสัตว์ประหลาด ]
[ ตึ่ง ตึง ตึ๊ง ]
[ Level Up! ]
[ ระดับของท่านถูกเลื่อนเป็ 2 ]
[ ระดับเผ่าของท่านถูกเลื่อนเป็ 1 ]
[ ท่านสามารถพัฒนาศักยภาพของตัวละครท่านได้ 5แต้ม ]
[ ท่านสามารถเรียนรู้ทักษะได้ 1 ใน 2 ทักษะ ดังต่อไปนี้ ]
[ Martial Art Mastery ]
[ Spell Mastery ]
[ Dodge Mastery ]
ซึ่งเมื่อลูคัสได้มองทักษะที่ตนสามารถพัฒนาได้ก็ลังเลไปชั่วขณะ เพราะว่าทักษะ Martial Art Mastery ก็จำเป็สำหรับนักรบอย่างDestroyer แต่ทักษะการหลบหลีกนั้นก็ช่วยในการเพิ่มระดับ่แรกๆได้เป็อย่างดีเช่นกัน
“อืม... เอาอะไรดีน้า”
“Dodge Mastery ก่อนแล้วกันอย่างน้อยจะได้ไม่เปลืองยาเวลาเก็บประสบการณ์ใน่แรกๆ”
“งั้นขอเลือกเรียนรู้ DodgeMastery”
“ในส่วนสถานะพัฒนา พละกำลัง 2 ว่องไว 2 พลังชีวิต1 ก็แล้วกัน”
[ ได้เรียนรู้ทักษะ DodgeMastery เสร็จสิ้น ]
[ พละกำลังของท่านได้พัฒนาขึ้น 2 ระดับ ]
[ ความว่องไวของท่านได้พัฒนาขึ้น 2 ระดับ ]
[ พลังชีวิตของท่านได้พัฒนาขึ้น 1 ระดับ ]
[ สถานะของท่านตอนนี้คือ… ]
[ พละกำลังระดับ 6 ]
[ ความว่องไวระดับ 4 ]
[ ความแม่นยำระดับ 1 ]
[ พลังชีวิตระดับ 3 ]
[ โชคลาภระดับ 1 ]
[ สติปัญญาระดับ 1 ]
[ ท่านได้รับทักษะติดตัวประจำเผ่า ]
[ ได้เรียนรู้ทักษะ LongLive เสร็จสิ้น ]
เมื่อเลือกเสร็จระบบได้ประกาศข้อมูลผลสรุปให้ลูคัสฟังอีกครั้งและเมื่อลูคัสได้ยินว่าตนได้รับทักษะประจำเผ่าจึงรีบกดเปิดข้อมูลเพื่ออ่านทักษะที่เพิ่งได้รับมาและก็ทักษะที่เรียนรู้เมื่อสักครู่อย่างละเอียด
“ดูรายละเอียดทักษะ DodgeMastery”
“ดูรายละเอียดทักษะประจำเผ่า LongLive”
สิ้นสุดเสียงของลูคัสก็ได้มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นซึ่งนั้นเป็เสียงจากระบบคอยอธิบายทักษะให้ลูคัสฟัง
[ Dodge Mastery ]
[ เมื่อท่านถูกโจมตีในขณะเดียวกันจะมีโอกาส 10% ที่ท่านจะถูกบังคับให้ออกแอคชั่นเพื่อหลบหลีกการโจมตีนั้นอย่างสมบูรณ์แต่ทักษะนี้ไม่อาจมีผลกับการโจมตีประเภทล็อกเป้าหมายหรือการโจมตีทางเวทย์มนต์ ]
[ Long Live ]
[ เผ่าพันธุ์เอลฟ์นั้นย่อมมีอายุที่ยืนยาวเป็พิเศษทำให้เมื่อท่านได้ใช้ระยะเวลาภายในเกมผ่านไปจำนวนหนึ่ง ท่านจะได้รับค่าประสบการณ์เผ่าเพิ่มขึ้นตามจำนวนระยะเวลาที่ท่านได้ใช้ไปในเกมนั้นอนึ่ง หากท่านมีค่าประสบการณ์เผ่าสูงสุดแล้วค่าประสบการณ์เผ่าที่ได้รับจากทักษะนี้นั้นจะถูกเปลี่ยนเป็ค่าประสบการณ์ตัวละครของท่านแทนและถ้าหากท่านมีค่าประสบการณ์ตัวละครสูงสุดแล้วทักษะนี้จะไร้ผลแต่จะเพิ่มระดับพลังชีวิตและสติปัญญาของท่านขึ้น 10% แทน ]
เมื่อเสียงประกาศจากระบบสิ้นสุดลงลูคัสทำตาเป็ประกายขึ้นก่อนยิ้มและพูดออกมา
“ว้าว เพิ่มค่าประสบการณ์ระดับเผ่าโดยอัตโนมัติเพียงแค่ออนไลน์หรอเนี่ยทักษะนี้โครตเจ๋งเลยคิดถูกชะมัดที่เลือกเผ่าเอลฟ์”
“ว่าแต่ทางเอมม่าเป็ไงมั่งน้า จัดการเ้ากระต่ายสีรุ้งได้รึยังนี่”
ลูคัสหันไปมองเด็กสาวชาวเอลฟ์ที่กำลังจัดการกระต่ายสีรุ้งอย่างลำบากเนื่องจากเอ็มมาตั้งใจจะเป็อาชีพโจรดังนั้นการสร้างตัวละครของเธอจึงถูกกำหนดมาให้มีค่าพละกำลังที่น้อยมากแต่มีความว่องไวความแม่นยำ และโชคลาภในระดับต้นๆเลยทีเดียวจึงไม่แปลกที่่แรกๆเธอจะจัดการมอนส์เตอร์ได้ไม่ค่อยดีนัก
“ให้ช่วยมั้ยเจ้แต่ถ้าของดีๆตกผมแฮ้บเอาไว้เองนะ”
“ไปไกลๆเลยย่ะ ชั้นไหวน่า”
เอ็มม่าพูดไปพลางะโหลบการโจมตีของกระต่ายสีรุ้งไปพลางและเมื่อสบโอกาสเอ็มม่าได้เอามีดขึ้นสนิมเก่าๆที่ได้มาตอนเริ่มเกมแทงเข้าไปยังดวงตาของกระต่ายสีรุ้งทำเอามันร้องเสียงจี๊ดดังลั่นไปทั่วในใจเอมม่าก็เกิดสงสารขึ้นมาเพราะมันเป็กระต่ายที่ดูน่ารักเป็อย่างมากแต่ทำอย่างไรได้นี่มันก็แค่เกมและระบบกำหนดให้ต้องฆ่ามันเพื่อจะเพิ่มระดับของตนเองเมื่อเสียงกระต่ายสงบลงร่างกายของมันก็ค่อยๆจางหายไปเหลือทิ้งไว้แต่เพียงขนสีรุ้งอันอ่อนนุ่มเป็จำนวนมากเอ็มม่าเดินไปเก็บและหันมายิ้มก่อนจะบอกอะไรสักอย่างแก่ลูคัส
“อุ๊ยๆรู้สึกว่าไอเทมที่ชั้นได้มาจากกระต่ายจะดีกว่าของนายน้า~”
“อย่าอิจฉานะจ้ะ ถ้าฉันเอาไปขายแล้วรวยกว่า หึๆ”
“เอาไปเถอะเจ้ ผมไม่อิจฉาหรอกของที่ผมได้ก็เป็ของที่คนส่วนใหญ่้าเหมือนกัน”
“ว่าแต่เจ้ได้รับทักษะ LongLive ตอนเพิ่มระดับบ้างรึเปล่า”
“หืม~ ได้สิๆก็ฉันเผ่าเดียวกับนายนี่”
“มันดีมากเลยเนอะ ว่าไหมลูคัส”
“ใช่เจ้ งี้ต้องอยู่ในเกมทั้งวันเลยดีไหม ฮ่าๆ”
เอมม่าได้หัวเราะกับลูคัสอย่างสนุกสนานก่อนที่จะชวนกันเดินออกจากบริเวณเขตทุ่งราบอัลคาเดียและเดินไปลึกขึ้นเรื่อยๆจนเกือบถึงรอยต่อระหว่างทุ่งราบอัลคาเดียกับป่าอัลคาเดียตอนเหนือ และทั้งคู่ก็ได้พบกับกระทิงตัวใหญ่ั์ที่มีหางเป็งูที่มีพิษร้ายแรงซึ่งเมื่อเทียบขนาดตัวของมันกับกระทิงดุในเขตหน้าประตูเมืองอัลคาเดียแล้วขนาดของมันช่างใหญ่โตมากส่วนสูงของมันคงจะสักราวๆ 3-4 เมตรได้เอมม่าและลูคัสได้หันมามองตากันและยิ้มให้กันเหมือนรู้ว่าอีกฝ่ายหนึ่งกำลังคิดอะไรอยู่
“ผมจะล่อมันให้เอง เจ้จัดการจุดอ่อนมันนะ”
“รับทราบค่า~”
สิ้นเสียงตอบรับของเอมม่าลูคัสได้วิ่งมุทะลุเข้าไปหาเ้ากระทิงตัวนั้นอย่างดุดันแล้วเหวี่ยงขวานขึ้นสนิมของเขาไปยังกระทิงั์อย่างรุนแรง ทำให้กระทิงนั้นต้องะโถอยหลังหลบในทันทีก่อนที่จะพุ่งตรงเข้าชนลูคัสอีกรอบและในขณะที่ลูคัสกำลังจะหลบกระทิงตัวนั้นแต่จู่ๆหางของมันที่เป็งูพิษก็ตวัดฟาดเข้ากลางลำตัวของลูคัสอย่างแรงจนทำให้ลูคัสร้องเสียงหลงและเสียหลักเซจนเกือบจะล้มลงกับพื้นและทันใดนั้นเองเมื่อกระทิงเห็นว่าลูคัสมีช่องโหว่ เ้ากระทิงจึงรีบพุ่งเข้าชนลูคัสโดยหมายจะปลิดชีพเขาภายในการโจมตีนี้เพียงครั้งเดียว
[ Dodge Mastery ทำงาน ]
เสียงประหลาดดังกึกก้องในหัวของลูคัสโดยอัตโนมัติทันใดนั้นร่างกายของเขาก็ได้ขยับหลบหลีกอย่างผิดธรรมชาติ ซึ่งตามหลักฟิสิกส์แล้วไม่อาจทำอย่างนั้นได้แน่นอนและการหลบครั้งนั้นของลูคัสทำให้การโจมตีของกระทิงั์นั้นเฉียดเขาไปเพียงนิดเดียวลูคัสเห็นเช่นนั้นจึงฉีกยิ้มออกมาก่อนที่จะพลิกตัวเหวี่ยงขวานสวนกลับไปยังกระทิงในทันทีแต่ดูเหมือนว่าขวานของลูคัสนั้นไม่อาจทำให้กระทิงเกิดาแฉกรรจ์ได้เลย มันทำได้เพียงแค่เกิดรอยช้ำตามตัวของกระทิงเพียงเท่านั้นและเมื่อกระทิงเตรียมหันกลับตัวเพื่อจะพุ่งชนลูคัสอีกรอบ เอมม่าได้โอกาสจึงออกจากที่ซ่อนตัวในพุ่มหญ้าและเอามีดพุ่งเข้าแทงดวงตาของมันจนเืสาดกระเซ็นไปทั่วหางที่เป็งูของกระทิงตวัดไปมาด้วยความเคียดแค้นราวกับสัตว์ป่าที่กำลังบ้าคลั่ง ส่วนตัวกระทิงนั้นได้กรีดร้องขึ้นอย่างเ็ปดังสนั่นไปทั่วบริเวณและดูเหมือนว่าการกระทำของเอมม่าจะทำให้ตาข้างซ้ายของกระทิงบอดลงและไม่อาจมองเห็นได้ลูคัสเห็นดังนั้นจึงฉวยโอกาสวิ่งไปซ้ำโดยเอาขวานสับลงไปที่หางซึ่งเป็งูพิษของกระทิงแต่ทว่าขวานนั้นกลับไม่อาจตัดร่างกายของงูตัวนั้นให้ขาดลงได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียวเนื่องจากหางของมันเป็งูที่มีเกล็ดหนาและแข็งมากแต่ก็สร้างาแฉกรรจ์ได้พอสมควร และในขณะเดียวกันลูคัสกำลังดึงขวานออกจากหางของกระทิงหางซึ่งเป็งูของมันได้ตวัดเข้าฉกและฉีดพิษใส่ที่แขน ทำเอาลูคัสต้องรีบปล่อยมือจากขวานและสะบัดมันทิ้งเสีย
“หวา แย่ละเจ้ผมโดนพิษแถมยาแก้พิษผมก็ไม่มีด้วย”
“เอาไงดีล่ะเนี่ย”
“แกอยู่เฉยๆไปเลยยิ่งขยับพิษจะยิ่งฆ่าแกเร็วขึ้น”
“เดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการเอง”
“ไหวหรอเจ้?”
“หึ หมูๆน่าระดับเจ้เอมม่าอยู่แล้วจะไปกลัวอะไร”
ลูคัสได้ยินดังนั้นจึงะโหลบไปอยู่ในระยะปลอดภัยก่อนที่จะนั่งมองพี่สาวของตนเองเข้าฟาดฟันกับกระทิงที่าเ็อย่างสาหัสพร้อมกับคิดในใจว่าพี่เราก็เล่นเกมเก่งไม่ใช่เล่นแหะและในระหว่างนั้นเองเอมม่าได้ะโหลบกระทิงอย่างต่อเนื่องและยิ่งเอมม่าหลบหลีกมันเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้มันหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิมเท่านั้นและด้วยความพลิ้วไหวของเอมม่าเธอสามารถเข้าโจมตีจุดอ่อนของมันเช่นลูกตา ท้องและหางได้อย่างคล่องแคล่วโดยที่ตนเองก็ไม่ได้รับาเ็ใดๆเลยและในที่สุดกระทิงเริ่มทนพิษาแไม่ไหวร่างกายของมันก็ค่อยๆล้มลงกับพื้นและจางหายไปเหลือทิ้งไว้แต่เพียงขวานเหล็กด้ามั์ที่มีประกายสีทองส่องสว่างอยู่ตลอดเวลาและมันก็ถูกปกคลุมไปด้วยไอเย็นอย่างประหลาดซึ่งดูเหมือนว่าไอเย็นนั้นจะแผ่ออกมาอย่างไม่รู้จักจบสิ้นพร้อมทั้งเขี้ยวของหางกระทิงที่เป็งูพิษได้หลุดร่วงออกมา
“เย้ เราชนะแล้วลูคัส”
เสียงเล็กแหลมชวนแสบแก้วหูะโออกมาอย่างดีใจ
“เก่งมากเลยเจ้”
“ไหนๆดูซิดรอปอะไร”
ลูคัสได้เดินไปยังขวานที่วางไว้และหยิบมันขึ้นมาดูก่อนที่จะหันมามองพี่สาวตนเองพร้อมทั้งทำท่าทางออดอ้อนประหนึ่งว่าผมขอนะผมอยากได้มันจริงๆ
“ไม่ต้องมามองด้วยสายตาแบบนั้นเลยย่ะ”
“ฉันจัดการมัน ฉันต้องได้สิ”
“แต่พี่จะเล่นอาชีพโจรไม่ใช่รึไงผมเล่นมือขวานนะมันจำเป็กับผมมากกว่าปะ”
“ฉันไม่สนว่าฉันจะเล่นอาชีพอะไรแต่ฉันต้องได้มันเพราะฉันฆ่ามัน เข้าใจไหม?”
“แล้วแกลองคิดดูสิ ผู้เล่นใหม่แต่ดันใส่ขวานระดับลีเจนดารี่คนอื่นต้องอิจฉาฉันแน่ๆ”
“ระ-เราช่วยกันฆ่าต่างหากแล้วพี่ก็ไม่ได้คิดจะเล่นมือขวานด้วยนิ”
“ไม่ได้ย่ะ ไว้ครั้งหน้าน้ะจ้ะน้องชาย”
“เออ! ผมไม่เอาแล้วก็ได้ ผมไม่ล่งไม่เล่นมันละมือขวาน”
“โอ๋ๆอย่างอนน้า~ เดี๋ยวถ้าดรอปของครั้งหน้าฉันให้แกเลือกก่อนเลย”
“อะนี่เขี้ยวพิษแกเอาไปขายเลยก็ได้นะ ฉันยกให้”
ตอนนี้หากใครมาเห็นสีหน้าของลูคัสก็จะรู้ได้ทันทีว่าลูคัสไม่สบอารมณ์เป็อย่างมากและในทันใดนั้นได้มีเสียงประกาศจากทางระบบแล่นเข้ามายังที่หัวของทั้งคู่ทำให้อารมณ์ของลูคัสต้องหยุดชะงักลงชั่วขณะ
[ ยินดีด้วยท่านปราบมอนส์เตอร์ระดับ MiniBoss สำเร็จแล้ว ]
[ ระบบจะบันทึกไปยังสถิติของผู้ล่ามอนส์เตอร์ระดับBoss และ Mini Boss ]
[ เมื่อท่านมีสถิติระดับนึงแล้ว ท่านสามารถนำมันไปรับของรางวัลได้ที่สมาคมนักผจญภัยตามเมื่องต่างๆได้ค่ะ ]
[ ท่านได้รับเขี้ยวงูพิษ 1 อัน ]
[ Level Up! ]
[ Level Up! ]
[ Level Up! ]
[ ท่านสามารถพัฒนาศักยภาพของตัวละครท่านได้ 15แต้ม ]
[ ท่านสามารถเรียนรู้ทักษะได้ 3 ใน 4 ทักษะ ดังต่อไปนี้ ]
[ Martrial Art Mastery ]
[ Spell Mastery ]
[ Evade ]
[ Hawk Eyes ]
[ ท่านมีระดับ 5แล้วจึงสามารถเปลี่ยนอาชีพได้ที่เมืองอัลคาเดีย โดยท่านสามารถอ่านรายละเอียดวิธีเปลี่ยนอาชีพได้ตาม NPC ประจำอาชีพที่ท่าน้าเปลี่ยน ]
[ ท่านสามารถปิดโหมดแนะนำผู้เล่นใหม่ได้แล้วโดยให้ไปที่การตั้งค่าในเมนูส่วนตัว ]
[ ท่านมีระดับ 5 แล้ว ระบบจะทำการปิดโหมดเรียนรู้ทักษะโดยอัตโนมัติและั้แ่นี้ไปท่านสามารถเรียนรู้ทักษะได้โดยการทำภารกิจหรือทำตามเงื่อนไขใดๆก็ตามที่ถูกกำหนดไว้โดยสามารถอ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่การช่วยเหลือในเมนูส่วนตัว ]
เมื่อเสียงประกาศได้จบลงลูคัสจึงเริ่มเข้าใจระบบของเกมDragonTales Online อย่างคร่าวๆ
“อืม…ทักษะที่สามารถเรียนรู้ได้ตอนนี้ดูเหมือนจะพัฒนามาจากทักษะDodgeMastery ตั้ง 2 ทักษะเลยแหะ”
“แสดงว่าถ้าเลือกทักษะไปแล้วจะมีผลต่อเนื่องกับทักษะที่เหลือในอนาคตสินะ”
“งั้นอย่างงี้ถ้าหลังจากนี้เราเลือก MartrialArt Mastery ก็คงสามารถเรียนรู้ทักษะประเภทศิลปะการต่อสู้สายกายภาพอย่างนั้นสินะ?”
“คงจะเป็พวก Counter หรือDash อะไรทำนองนี้ล่ะมั้ง?”
“หลังจากนี้คงต้องตัดสินใจดีๆแล้วซะแล้วสิ”
“แต่ว่ายัยเจ้ก็เอาขวานระดับลีเจนดารี่ไปแล้วถ้าเรายังดึงดันเล่น Destroyer อยู่…”
“ยัยเจ้นั้นคงแกล้งเยาะเย้ยเราทำนองว่า “ว้ายๆมือขวานแต่ทำไมไม่มีขวานดีๆบ้างล่ะจ้ะ” อะไรทำนองนั้นแน่เลย”
“เฮ้อ หมดกำลังใจเล่นชะมัด”
“เออก็ดีไม่ล่งไม่เล่นมันละมือขวานเล่นอย่างอื่นก็ได้”
ลูคัสแสดงสีหน้าเจ็บใจก่อนที่จะตัดสินใจเล่นนักเวทย์เพื่อประชดพี่สาวของเขาและเลือกทักษะSpellMastery อย่างกล้ำกลืนพร้อมทั้งพัฒนาศักยภาพไปทางสติปัญญาและความแม่นยำเพื่อจะได้มีพลังเวทย์ที่รุนแรงและบริกรรมคาถาได้อย่างรวดเร็วและลูคัสได้รู้ว่านักเวทย์มักมีพลังชีวิตที่บอบบางแม้ว่าจะพัฒนาด้านพลังชีวิตถึงขีดสุดก็ไม่อาจเทียบเท่าเหล่านักสู้หรือนักรบได้เขาจึงเหลือแต้มไว้ลงความว่องไวเพื่อหลบหลีกมอนส์เตอร์ในยามจำเป็
[ ได้เรียนรู้ Spell Mastery เสร็จสิ้น ]
[ ท่านสามารถเรียนรู้ทักษะ 2 ใน 5 ได้ดังต่อไปนี้ ]
[ Martrial Art Mastery ]
[ Evade ]
[ Hawk Eyes ]
[ Elemental Mastery ]
[ Mana Recovery ]
และทักษะที่เหลืออีก 2 ทักษะลูคัสได้ตัดสินใจเลือกElementalMastery ไปหนึ่งทักษะ และเมื่อเลือกทักษะดังกล่าวแล้ว ก็ปรากฎทักษะ StaffMastery และ Magic Booster ขึ้นมา เขาจึงตัดใจเลือกทักษะสุดท้ายคือMagic Booster ก่อนจะหันกลับไปบอกพี่สาวของตน
“ป่ะ ไปเปลี่ยนอาชีพกันเถอะเจ้”
“หายโกรธแล้วหรอจ้ะน้องชาย”
“อย่ามากวนผมน่าผมไม่ได้โกรธแค่เสียความรู้สึกนิดหน่อยเท่านั้นแหละ”
“ก็ฉันอยากได้นี่นา เธอเป็ผู้ชายต้องเสียสละให้ผู้หญิงสิคะรู้มั้ย?”
“เออๆ แล้วแต่เจ้เลย”
“ถ้าอย่างนั้นแยกย้ายกันไปเปลี่ยนอาชีพก่อนแล้วค่อยกลับมาเจอกันที่ประตูเมืองอัลคาเดียทางทิศใต้ก็แล้วกัน”
“ได้จ้า งั้นเดี๋ยวฉันเอาของที่ฉันได้จากกระต่ายรุ้งไปขายและยกเงินทั้งหมดให้แกละกัน”
“ก็แกอุส่ายกขวานที่แกอยากได้ให้ฉันนี่เนอะ~”
“อืม...”
ลูคัสได้แต่เพียงตอบรับห้วนๆด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อยก่อนจะหยิบม้วนคัมภีร์เก่าๆเล่มหนึ่งที่ได้มาจากกล่องรางวัลสำหรับผู้เล่นใหม่ขึ้นมาอ่าน
“ใช้งาน Recall Scroll”
สิ้นการเปล่งเสียงร่ายคาถาของลูคัสแสงเรืองรองสว่างวูบวาบไปรอบๆ ร่างกายลูคัสค่อยๆจางหายไปเหลือทิ้งไว้แต่เพียงความว่างเปล่าและสาวเอลฟ์ผู้กำลังรู้สึกสนุกสนานที่ได้กลั่นแกล้งน้องชายของตน
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ภายในอาคารแห่งหนึ่งถูกประดับประดาด้วยเครื่องใช้เก่าๆที่ดูมีมูลค่าสูงพื้นถูกปูด้วยพรมสีแดงสดประดับด้วยดิ้นสีทองเป็ประกายหุ่นเกราะเหล็กที่ถูกขัดจนแวววาวในมือถือดาบแหลมอันคมกริบตั้งตระหง่านอยู่ทุกซอกมุมของอาคารแห่งนั้นบนเพดานถูกประดับด้วยโคมระหย้าหรูหรามีมูลค่าสูงราวกับอาคารแห่งนี้คือที่อยู่ของเหล่าขุนนางและชนชั้นสูงเท่านั้น
“ว้าว สมาคมเวทย์มนต์นี่หรูหราชะมัด”
“ว่าแต่ต้องเปลี่ยนอาชีพตรงไหนกันนะ?”
ชายหนุ่มผมรองทรงสีน้ำตาลเข้มพึมพำกับตนเองก่อนที่เขาจะเดินตรงเข้าไปยังโถงด้านในสุดและพบกับชายแก่หน้าเหี่ยวย่นมีผมสีขาวและหนวดเครายาวถึงเอวซึ่งดูรกรุงรังเป็อย่างมากชายแก่นั้นได้สวมใส่ชุดคลุมสีแดงชาดและตรงหน้าอกถูกประดับด้วยดิ้นสีทองเป็ประกายด้วยคำว่า“เฟดริก หัวหน้าสมาคมเวทย์มนต์” ส่วนหัวของเขานั้นถูกสวมด้วยหมวกผ้าทรงแหลมสีแดงชาดสไตล์พ่อมดโบราณในมือได้ถือไม้เท้าทำด้วยเหล็กกล้าประดับประดาไปด้วยเพชรนิลจินดาที่ดูมีมูลค่ามากมายมหาศาลและด้วยบุคลิกของเขานั้นช่างดูทรงปัญญาประหนึ่งนักปราชญ์ผู้รอบรอบทุกสรรพสิ่งก็ไม่ปาน
“ผมจะมาเปลี่ยนอาชีพครับท่านเฟดริก”
หลังจากชายหนุ่มผมรองทรงสีน้ำตาลเข้มได้บอกกล่าวกับชายแก่ทรงปัญญานั้นเมื่อเขาได้ยินก็ได้แสดงสีหน้าดีใจพร้อมกับกล่าวกับชายหนุ่มตามสคริปต์ที่ถูกกำหนดเอาไว้ว่า
“ข้ายินดีเป็อย่างยิ่งที่ท่านนักผจญภัยได้สนใจในศาสตร์แห่งเวทย์มนต์นี้”
“และเหล่านักเวทย์นั้นคือผู้ร่ายมนตราคาถาเพื่อสนับสนุนหรือสร้างความเสียหายด้วยมนตราหลากหลายรูปแบบในระยะไกล”
“หากท่านได้เป็นักเวทย์แล้วท่านจะสามารถควบคุมธาตุทั้ง 7 ได้อย่างอิสระเสรีตามแต่ที่ท่านได้เรียนรู้มา”
“ท่านได้ฟังข้าอธิบายเช่นนี้แล้ว ยังจะสนใจเป็นักเวทย์อยู่หรือไม่”
ลูคัสได้ฟังเฟดริกอธิบายรายละเอียดของอาชีพนักเวทย์โดยสังเขปก่อนที่ตนจะตัดสินใจตอบตกลงไป
“ข้าอยากพิสูจน์ศักยภาพของท่านว่าคู่ควรกับการเป็นักเวทย์หรือไม่”
“ดังนั้นข้าขอให้ท่านไปรวบรวมเขี้ยวงูพิษจากกระทิงั์ที่ทุ่งราบอัลคาเดียตอนเหนือ”
“และโปรดระวังด้วยมอนส์เตอร์กระทิงั์นั้นเป็มอนส์เตอร์ระดับมินิบอสข้าขอแนะนำให้ท่านจับมือกับเหล่านักผจญภัยคนอื่นเพื่อปราบปรามมัน”
เมื่อชายแก่ได้พูดจบลงลูคัสได้ยิ้มอย่างดีใจที่ตนได้เตรียมของมาแล้ว ดังนั้นเขาจึงได้ยื่นเขี้ยวงูพิษที่ตนได้รับมาจากการปราบกระทิงั์ให้ชายแก่ที่ดูทรงปัญญา
“โอ้ ท่านปราบมันสำเร็จแล้วหรือนี่”
“ใช้เวลาพอสมควรเลยนะ”
“ถ้าอย่างนั้นท่านก็มีคุณสมบัติและศักยภาพเพียงพอจะได้รับตำแหน่งนักเวทย์แล้วล่ะ”
“ข้าขอแต่งตั้งให้ท่านเป็ [ Mage] ณ บัดนี้”
สิ้นสุดเสียงของชายแก่ก็มีเสียงแตรประกาศดังลั่นไปทั่วบริเวณและมีกลีบดอกไม้หลากหลายสายพันธุ์ร่วงลงมาจากเพดานซึ่งไม่น่าจะเป็ไปได้เลย เพื่อฉลองในการเปลี่ยนเป็นักเวทย์ของนักผจญภัยในครั้งนี้และลูคัสเองก็ไม่รู้ว่ามันโผล่มาได้อย่างไรเช่นกัน
“นี่คืออุปกรณ์สำหรับผู้ฝึกหัดมนตรามือใหม่”
“ขอให้ท่านรับไว้และจงจำไว้ว่าเวทย์มนต์นั้นมีไว้เพื่อปกป้องมิใช่เพื่อทำลายล้าง”
เมื่อชายแก่ได้พูดปรัชญาจบลงเสียงประกาศของระบบก็ดังกึกก้องอยู่ในหัวของลูคัส
[ ท่านเปลี่ยนอาชีพเป็ [ Mage] เรียบร้อยแล้ว ]
[ ท่านได้รับไม้เท้าเหล็กกล้า ]
[ ท่านได้รับชุดคลุมผู้ฝึกมนตรา ]
[ ท่านได้รับตำราเวทย์ฝึกหัด ]
[ ท่านสามารถเรียนรู้ทักษะเพิ่มเติมได้ 2 ใน 8 ทักษะได้แก่ ]
[ Energy Ball ]
[ Earth Spike ]
[ Water Ball ]
[ Wind Cutter ]
[ Fire Ball ]
[ Lightning Bolt ]
[ Plasma Ball ]
[ Soul Drain ]
“งั้นขอเลือก Lightning Bolt กับ Fire Ball แล้วกัน”
ลูคัสพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นในตอนนี้เขาเพิ่งจะเปลี่ยนอาชีพเสร็จและสามารถเรียนรู้ทักษะประจำอาชีพมากมายทำให้เขาลังเลมิใช่น้อยเลยว่าจะเลือกทักษะไหนดีแต่เนื่องด้วยประสบการณ์เล่นเกมอย่างโชกโชนของเขา มอนส์เตอร์ส่วนใหญ่ในหลายๆเกมมักจะแพ้ธาตุไฟดังนั้นเขาจึงเลือกคาถาธาตุไฟและคาถาอีกธาตุหนึ่งก็เป็ธาตุสายฟ้าเพื่อทำให้เกิดปฎิกิริยาธาตุระหว่างไฟกับไฟฟ้าขึ้นหลังจากลูคัสได้เลือกทักษะเสร็จแล้วเขาจึงสวมใส่ชุดที่ได้รับพร้อมกับกล่าวอำลาชายแก่และเดินออกไปจากสมาคม
“ป่านนี้ยัยเจ้จะเปลี่ยนอาชีพเสร็จรึยังนะ”
“คาถาประเภทสื่อสารก็ยังไม่ได้เรียนรู้ด้วยแหะ”
“จะติดต่อกันยังไงล่ะเนี่ย”
ลูคัสบ่นพึมพำกับตนเองพร้อมกับเดินไปทางทิศใต้จนถึงประตูเมืองอัลคาเดียและเขาได้รออยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่งแต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววของพี่สาว เขาจึงได้ตัดสินใจที่จะไปเก็บประสบการณ์เพื่อเพิ่มระดับในป่าอัลคาเดียตอนใต้และหวังว่าหากพี่สาวมาถึงจุดนัดหมายจะพบกระดาษข้อความที่เขาได้เขียนแปะไว้ที่บอร์ดภารกิจทางทิศใต้ของเมือง
“หึหึ อยากมาช้าดีนักก็ต้องเจอแบบนี้แหละ”
เขายิ้มอย่างมีเลศนัยและพูดด้วยน้ำเสียงชั่วร้ายในลำคอเพราะการกระทำของเขานั้นอาจทำให้พี่สาวได้รับความอับอายอย่างมาก เนื่องจากเขาได้ไปลงทะเบียนว่าจ้างเหล่าผู้เล่นคนอื่นที่สมาคมนักผจญภัยเพื่อให้ตามหาพี่สาวโดยแลกกับเหรียญเงินเพียงน้อยนิดและฟันของสัตว์ประหลาดที่เขาเก็บได้หลังจากสังหารมอนส์เตอร์และเนื่องจากฟันของสัตว์ประหลาดนั้นเป็ไอเทมที่ค่อนข้างนิยมอย่างมากใน่แรกเพราะมันสามารถนำไปทำอาวุธระดับเริ่มต้นได้ซึ่งแน่นอนเมื่อรางวัลภารกิจเป็เช่นนี้เหล่าผู้เล่นใหม่ซึ่งตั้งใจจะพัฒนาศักยภาพตัวละครให้สูงขึ้นจึงจำเป็ต้องแย่งกันรับภารกิจนี้และไล่ล่าตามหาหญิงสาวชาวเอลฟ์ผมสีบลอนด์สว่างตามที่ลูคัสได้ว่าจ้างให้ตามหานั้นและหลังจากที่ลูคัสได้แปะกระดาษว่าจ้างที่บอร์ดภารกิจแล้วเขาจึงได้เดินออกจากเมืองมุ่งหน้าไปยังป่าอัลคาเดียตอนใต้ด้วยอารมณ์ที่กลับมาสดใสร่าเริงดังเดิม