ความเงียบเข้าครอบงำโถงถ้ำมารโลหิตอีกครั้ง หลังจากเสียงการต่อสู้สงบลง
เยี่ยหลางยืนมอง 'ม้วนแผนที่หนังมนุษย์' ในมือด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แผนที่นี้ไม่ได้แค่ระบุตำแหน่งค่ายกลรอบสำนักกระบี่์ แต่มันยังระบุเวลาบุกโจมตีด้วย... "คืนจันทร์ดับ" ซึ่งก็คือ... อีกเพียงสามวันข้างหน้า!
"สามวัน? บ้าเอ๊ย! นี่มันไม่ใช่แค่แผนการแล้ว มันคือะเิเวลาที่กำลังนับถอยหลังต่างหาก"
เยี่ยหลางม้วนแผนที่เก็บเข้าอกเสื้ออย่างระมัดระวัง เขาหันไปมองร่างของ 'เสวี่ยถง' มารกุมารโลหิตที่นอนสลบเหมือดอยู่ "เ้านี่คือพยานปากเอก... ต้องลากคอกลับไปให้ได้"
แต่ก่อนจะกลับ... เยี่ยหลางรู้สึกถึงแรงสั่นะเืที่คุ้นเคยในมือขวา 'ท่อนเหล็กดำ' หรือ 'เสาค้ำ์ปราบมาร' กำลังดิ้นพล่าน มันไม่ได้ดิ้นเพราะอยากต่อสู้ แต่มันดิ้นเพราะ... หิว
ปลายท่อนเหล็กชี้ตรงไปยัง 'บ่อเื' ขนาดใหญ่กลางถ้ำที่ยังคงเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นคาวคลุ้ง บ่อเืนี้เกิดจากการหลอมรวมเืและิญญาของสิ่งมีชีวิตนับร้อย เพื่อใช้สร้างศพทองแดงและฝึกวิชามาร มันอัดแน่นไปด้วยพลังงานหยินที่เข้มข้นมหาศาล
"เ้าอยากกินไอ้น้ำซุปนรกนี่เหรอ?" เยี่ยหลางทำหน้าแขยง "รสชาติน่าจะห่วยแตกพิลึกนะ"
แต่ท่อนเหล็กไม่ฟังเสียง มันลากแขนเยี่ยหลางจนตัวปลิวไปที่ขอบบ่อ "เออๆ กินก็กิน! อย่าดึงสิโว้ย!"
เยี่ยหลางจุ่มปลายท่อนเหล็กลลงไปในบ่อเืสีแดงฉาน
ซูมมมม!!
ทันทีที่ััผิวน้ำ เกิดเสียงดูดดังสนั่นราวกับเครื่องสูบน้ำขนาดั์ทำงาน น้ำเืในบ่อหมุนวนเป็เกลียวคลื่น พุ่งเข้าสู่ปลายท่อนเหล็กดำอย่างบ้าคลั่ง ท่อนเหล็กดำสั่นระริก เปล่งแสงสีแดงก่ำสลับดำ ผิวขรุขระของมันเริ่มเรียบเนียนขึ้นทีละนิด สนิมที่เกาะอยู่หลุดร่วงกราวลงไปในบ่อ
ผ่านไปเพียงชั่วก้านธูป... บ่อเืขนาดใหญ่ที่เคยเต็มปริ่ม บัดนี้แห้งเหือดจนเห็นก้นบ่อที่เต็มไปด้วยโครงกระดูก ไม่มีเืเหลือแม้แต่หยดเดียว!
วิ้ง!
ท่อนเหล็กดำสงบนิ่งลง เยี่ยหลางยกมันขึ้นมาดู... น้ำหนักของมันเพิ่มขึ้นอีกแล้ว! จากเจ็ดสิบชั่ง ตอนนี้น่าจะเกือบ 'ร้อยชั่ง' (50-60 กก.) ผิวของมันกลายเป็สีดำสนิทที่ดู 'เปียกชื้น' อยู่ตลอดเวลา และมีลวดลายสีแดงเืจางๆ วิ่งวนอยู่ภายในเนื้อเหล็ก
และที่สำคัญ... ตัวอักษรบนท่อนเหล็ก ปรากฏคำใหม่ขึ้นมาต่อท้าย 'เสา... ค้ำ... ์... ปราบ... มาร... กลืน... โล... หิต'
"กลืนโลหิต?" เยี่ยหลางอ่านชื่อใหม่ "ฟังดูชั่วร้ายขึ้นทุกทีแฮะ... นี่ตกลงข้าเป็ฝ่ายธรรมะหรือฝ่ายมารกันแน่เนี่ย?"
เขาลองเหวี่ยงท่อนเหล็กดู วูม!!! เสียงลมแหวกอากาศหนักแน่นและดุดันกว่าเดิมมาก ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้าย "เยี่ยม... หนักขนาดนี้ ต่อให้เจอศพทองแดงอีกสิบตัว ข้าก็ทุบให้แบนเป็กล้วยปิ้งได้ในทีเดียว"
หลังจากให้อาหารอาวุธเสร็จ เยี่ยหลางก็เริ่มปฏิบัติการที่เขาถนัดที่สุด... 'การปล้นสะดม'
เขาเดินสำรวจรอบถ้ำอย่างรวดเร็ว "ไหนดูซิ มารโลหิตมีอะไรซ่อนไว้บ้าง... โอ๊ะ! ไหโอสถพิษ... เก็บไปขายพวกหมอผีน่าจะได้ราคาดี" "คัมภีร์วิชาควบคุมศพ... อืม... อ่านไม่ออก เก็บไปก่อน" "และนี่..."
ดวงตาของเยี่ยหลางเป็ประกายเมื่อเปิดหีบไม้ใบเล็กที่ซ่อนอยู่หลังแท่นบูชา ภายในนั้นมี 'ก้อนเงิน' และ 'ตั๋วแลกเงิน' ปึกใหญ่!
"รวยแล้วโว้ยยยย!" เยี่ยหลางแทบจะะโตัวลอย "ค่าเหนื่อยจากการแบกเ้าท่อนทื่อคุ้มค่าก็คราวนี้แหละ!" เขากวาดเงินทั้งหมดเข้าอกเสื้ออย่างรวดเร็ว ไม่ให้เหลือแม้แต่แดงเดียว
เมื่อกวาดทรัพย์สินจนเกลี้ยงถ้ำ เยี่ยหลางก็เดินกลับไปหาเสวี่ยถงที่ยังสลบอยู่ เขาใช้เชือก (ที่เก็บได้จากกองสัมภาระของชาวบ้าน) มัดมารหนุ่มในท่า 'มัดหมู' คือมัดมือไพล่หลังโยงกับข้อเท้า แล้วสอดคานหาม (ใช้ท่อนไม้แถวนั้น) เข้าไปตรงกลาง
"เสียใจด้วยนะพี่ชาย ข้าไม่มีรถม้า คงต้องหามท่านไปเหมือนหมูตอนแหละ"
เยี่ยหลางแบกท่อนเหล็กดำด้วยไหล่ขวา และลากร่างของเสวี่ยถงด้วยมือซ้าย เดินผิวปากออกจากถ้ำมารโลหิตอย่างอารมณ์ดี
...
ปากทางเข้าหุบเขาอสรพิษ
แสงจันทร์สาดส่องลงมายังชายป่า 'ต้าหมาง' และ 'เสี่ยวหลัน' กำลังยืนกระวนกระวายใจอยู่ข้างๆ กองไฟ แต่พวกเขาไม่ได้อยู่กันลำพัง...
มีกลุ่มคนในชุดขาวของสำนักกระบี่์ยืนอยู่ด้วยนับสิบคน นำทีมโดย 'หลิวซืออิน' ธิดาเ้าสำนัก ในชุดเกราะอ่อนสีเงิน และผู้าุโหน้าดุ 'ผู้าุโจาง' แห่งหอวินัย
"ต้าหมาง! เ้าแน่ใจนะว่าเยี่ยหลางเข้าไปในนั้นคนเดียว?" หลิวซืออินถามเสียงเครียด มือจับด้ามกระบี่แน่น "หุบเขานี้มีแต่กลิ่นอายมารรุนแรง ข้าเกรงว่า..."
"ศิษย์พี่เยี่ยเก่งมากนะเ้าคะ!" เสี่ยวหลันรีบแก้ต่าง "เขาจัดการศพเหล็กได้ด้วยตัวคนเดียวเลย!"
"ไร้สาระ!" ผู้าุโจางตวาด "ศิษย์สวะที่ไร้ปราณจะไปสู้กับศพเหล็กได้ยังไง? ข้าว่าป่านนี้มันคงโดนกินไปแล้ว หรือไม่พวกเ้าก็ตาฝาดเห็นภาพหลอนไปเอง!"
"แต่ข้าเห็นจริงๆ นะขอรับ!" ต้าหมางเถียง
"พอเถอะ!" หลิวซืออินตัดบท "เราจะเข้าไปดูให้เห็นกับตา เตรียมตัวบุก!"
ในขณะที่ขบวนศิษย์กำลังจะเคลื่อนพล เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากความมืดในป่า
ตึง... ครืด... ตึง... ครืด...
เสียงเหมือนของหนักถูกลากไปกับพื้น ศิษย์ทุกคนชักกระบี่ออกมาทันที บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด
"ระวัง! มันมาแล้ว!" ผู้าุโจางะโ "เตรียมค่ายกลกระบี่!"
เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด ไม่ใช่สัตว์ประหลาด... แต่เป็ชายหนุ่มผมยาวรุงรัง ในสภาพมอมแมม บนไหล่ขวาแบกท่อนเหล็กดำขนาดใหญ่ มือซ้ายลาก... ร่างคนในชุดแดงที่ถูกมัดเป็ก้อนกลมๆ
เยี่ยหลางเดินออกมาหยุดอยู่หน้าขบวนศิษย์นับสิบที่เล็งกระบี่มาที่เขา เขากระพริบตาปริบๆ
"เอ่อ... มากันเยอะขนาดนี้ จะมาแย่งไก่ย่างข้ากินรึ?"
หลิวซืออินเบิกตากว้าง นางลดกระบี่ลงแล้ววิ่งเข้าไปหาเขา "เยี่ยหลาง! เ้า... เ้าาเ็ตรงไหนไหม?"
"ข้าสบายดี ศิษย์พี่หญิง" เยี่ยหลางยิ้มแฉ่ง "แค่เมื่อยนิดหน่อย... อ้อ ข้าจับหัวขโมยได้แล้วนะ"
เขาโยนร่างของเสวี่ยถงลงกับพื้น ตุบ! มารหนุ่มร้องครางออกมาเบาๆ
ผู้าุโจางเดินเข้ามาดูร่างนั้น แล้วก็ต้องผงะเมื่อเห็นชุดสีแดงและกลิ่นอายมารที่ยังหลงเหลือ "นี่มัน... ศิษย์นิกายมารโลหิต!?" ผู้าุโจางเงยหน้ามองเยี่ยหลางด้วยความตกตะลึง "เ้า... เ้าจับมันมาได้ยังไง? ด้วยตัวคนเดียว?"
เยี่ยหลางยักไหล่ "ก็... เขาเดินมาสะดุดท่อนเหล็กข้าล้ม หัวฟาดพื้นสลบไปน่ะขอรับ ข้าเลยจับมัดมา"
ไม่มีใครเชื่อคำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ นั้น แต่หลักฐานตรงหน้ามันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ
เยี่ยหลางล้วงเข้าไปในอกเสื้อ (ทำเป็ล้วง แต่จริงๆ หยิบจากกระเป๋ามิติที่ซ่อนเงินไว้) แล้วหยิบ 'ม้วนแผนที่' และ 'ป้ายคำสั่ง' ออกมาส่งให้หลิวซืออิน
"และข้าเจอสิ่งนี้... ข้าคิดว่าท่านเ้าสำนักควรรีบดูด่วนที่สุด" น้ำเสียงของเยี่ยหลางเปลี่ยนเป็จริงจัง "ก่อนที่ 'คืนจันทร์ดับ' จะมาถึง"
หลิวซืออินรับแผนที่ไปเปิดดู ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น
"นี่มัน... แผนผังค่ายกลของสำนักเรา... และจุดวางะเิเพลิง!" นางหันไปมองผู้าุโจาง "ท่านอาจารย์อา! เรามีหนอนบ่อนไส้! แผนที่นี้ระบุจุดอ่อนที่คนในเท่านั้นถึงจะรู้!"
ผู้าุโจางแย่งแผนที่ไปดู มือของเขาสั่นระริก "เื่ใหญ่... เื่ใหญ่แล้ว! รีบกลับสำนัก! ต้องแจ้งท่านเ้าสำนักเดี๋ยวนี้!"
ความโกลาหลเกิดขึ้นทันที ขบวนศิษย์รีบเตรียมตัวเดินทางกลับ เยี่ยหลางยืนมองความวุ่นวายนั้นเงียบๆ
"ศิษย์พี่เยี่ย!" ต้าหมางและเสี่ยวหลันวิ่งเข้ามากอดเขา "ท่านสุดยอดไปเลย!"
เยี่ยหลางหัวเราะเบาๆ "เบาๆ เ้าพวกบ้า ข้าเจ็บแผลนะ... ว่าแต่ เสี่ยวหลัน" "คะ?" "ไก่ย่าง 5 ตัวที่ผู้ใหญ่บ้านสัญญาไว้... เ้าไปเอามาหรือยัง?"
เสี่ยวหลันหน้าเหวอ "เอ่อ... ข้าลืมสนิทเลย มัวแต่เป็ห่วงท่าน"
เยี่ยหลางทำหน้าเหมือนโลกถล่มทลาย "โธ่... ชีวิตข้า อุตส่าห์ปราบมารแทบตาย สุดท้ายก็อดกินไก่"
เขาถอนหายใจ แล้วแบกท่อนเหล็กดำเดินตามขบวนกลับสำนัก โดยมีสายตาของ 'ใครบางคน' ในกลุ่มศิษย์สายในที่ปะปนมาด้วย จ้องมองแผ่นหลังของเขา... สายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตและความสงสัย
'ไอ้เด็กสวะนี่... มันรอดมาจากถ้ำมารได้ยังไง? แล้วมันไปเอาแผนที่มาจากไหน? แผนการของท่านประมุข... จะมาพังเพราะไอ้ขยะไร้ปราณนี่ไม่ได้!'
าภายในสำนักกระบี่์... กำลังจะเปิดฉากขึ้นแล้ว
4K
