หลังจากที่ไอโตะวิ่งหนีออกมาจากงานเลี้ยง บรรยากาศหมดความสนุกอย่างไม่น่าเชื่อ เชนวางแก้วลงบนโต๊ะแล้วเดินไปหามารุ
"นี่คุณมารุ" เขาจ้องไปที่มารุด้วยสีหน้าจริงจัง
"ขอโทษด้วยที่ขึ้นเสียงเมื่อกี้ แต่ว่าผมอยากให้คุณปล่อยเ้าบ้าไอโตะไปได้แล้ว" มารุก้มหน้าลงเล็กน้อยเชนจึงพูดต่อ
"คุณก็รู้นี่ กว่าไอโตะจะทำใจเื่คุณได้แต่ละครั้งมันยากแค่ไหนเพราะงั้นพอเถอะนะคุณมารุ เลิกทำร้ายจิตใจเขาได้แล้ว คุณเห็นไอโตะเป็ของเล่นหรือไง?" พูดจบเชนก็บอกลาทุกคนในงานเลี้ยงและขอตัวกลับ
อาจเพราะหมดสนุกกับงานนี้ไปแล้ว เพื่อนๆของไอโตะจึงเริ่มทยอยกันกลับบ้านของตน ยูคาริมองมารุที่กำลังก้มหน้าอยู่ก่อนจะเดินผ่านเธอไป
"นี่ยูคาริ ฉันควรจะทำยังไงดี" เสียงสะอื้นของมารุดังขึ้น ยูคาริหยุดเดินเธอหันมามองแผ่นหลังของมารุ
"จะไปรู้เหรอ พวกเธอสองคนก็เป็แบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว มั่นใจในตัวเองหน่อยสิยัยบ้า" ยูคาริตะคอกออกด้วยสายตาดุดันคมกริบ ก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วพูดกับมารุด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจ
"ว่าแต่...เธอร้องไห้อยู่เหรอ?"
.
.
.
//เช้าวันต่อมา//
*ฟึ่บ*
ไอโตะลืมตาขึ้นมาในห้องนอนของมิกะ เขามองไปรอบข้างของตนก่อนจะคิดขึ้นได้
(0///0 แว้กกกกก เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ยทำไมเราถึงมาอยู่นี่ได้!?)
(อืม...ล่าสุดเราหนีออกมาจากงานเลี้ยง แล้วมาลงเอยที่บ้านมิกะ สงสัยเราจะสลบไปมิกะเลยให้เรานอนในห้องของเธอสินะ) หลังจากปะติดปะต่อเื่ราวเสร็จสิ้น ไอโตะทำแววตาสงสัยแฝงความเศร้า
(...คุณมารุ หลังจากนั้นจะเป็ไงบ้างนะ)
"ตื่นแล้วเหรอคะรุ่นพี่" น้ำเสียงจริงใจของมิกะดังขึ้นมาข้างๆเขา
"แว้กกก มิกะ!!!" ไอโตะสะดุ้งจากคำทักทายไม่ให้ซุ่มให้เสียงของมิกะ
"ฮ่าๆ ใอะไรขนาดนั้นคะรุ่นพี่ หนูไม่ใช่ผีสักหน่อย" เธอเอามือเล็กๆมาหยิกแก้มของไอโตะ
"ขอโทษที55 พอดีคิดอะไรเพลินไปหน่อย ขอบใจนะที่ให้นอนค้างบ้านเธอ"
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะ หนูไม่ถืออะไรแบบนั้นหรอก ครั้งหน้าจะมาอีกก็ได้นะคะ" แก้มของมิกะเริ่มแดงขึ้นมา
"555งั้นเหรอ...จะบ้ารึไง!!? ผู้ชายมานอนค้างบ้านผู้หญิงแบบนี้มองยังไงมันก็แปลกๆไม่ใช่เหรอ -////- " ไอโตะทำตัวลุกลี้ลุกลน
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะ ถ้าเป็รุ่นพี่ถือว่าเป็กรณีพิเศษค่ะ" มิกะพูดออกมาโดยไม่กล้าสบตาไอโตะ หน้าแดงเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำตัวไม่ถูก
*ตึกตักๆ*
(สถานการณ์นี้มันอะไรกัน ไฟเขียวงั้นเหรอ? มิกะเองก็แอบมีใจให้เราเหรอ?) ไอโตะคิดในใจไปเรื่อยก่อนที่มิกะจะพูดขึ้นมา
"รุ่นพี่คะ คำตอบของเมื่อคืนล่ะคะ" เธอทำสีหน้าจริงจังถึงแม้ว่าแก้มของเธอจะแดงอยู่ก็ตาม
"ขอเวลานอก!!" เขายกมือขึ้นมาแล้วนั่งทบทวนตัวเอง
(-////- จริงด้วยสิ มันมีอะไรแบบนั้นอยู่ด้วยนินา) ไอโตะนึกถึงสิ่งที่มิกะถามเมื่อคืน เขามองไปที่มิกะและไตร่ตรองต่อ
(จะว่าไงดีล่ะ มิกะเองก็เป็คนน่ารักซะด้วยสิ) มิกะนั่งเงียบและรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ
(ถ้าได้คบกับเธอคงจะมีความสุขมากแน่ๆ) หน้าของไอโตะเริ่มอุ่นๆและแดงออกมาด้วยความเขินอาย
(แล้วก็อาจจะช่วยให้เราลืมคุณมารุไปด้วยก็ได้ ไม่ว่าจะคิดยังไงการคบกับเธอคงเป็ตัวเลือกที่ดีที่สุดสินะ)
(ตัดสินใจแล้ว เราจะคบกับมิกะเพื่อลืมคุณมารุ!!!)
(เอาล่ะนะ!!!)
.
.
.
"ขอโทษด้วยนะมิกะ" มิกะนั่งเงียบแววตาของเธอดูเศร้าเล็กน้อย
(เอ๊ะ ทำไมเราถึงปฎิเสธไปล่ะ)
"ฉันน่ะ ยังไม่สามารถลืมคุณมารุได้"
(เพราะงั้นเลยจะคบกับเธอเพื่อลืมให้ได้ไงเล่า!!)
"ถ้าให้ฉันคบกับเธอด้วยความรู้สึกครึ่งๆกลางๆละก็ ฉันต้องเป็ผู้ชายที่ไม่ได้ความแน่ๆ"
(งี้นี้เอง..เราน่ะ)
"เพราะงั้นฉันยังคบกับเธอตอนนี้ไม่ได้หรอก"
(ไม่ได้มองว่ามิกะเป็แค่รุ่นน้องสินะ ขอโทษนะมิกะที่ฉันในตอนนี้ยังลังเลอยู่...)
แสงแดดอุ่นๆที่ส่องเข้ามาในยามเช้า เสียงนกร้องเบาๆที่ดังขึ้นมาจากบนต้นไม้ ท่ามกลางบรรยากาศแบบนั้นมีชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังเสียใจในความรัก มิกะยิ้มออกมาด้วยสีหน้าจริงใจ
"เข้าใจแล้วค่ะ" เธอลุกไปเปิดผ้าม่านบริเวณหน้าต่างเธอ
"จนกว่ารุ่นพี่จะสามารถลืมเื่ราวของคุณมารุได้" ไอโตะมองไปที่แผ่นหลังของมิกะ
"จนกว่าความรู้สึกที่มีต่อหนูจะมากกว่าความรู้สึกที่รุ่นพี่มีต่อคุณมารุ" เธอชะเง้อหน้ามองดูบรรยากาศนอกหน้าต่าง
"หนูจะรอนะคะ พี่ไอโตะ" ไอโตะก้มหน้าก่อนจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเศร้าเล็กน้อย
"อืม ขอโทษด้วยนะ"
"อ๊ะ วันนี้ฝนตกเหรอคะเนี่ย" มิกะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสดใส เธอเอามือไขว้หลังก่อนจะหันกลับมามองไอโตะ
"พูดอะไรน่ะ อากาศแบบนี้ฝนจะไปตกได้ไง..." หัวใจของเขาเ็ปอย่างแสนสาหัส ภาพที่เห็นอยู่ตรงนี้คือรุ่นน้องที่หลงรักเขากำลังร้องไห้อยู่พร้อมกับรอยยิ้มฝืนๆบนใบหน้าของเธอ
"ใช้ไม่ได้จริงๆเลยนะ หนูเนี่ย"
.
.
.
667
