ลับหลังเงาร่างของจางเสี่ยวเสียที่เดินจากไปจนสุดสายตา ทิงเสวี่ยก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก มุมปากอดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มขึ้นมา การที่ได้แกล้งปั่นหัวจางเสี่ยวเสียไปเมื่อครู่นี้ ทำให้เธอรู้สึกสะใจอยู่ไม่น้อย
แม้จะผ่านเวลามาถึงสองชาติภพ แต่ทิงเสวี่ยก็ยังจำนิสัยใจคอและสันดานของจางเสี่ยวเสียได้แม่นยำ
จางเสี่ยวเสียกับหลินกั๋วเซิ่งลุงใหญ่ของทิงเสวี่ย ก็เหมือนกับคู่สามีภรรยาส่วนใหญ่ในหมู่บ้านยุคนี้ที่แต่งงานกันแบบคลุมถุงชน หลินกั๋วเซิ่งเป็คนซื่อๆ ทื่อๆ ในขณะที่จางเสี่ยวเสียกลับเป็คนอารมณ์ร้าย โอหัง และชอบกดขี่
เสียงแผดด่าอันดังสนั่นของจางเสี่ยวเสียนั้นเลื่องลือไปทั่วหมู่บ้านต้าเหอ นอกจากนิสัยชอบเอาเปรียบชาวบ้านแล้ว เธอยังชอบทุบตีลูกเต้าเป็กิจวัตร เธอแต่งงานกับหลินกั๋วเซิ่งมาสิบกว่าปี มีลูกสาวคนโตชื่อหลินหงเหมย และลูกชายคนเล็กชื่อหลินหงจวิน พี่น้องคู่นี้อายุสิบขวบและห้าขวบตามลำดับ
นานๆ ครั้ง ชาวบ้านจะได้ยินเสียงเด็กร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดดังออกมาจากบ้านหลังนั้น โดยเฉพาะหลินหงเหมยลูกสาวคนโต ที่มักจะโดนหนักกว่าน้องชาย ขอแค่เด็กสองคนทำอะไรผิดพลาดเพียงเล็กน้อย จางเสี่ยวเสียก็จะลงมือทันที หรือบางครั้งแค่อารมณ์ไม่ดี เธอก็มาลงที่ลูกๆ เพื่อระบายโทสะ
ถามว่ากล้าตีสามีไหม? ขนาดลูกในไส้แท้ๆ ยังตีไม่ยั้งมือนับประสาอะไรกับสามี บ้านอื่นที่มีปัญหาความรุนแรงในครอบครัว ส่วนใหญ่มักเป็ฝ่ายหญิงที่ถูกกระทำ แต่สำหรับบ้านของหลินกั๋วเซิ่งกลับตาลปัตร กลายเป็ฝ่ายสามีเสียเองที่ต้องรองรับอารมณ์รุนแรงของภรรยาอยู่บ่อยครั้ง
ทิงเสวี่ยเลิกสนใจเื่ของป้าสะใภ้พรรค์นั้นชั่วคราว เธอเดินกลับเข้าบ้าน ลงกลอนประตูแ่า ฟ้าเริ่มมืดแล้วเธอจึงเปิดไฟ จากนั้นก็เข้าไปในห้องด้านใน ยกจานหมั่นโถวชุบไข่ทอดที่ซ่อนไว้ออกมา กินคู่กับผักกาดดองจานเล็กๆ แม้หมั่นโถวทอดจะเริ่มเย็นชืดเพราะทิ้ง่ไปพักใหญ่ แต่รสชาติก็ยังคงกรอบอร่อย ไม่นานนัก ทิงเสวี่ยก็จัดการของกินตรงหน้าจนเกลี้ยงจาน
หลังจากกินอิ่ม ทิงเสวี่ยก็หลบไปอ่านหนังสือในห้องของเธอ ที่บ้านไม่มีทั้งโทรทัศน์และวิทยุ พ่อเองก็ไม่อยู่ การอ่านหนังสือจึงเป็กิจกรรมยามว่างเพียงอย่างเดียวที่เธอทำได้
เธอไม่มีหนังสือสำหรับเด็ก หนังสือในห้องล้วนเป็วรรณกรรมคลาสสิกที่คุณย่าทิ้งไว้ให้ ใน่ปฏิวัติวัฒนธรรม คุณย่าแอบเอาหนังสือพวกนี้ไปฝังซ่อนไว้ใต้ต้นเอล์มเก่าแก่ใกล้ห้องน้ำ กว่าหนังสือเหล่านี้จะได้กลับมาเห็นเดือนเห็นตะวันอีกครั้งก็เมื่อพ้นยุคนั้นมาแล้ว และใน่ทศวรรษ 1980 ที่นิยายกำลังภายในกำลังเฟื่องฟู หลินกั๋วผิงผู้เป็พ่อก็ซื้อสะสมไว้ไม่น้อย ตอนนี้หนังสือทั้งหมดจึงตกทอดมาอยู่ในห้องของทิงเสวี่ย
ตอนทิงเสวี่ยอายุสี่ห้าขวบ คุณย่าเริ่มสอนให้เธออ่านหนังสือ ในขณะที่เด็กวัยเดียวกันเพิ่งจะเริ่มหัดสะกดพินอิน เธอก็รู้วิธีเปิดพจนานุกรมและจดจำตัวอักษรยากๆ ได้มากมายแล้ว
ในชาติที่แล้ว... หลังจากที่ทิงเสวี่ยถูกแม่ใจร้ายและพ่อเลี้ยงจับขาย เธอก็ไม่ได้เรียนหนังสืออีกเลย กว่าจะหนีรอดจากขุมนรกนั้นมาได้ เธอก็ต้องระหกระเหินเร่ร่อนไปทั่ว จนกระทั่งอายุสิบห้าจึงได้รับความเมตตาจากพ่อแม่บุญธรรมรับไปอุปการะ พอจะให้กลับไปเรียนชั้นประถมใหม่ตอนโตเป็สาวก็รู้สึกกระดากอาย พ่อแม่บุญธรรมเองก็เห็นว่า แค่บวกลบคูณหารเป็ อ่านออกเขียนได้ก็พอแล้ว ผู้หญิงเรียนสูงไปจะมีประโยชน์อะไร สู้เรียนรู้วิชาชีพติดตัวไว้ทำมาหากินจะดีกว่า ท่านทั้งสองจึงถ่ายทอดสูตรลับและวิชาทำซาลาเปากับขนมแป้งต่างๆ ของตระกูลให้ ทิงเสวี่ยตั้งใจสืบทอดกิจการ จนร้านซาลาเปาเจริญรุ่งเรือง ฝีมือการทำอาหารและขนมของเธอก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว หาจังหวะลงแข่งประลองฝีมืออยู่เสมอเพื่อพัฒนาตนเอง
เธอเลี้ยงดูพ่อแม่บุญธรรมจนวาระสุดท้าย หลังจากขยายกิจการจนใหญ่โต เธอก็ไปสอบเทียบเอาวุฒิปริญญาตรีสำหรับผู้ใหญ่ ถึงแม้จะสานฝันเื่ใบปริญญาได้สำเร็จ แต่การเรียนแบบสอบเทียบย่อมให้ความรู้สึกต่างจากการได้ใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยจริงๆ เมื่อ์เมตตาให้โอกาสกลับมาเริ่มต้นใหม่... ในชาตินี้เธอสาบานกับตัวเองว่าจะต้องตั้งใจเรียน และสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศให้ได้!
อ่านหนังสือไปได้ครู่หนึ่ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น พ่อกลับมาแล้ว! เธอรีบวิ่งไปเปิดประตู
หลินกั๋วผิงหอบถุงผ้าใบใหญ่สองใบเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน “เสียวเสวี่ย... เสื้อผ้าในลานบ้าน ลูกซักเองหมดเลยเหรอ?”
ทิงเสวี่ยยืดอกทำหน้าภูมิใจ “ใช่ค่ะพ่อ หนูเก่งไหมคะ?”
หลินกั๋วผิงยิ้มกว้าง “อื้ม เก่งมาก เสียวเสวี่ยของพ่อเก่งจริงๆ แต่คราวหลังอย่าซักเยอะขนาดนี้เลย เดี๋ยวจะเหนื่อยแย่”
“หนูไม่เหนื่อยเลยค่ะพ่อ... ว่าแต่พ่อได้อะไรดีๆ มาจากบ้านคุณย่าเล็กบ้างคะ?”
หลินกั๋วผิงวางถุงสองใบลงตรงหน้าลูกสาว “คุณย่ารู้ว่าลูกชอบกินมันฝรั่ง ก็เลยแบ่งมันฝรั่งที่บ้านเขาเก็บไว้มาให้ลูก แล้วก็มีขนมที่คุณลุงของลูกซื้อมาจากในเมือง คุณย่าก็ฝากมาให้ลูกด้วยเหมือนกัน”
ขณะพูด หลินกั๋วผิงก็เปิดถุงออก ในถุงส่วนใหญ่มีแต่มันฝรั่งหัวเล็กๆ ส่วนขนมก็มีเพียงเล็กน้อย เช่น เค้กพุทรา ลูกอมข้าวฟ่าง ลูกเกด แอปเปิลแห้ง และคุกกี้สอดไส้ ปริมาณของแต่ละอย่างนั้นน้อยนิดจนแทบไม่พอยาไส้ แต่ถึงกระนั้น ใน่ต้นทศวรรษ 1990 ที่ข้าวของยังขาดแคลน ขนมกระจุกกระจิกพวกนี้ถือเป็ของหายากและมีค่ามากแล้ว
จากนั้นหลินกั๋วผิงก็ถามไถ่ลูกสาวว่าไปเล่นกับพี่หงเหมยมาหรือเปล่า มื้อกลางวันกับมื้อเย็นกินอะไร พอมารู้ว่าลูกสาวทอดหมั่นโถวแผ่นกินเองเป็แล้ว หลินกั๋วผิงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม “เสียวเสวี่ยของพ่อ ยิ่งโตยิ่งรู้ความ ดูแลตัวเองได้แล้ว ฮ่าๆๆ”
“หนูไม่เพียงแต่ดูแลตัวเองได้นะคะ หนูยังดูแลพ่อกับอาสามได้ด้วยค่ะ” ทิงเสวี่ยพูดด้วยสีหน้าและน้ำเสียงจริงจัง “ดี... ดี... เสียวเสวี่ยของพ่อโตแล้วจริงๆ”
พริบตาเดียวก็ถึงเช้าวันรุ่งขึ้น
ทิงเสวี่ยตื่นแต่เช้าตรู่มาช่วยพ่อทำอาหารเหมือนเช่นเคย พอที่บ้านมีมันฝรั่ง อะไรๆ ก็ง่ายขึ้น มื้อเช้านี้จึงเป็เมนูผัดมันฝรั่งเส้น ทิงเสวี่ยรับหน้าที่หั่นมันฝรั่ง เพื่อไม่ให้พ่อสงสัยในความผิดปกติ เธอจึงยั้งมือไว้ ไม่แสดงทักษะการใช้มีดระดับเทพออกมา มันฝรั่งเส้นที่หั่นได้จึงดูธรรมดา ไม่สวยงามประณีตนัก แต่สำหรับสายตาของหลินกั๋วผิง แค่นี้ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว
ในยุคสมัยนั้น เด็กชนบทส่วนใหญ่ไม่ได้ถูกเลี้ยงดูแบบไข่ในหิน หลายคนเริ่มช่วยแบ่งเบางานบ้านเท่าที่ทำไหวั้แ่อายุห้าหกขวบ ทิงเสวี่ยเองเมื่อชาติที่แล้วก็เคยช่วยงานผู้ใหญ่มาตลอด ดังนั้นสิ่งที่เธอทำในตอนนี้จึงไม่ได้ดูแปลกแยกไปจากเดิมนัก
หลังมื้อเช้า ทิงเสวี่ยตั้งใจจะตามอาสามขึ้นเขาไปหาของป่า แต่ยังไม่ทันก้าวขาออกจากบ้าน หลิวกุ้ยหลานก็โผล่หน้ามาเสียก่อน
ทิงเสวี่ยรู้อยู่เต็มอกว่า แม่ใจร้ายอย่างหลิวกุ้ยหลานไม่มีทางยอมรามือง่ายๆ เธอจึงเตรียมใจและเตรียมพร้อมรับมือสถานการณ์นี้ไว้แล้ว
“เสียวเสวี่ย หายหวัดหรือยังจ๊ะ? แม่ซื้อของอร่อยๆ มาฝากเยอะแยะเลยนะ มีเสื้อผ้าสวยๆ มาให้ชุดหนึ่งด้วย ถ้าหายดีแล้ว เดี๋ยวแม่พาไปเที่ยวในเมืองดีไหม?”
หลิวกุ้ยหลานตีบทแตก สวมิญญาแม่ผู้เปี่ยมด้วยความรักและความห่วงใย หากเป็ทิงเสวี่ยคนเดิมในชาติก่อน ได้ยินแบบนี้คงซาบซึ้งจนน้ำตาไหล รีบวิ่งเข้าไปกอดออเซาะแม่ด้วยความดีใจ แต่ตอนนี้... เธอไม่ใช่เด็กโง่คนเดิมอีกแล้ว ยิ่งเห็นหลิวกุ้ยหลานแสดงละครตบตาได้เนียนเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกสะอิดสะเอียน มากขึ้นเท่านั้น
ทิงเสวี่ยก้าวถอยหลังไปสองก้าวโดยสัญชาตญาณ จ้องมองหลิวกุ้ยหลานด้วยแววตาเ็าแล้วตอบกลับไป “หนูไม่ไปกับแม่ หนูจะอยู่กับพ่อ”
หลิวกุ้ยหลานรีบกุลีกุจอหยิบของกินและเสื้อผ้าที่เตรียมมาออกมาวางเรียงราย ข้าวของมีมากมายละลานตา ล้วนเป็สิ่งที่เด็กอย่างทิงเสวี่ยสมควรจะอยากได้อยากมี แต่ทิงเสวี่ยกลับยืนนิ่ง ไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย เพราะเธอรู้ซึ้งดีว่า หากเผลอใจอ่อนให้กับของพวกนี้จะต้องชดใช้ด้วยราคาที่แพงแสนแพงแค่ไหน
ทว่า... หลินกั๋วผิงผู้ซื่อสัตย์และมองโลกในแง่ดี เมื่อเห็นอดีตภรรยาดูใส่ใจลูกสาวถึงเพียงนี้ เขาก็อดใจอ่อนไม่ได้ “เสียวเสวี่ย... แม่เขาอุตส่าห์มาเยี่ยมลูก ลองไปอยู่กับแม่เขาสักพักสิลูก ลูกเองก็คิดถึงแม่อยู่ไม่ใช่เหรอ?”
![[นิยายแปล] I Am Fated Villain ยึดครองใต้หล้าด้วยระบบมารร้ายแห่งโชคชะตา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1758873761_78716960.webp)
416K
