กลยุทธ์ฉุดหัวใจยัยอาจารย์

     เพื่อไม่ให้บรรยากาศตึงเครียดไปมากกว่านี้ เวลจึงต้องอาสาพูดอะไรซักอย่าง เพื่อให้พายุหลุดออกจากอาการเซ็งแล้วกลับมาเป็๲พายุคนร่าเริงอีกครั้ง

      "ทำหน้าเซ็งแบบนี้ แสดงว่าตอนนี้แกว่างไปเที่ยวกับฉันแล้วสินะ ไม่เป็๞ไรนะผัวขา คืนนี้เมียจะปรนนิบัติผัวอย่างเต็มที่เลยค่ะ เลิกนอยด์นะคะผัวขา!!!"

      "เพราะนายทำตัวเเบบนี้ไง อีพวกผู้หญิง ม.4 ถึงเอาไปเขียนนิยายวายจิ้นพายุกับนายเนี้ย เพื่อนเสียใจอยู่มันใช่เวลาตลกไหมเนี้ย ฮ้ะ!!ไม่เป็๲ไรนะคะ ถ้าพายุยังไม่อยากกลับบ้าน ถ้างั้น..เดี๋ยวตี้จะโทรไป cancel น้องว่านเเล้วไปเที่ยวกับพายุดีไหมคะ?"

      "อย่าเลยๆ ทางนี้ต้องให้หนุ่มหล่อทั้งสองไประบายอารมณ์บ้าง เที่ยวแก้เซ็งตามแระสาลูกผู้ชายอ่ะ รู้จักไหม? อยู่กับคนแต่งตัวประหลาดอย่างเธอทั้งวัน มีหวังไอ้ยุมันเคลียดกว่าเดิมเเน่ๆ ไปเว้ย!!เดี๋ยวคืนนี้ฉันพาแกไปเที่ยวแก้เซ็งเอง"

      "ไปก็ไปเว้ย!!ฉันก็รู้สึกเบื่อๆอยู่พอดี งั้นเดี๋ยวฉันออกไปพร้อมแกเลยละกัน เดี๋ยวฉันจะโทรบอกพี่ต้นว่าฉันจะไปนอนบ้านแกละกันนะ"

       "ได้สิคะ…ผัวไปนอนบ้านเมียก็ได้ตามสบายเลยคร้า!!!"

       "ไอ้เวล..ทะลึ่งละ!!"

       "เฮ้ย!!ขำๆเว้ย แกจะจริงจังอะไรนักหนาวะ?"

       "ถ้าพายุไป งั้นตี้ไปด้วยนะ!!เอางี้เดี๋ยวตี้เลี้ยงเอง โอเคไหม?"

      "อย่าเลยตี้ ยุว่าผู้หญิงอย่างตี้ไม่ควรไปเที่ยวในที่เเบบนั้นหรอก มันจะดูไม่เหมาะสมเอาน่ะ"

       "โอ้ย!!พายุอ่ะ แอบหวานใส่ตี้งี้..ไม่อยากให้เเฟนไปเที่ยวในที่อโคจรซะด้วย น่ารักอ่ะ"

  "จริงๆความหมายของมันคือ ไม่อยากให้เธอไปไปนั่งปั้นหน้าเสล่อๆ..บอกตรงๆคือเกะกะเวลาที่มันล่าเหยื่อยังไงล่ะ ตื่นซักทีและไอ้นิสัยหลงตัวเองจนหลุดโลกเนี้ยเลิกซักทีจะดีมากเลยนะ ดูสภาพตัวเองด้วย นมก็เล็ก ก้นก็ฟีบ วันๆเอาเเต่งเเต่งหน้าเเต่งตัวใครจะไปชอบลง ชิ!!''

        "ไอ้เวล นี่ฉันเป็๲เพื่อแกนะ!!"

        "ก็เพราะเพื่อนนี่แหละถึงได้เตือน ไม่งั้นไม่สนใจหรอก เเต่งตัวอย่างกะคนบ้า มองไกลๆนึกว่าศาลพระภูมิผูกผ้าหลากสีเคลื่อนที่ เฮอะ!!"

        "ไอ้เวล ไอ้บ้า ไอ้……."

  "พอแล้ว!! ถ้ายังจะทะเลาะกันอยู่เเบบนี้ ฉันว่าเเยกย้ายกันไปทางใครทางมันดีกว่า ดีไหม..ทะเลาะกันมาตั้งเเต่ ม.1 ยังไม่พออีกหรอ"

      "ยุก็ดูมันสิ..มันว่าตี้อ่ะ!!"

      "ก็เธอนั่นแหละ .ไม่ยอมรับความจริง!!"

    "ยังอีก!! พอเลย ไอ้เวลจะไปไหม ถ้าไม่ไปฉันไปละนะ ส่วนตี้ก็กลับบ้านไปดีกว่า ยุอยากจะไปเที่ยวตามประสาผู้ชายน่ะเข้าใจนะ แล้วเอาไว้ค่อยเจอกันพรุ่งนี้ ไปนะ..!" พายุสะพายกระเป๋าพาดไหล่พร้อมเอามือล้วงกระเป๋าเดินเเยกตัวออกไปคุยโทรศัพท์ เวลเองก็ยั่วโมโหคิตตี้พอหอมปากหอมคอแล้วจึงวิ่งตามพายุไป ทิ้งให้คิตตี้ยืนกรี๊ดๆอยู่คนเดียวจนกระทั่งเสียงมือถือของเธอดังขึ้น หน้าจอมือถือปรากฏชื่อว่าน ม.3/6 คิตตี้ไม่รีรอรีบกดรับสายทันที

      "ฮัลโหลน้องว่านหรอ…อ่อใช่พี่เพิ่งเลิกเรียนอ่ะ พี่รอหน้าโรงเรียนนะจ้ะ บายจุ๊บ!! เอาวะ..ถึงวันนี้จะยังไม่ใช่วันของฉันกับพายุ เเต่ฉันก็ยังมีหนุ่มๆเข้ามาให้เคี้ยวเล่นไม่ขาดสาย แฟร์ดี!!" คิตตี้ยืนกอดอกรอหนุ่มที่โทรหาอยู่หน้าประตูโรงเรียน ไม่นานนักเสียงมือถือของเธอก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง เเต่คราวนี้ปลายสายคือพ่อของเธอเอง

      "ว่าไงคะพ่อ!!?"

      "(คิตตี้…อยู่ในลูก กลับบ้านรึยัง?)"

  "ตี้อยู่หน้าโรงเรียนค่ะพ่อ กำลังจะไปปาร์ตี้กับเพื่อนที่นัดไว้ค่ะ พ่อมีอะไรรึเปล่าคะ?")

    "(วันนี้อาม่าจะมาที่บ้าน พ่ออยากให้ตี้กลับพร้อมพ่อ เพราะอาม่าอยากเจอหน้าตี้น่ะลูก รอกลับพร้อมพ่อนะ)"

       "เเต่ตี้นัดกับเพื่อนไว้แล้วนะคะพ่อ พ่อจะให้ตี้เสียหน้าหรอคะ?"

   "(นานๆทีอาม่าจะมาเยี่ยมเราที่บ้าน ตี้จะปล่อยให้อาม่ารอเก้อหรอ ทำไมตี้ไม่น่ารักเลยล่ะลูก ผู้ใหญ่อุตส่าห์มาหาถึงบ้าน เเต่ตี้กลับเลือกที่จะไปเที่ยวกับเพื่อนที่เจอหน้ากันทุกวัน……)"

       "พอค่ะ!!..เอาเป็๲ว่าตี้รอค่ะ แล้วพ่อจะออกมารึยังละคะ?"

       "(นี่พ่อกำลังจะออกไป รอแปปนะลูก)"

       "ค่ะพ่อ..เเค่นี้นะคะ โอ้ย!!อาม่านะอาม่าเลือกมาได้ถูกวันจริงๆ คืนนี้ฉันอดสินะ!! เอาวะเพื่อครอบครัว เพื่อคุณพ่อและก็เพื่อข้อตกลง..ขาดผู้ชายไปซักวันคงไม่ตายหรอก!!เเต่เสียดายอ่ะ งื้อ!!" คิตตี้จำใจต้องยกเลิกนัดกับหนุ่มน้อยรุ่นน้องเพื่อกลับบ้านไปทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากับอาม่าและครอบครัว ที่เธอต้องทำตามคำสั่งพ่ออย่างขัดไม่ได้ เพราะระหว่างเธอกับพ่อมีข้อตกลงเ๱ื่๵๹ตำแหน่งประธานโรงเรียนอยู่นั่นเอง ไม่ใช่ว่าคิตตี้เป็๲คนรู้จักเลือกที่จะเคารพผู้ใหญ่ หากเเต่เป็๲เพราะว่าเธอกลัวว่าพ่อของเธอจะยกเลิกการเเต่งตัวไปโรงเรียนของเธอด้วยนั่นเอง…