ตอนที่ 5 โหยหา
เชนยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากของเธอเบา ๆ เพื่อหยุดการกระทำนั้น พร้อมกับใช้มืออีกข้างจับข้อมือเธอไว้
เบียร์ชะงัก เงยหน้ามองเขาด้วยความสับสน
“ใจเย็นๆ สิครับคนสวย…”
เชนโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววดูถูกปนหยอกเย้า
“คุณนี่ 'ร่าน' จังเลยนะครับ...เพิ่งเจอกันครั้งแรก ก็จะะโจูบกันซะแล้ว”
คำนั้นเหมือนน้ำเย็นสาดหน้า เบียร์ได้สติกลับมาวูบหนึ่ง เธอหน้าแดงจัดด้วยความอับอาย รีบผละตัวออกมาเล็กน้อย
“ขะ...ขอโทษค่ะ! เบียร์...เบียร์ไม่รู้เป็อะไร เบียร์แค่…”
เธอละล่ำละลัก มือไม้สั่นเทา
“ขอโทษจริง ๆ ค่ะ”
เชนมองท่าทีลนลานนั้นแล้วหัวเราะในลำคอ เขาเอื้อมมือไปเชยคางมนของเธอขึ้นมา บังคับให้สบตาเขาอีกครั้ง แววตาของเขาแพรวพราวไปด้วยไฟเสน่หา
“ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ…”
เขายิ้มเ้าเล่ห์ ปลายนิ้วโป้งไล้ไปตามริมฝีปากล่างที่สั่นระริกของเธอ
“เพราะผมเอง...ก็ 'อยาก' จนแทบจะทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน”
เขาปล่อยมือจากคางเธอ แล้วเปลี่ยนไปโอบเอวดึงร่างอวบอัดของเธอเข้ามาแนบชิด
“เราเข้าไปทำความรู้จักกันให้ลึกซึ้งกว่านี้...ข้างในบ้านคุณดีกว่าไหมครับ?”
เบียร์เข่าอ่อนระทวยแทบจะล้มพับคาอกเขา เธอพยักหน้ารัว ๆ อย่างเต็มใจ เปิดประตูต้อนรับชายแปลกหน้าเข้าสู่รังรักทันที
เสียงประตูปิดลง ตัดขาดโลกภายนอกออกจากบ้านของเบียร์อย่างสมบูรณ์
ทันทีที่เข้ามาในตัวบ้าน เชนไม่ได้รีบร้อนจู่โจม เขาเดินสำรวจห้องรับแขกด้วยท่าทีสบาย ๆ ราวกับเป็เ้าของบ้านเสียเอง สายตาคมกริบกวาดมองรูปถ่ายของเบียร์ที่ประดับอยู่ตามผนัง สลับกับมองเ้าตัวจริงที่ยืนตัวบิดเร่าอยู่กลางห้องด้วยความประหม่าปนกระสัน
“บ้านสวยดีนะครับ…”
เชนหันมาสบตาเธอ มุมปากยกยิ้มเบา ๆ
“แต่เ้าของบ้านสวยกว่าเยอะ”
เบียร์หน้าแดงจัด เืในกายสูบฉีดรุนแรงจนผิวสีน้ำผึ้งของเธอแดงระเรื่อไปทั้งตัว กลิ่นกายหอมเย็นะเืจากตัวเชนที่โชยมาแตะจมูก มันเหมือนยาสั่งที่กระตุ้นให้สติสัมปชัญญะของเธอพร่าเลือน เหลือเพียงสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่้าการผสมพันธุ์
“คุณ…”
เบียร์เรียกเขาเสียงสั่น
“เบียร์ยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย…”
“เรียกผมว่า 'เชน' ครับ”
เขาเดินเข้าไปประชิดตัวเธออีกครั้ง ใช้หลังมือลูบไล้แก้มเธอเบา ๆ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาที่ลำคอ
“เชน...เชน…”
เบียร์ครางชื่อเขาแ่เบา ราวกับต้องมนต์สะกด
เชนใช้มือข้างหนึ่งจับที่เอวของเธอ ดึงตัวเธอเบา ๆ ให้หน้าอกอวบอัดเข้ามาปะทะกับอกแกร่งกล้าของเขา
“ปึ้ก!”
ความนุ่มเด้งของหน้าอกูเาไฟคู่โตกระแทกเข้ากับอกเขาอย่างจัง ความใหญ่อลังการของมันล้นทะลักเบียดเสียดจนเชนรู้สึกถึงความหยุ่นเด้งได้อย่างชัดเจน
“นมใหญ่จังนะครับ…”
เชนก้มลงกระซิบชิดใบหูเธอ
เบียร์ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
“ช..ช่วยเบียร์ด้วยนะคะ…เบียร์คิดถึงแต่คุณ...ฝันถึงแต่คุณ”
คำพูดนั้นทำให้เชนพอใจ เขาค่อย ๆ ดันเธอล้มลงบนโซฟาหนังตัวใหญ่ เบียร์นอนราบ ผมลอนสีน้ำตาลแผ่สยายเต็มเบาะ เธอมองเขาด้วยสายตาฉ่ำเยิ้ม อ้าขาออกเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ เผยให้เห็นกางเกงขาสั้นจุ๊ดจู๋ที่รั้งขึ้น
เชนยืนค้ำหัวเธอมองภาพนั้น...แม่วัวนมพันธุ์ดีที่กำลังนอนรอการรีดนม
เขาค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกทีละเม็ด เผยให้เห็นแผงอกขาวและกล้ามท้องสวยที่เบียร์เคยเห็นในฝัน ยิ่งเห็นของจริง เธอยิ่งหลงใหลและกลืนน้ำลายลงคอเบา ๆ
“อยากช่วยผมถอดไหม?”
เชนถามเสียงทุ้ม ขณะปลดเข็มขัด
“อยาก...อยากค่ะ…”
เบียร์ตอบเสียงสั่น พยุงตัวลุกขึ้นนั่งคุกเข่าบนโซฟา แล้วคลานเข้าไปหาเขาเหมือนแมวเชื่อง ๆ
เธอเอื้อมมือที่สั่นไหวไปััที่เป้ากางเกงของเขาที่นูนเด่นออกมาอย่างน่าเกรงขาม ความร้อนผ่าวแผ่ออกมาจนมือเธอรู้สึกได้
“ขอเบียร์...ขอเบียร์ทำให้นะคะ”
เธอร้องขออย่างน่าไม่อาย เชนยิ้มมุมปาก ลูบหัวเธอเบา ๆ เหมือนให้รางวัลสัตว์เลี้ยงแสนรัก
“เอาสิ...จัดการเลย”
เมื่อได้รับคำอนุญาต เบียร์ก็ไม่รีรอ เธอรีบปลดกางเกงรูดซิปดึงลงอย่างรวดเร็ว ควักเอาความยิ่งใหญ่ที่เธอโหยหาออกมาสู่สายตา