บทที่ 6 กรอกยาขับเื（2）
แย่แล้ว เขาต้องเชื่อเฉินจิ่นเยวียไปแล้วแน่ๆ!
เฉินจิ่นเยวียยกมือปิดจมูก มองดูห้องเก็บฟืนด้วยความรังเกียจก่อนจะเดินถอยไปสองก้าว “ฉันบอกเื่นั้นกับเสวียิแล้วเสวียิ คุณจะจัดการยังไงก็แล้วแต่คุณเลย”
ต้วนเสวียิค่อยๆ เดินเข้าไปหาลู่เซียงซือทีละก้าว เธอรีบคุกเข่าลงกับพื้น “เสวียิ คุณฟังฉันอธิบายก่อน ที่เธอพูดไม่ใช่เื่จริง!”
ต้วนเสวียิเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าลู่เซียงซือย่อตัวลงนั่งยองๆ มองตรงไปที่ใบหน้าของลู่เซียงซือ สายตาเ็าว่างเปล่าและรังเกียจ“งั้นเธอบอกฉันมา ว่าที่จริงแล้วเื่มันเป็ยังไง?”
“เสวียิฉันไม่ได้ขโมยของนะ ฉันไม่ได้ลักลอบมีชู้ จริงๆ คุณเชื่อฉันสิ ฉันไม่ได้ทำ!”เธอจับมือของต้วนเสวียิ แต่เขากลับสะบัดมือเธอออก แล้ว
ยกมือขึ้นบีบคางของลู่เซียงซือ
“ไม่ได้ทำ?ต้องให้ฉันค้นห่อผ้าของเธอไหม?”คนรับใช้ที่อยู่ด้านหลังเขารู้งานรีบวิ่งมาหยิบห่อผ้าของลู่เซียงซือแล้วเปิดดูข้างในมีเครื่องประดับอยู่จริงๆส่วนเสื้อผ้าของเธอก็หายไปแล้ว!
ดวงตาของลู่เซียงซือเบิกกว้าง รีบส่ายหัวไม่หยุด “ไม่ใช่นะ นี่ไม่ใช่ห่อผ้าของฉัน ห่อผ้าของฉันไม่มีของพวกนี้!”
แต่ต้วนเสวียิฟังคำพูดของเธอที่ไหนเขากลับเพิ่มแรงแล้วพูดว่า“เธอกับซ่งฉงโหลวชู้รักของเธอแอบส่งจดหมายหากันเธอคิดว่าฉันไม่รู้เหรอ?” พูดจบเขาก็โยนจดหมายที่ควรจะถูกส่งไปให้ซ่งฉงโหลวใส่ลู่เซียงซือ
ต้วนเสวียิปล่อยลู่เซียงซืออย่างรุนแรงเธอรู้สึกเจ็บเหมือนคางจะหักเธอเงยหน้ามองต้วนเสวียิ“เสวียิ คุณฟังฉันอธิบายก่อนนะ ฉันไม่ได้....”
“หลักฐานอยู่ตรงหน้าเธอยังจะอธิบายอะไรอีก!?” ต้วนเสวียิพูดแทรกเธอขึ้นมาเสียงดัง“พ่อฉันดีกับเธอขนาดนี้ เธอกลับเนรคุณความรักความห่วงใยของท่านแบบนี้เหรอต่อหน้าเป็ผู้หญิงเรียบร้อยแต่ลับหลังทำเื่สกปรกฉันควรเอาเธอไปใส่ชะลอมถ่วงน้ำจริงๆ”
ลู่เซียงซือคุกเข่าบนพื้น น้ำตาไหลริน เธอจับแขนเสื้อของต้วนเสวียิ “เสวียิ คุณทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ คุณเชื่อฉันสิ!” เธอรู้ว่าสภาพตัวเองตอนนี้ต้องน่าสมเพชมากแน่ๆยิ่งเห็นคนรับใช้เ่าั้แสดงสีหน้าเยาะเย้ยเหยียดหยามเธอก็ยิ่งอับอาย
ทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้ทำเื่พวกนี้ ทำไมคุณไม่ยอมเชื่อฉัน?
“เสวียิเื่มันก็ชัดเจนขนาดนี้แล้วคุณยังจะพูดพร่ำทำเพลงอะไรกับเธออีก?”เฉินจิ่นเยวียเดินมายืนข้างๆต้วนเสวียิ
เธอเอาผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา พูดน้ำเสียงสะอึกสะอื้น “คิดดูสิ นายท่านของพวกเราดีกับเธอขนาดนี้ แต่เธอกลับเนรคุณ! เธอยังมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอยู่ไหม!”
หญิงสาวพูดอย่างเศร้าๆ แต่ลู่เซียงซือเห็นชัดเจนว่ามุมปากของเธอยกยิ้ม
ต้วนเสวียิเห็นเฉินจิ่นเยวียเศร้าโศกเสียใจจึงเข้าไปโอบไหล่เธอ
ในขณะที่ลู่เซียงซือได้แต่มอง ต้วนเสวียิ เขาไม่เชื่อเธอจริงๆ ใช่ไหม?
ถ้าอย่างนั้น...
“ฉันท้อง”
ต้วนเสวียิกำลังจะเปิดปาก ก็เห็นสายตาของลู่เซียงซือที่จ้องมองเขาขณะที่พูด
สมองของเขาว่างเปล่าไปชั่วขณะ เฉินจิ่นเยวียที่อยู่ข้างๆ ดึงผ้าเช็ดหน้าออก แล้วถามด้วยความใ “เธอพูดว่าอะไรนะ?”
“ฉันบอกว่าฉันท้องกับเขา! ลูกของต้วนเสวียิ!”
ดวงตาของลู่เซียงซือยังคงจ้องไปยังต้วนเสวียิแบบนี้คุณจะเชื่อฉันไหม
คุณจะปกป้องลูกของคุณกับแม่ของเขาไหม?
ต้วนเสวียิเงียบไปนาน ในที่สุดท่าทางของชายหนุ่มก็เปลี่ยนไปแต่ไม่ใช่ท่าทางแปลกใจอย่างที่ลู่เซียงซือคาดหวังไว้กลับกลายเป็เคร่งขรึมกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก
“เอาเด็กออกซะ!”
ลู่เซียงซือเหมือนตกลงไปในอุโมงค์น้ำแข็งราวกับหูดับจนไม่อาจได้ยินเสียงใดๆ“คุณ... เมื่อกี้คุณ... พูดว่าอะไรนะ?”
“ฉันพูดว่าเอาเด็กออกซะ! เธอไม่คู่ควรที่จะให้กำเนิดลูกของฉันอีกอย่างใครจะรู้ว่านี้เป็ลูกของฉันหรือลูกชู้ของเธอ?”
เขาหันหลังกลับและเดินออกไปนอกประตู
“กรอกยาขับเืให้เธอให้สัตว์เดรัจฉานนั่นออกไปซะ”
1K
