กลับชาติมาเกิดทั้งทีไม่แก้แค้นคงไม่ได้แล้ว

อิงหลัน ขยับกายเบาๆ ตั้งใจจะเร้นกายหายไปป่านนี้กุนไฉ่คงตามหมอหลวงมาแล้ว แต่อีกคนกลับรั้งเอวบางมาแนบชิดลำตัวท้้งๆ ที่หลับตาพลิ้ม

“ท่านอา ปะปล่อย”รอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่ดวงตาพร่างพราว

“ยังเรียกท่านอาอีกหรือ”รั้งเอวบางกระแทกเอวแกร่งเข้าใส่

“ปล่อยนะ”

ก่อนหน้านั้น

“ท่านอ๋องปล่อยนะ”กลิ่นสุราคละคลุ้งกับร่างสูงที่เดินโซเซมาจากด้านนอก

“แต่งมาสามวันแล้วยังกล้าพูดว่าอย่า ข้ากับเ๽้านอนคนละแท่นนอนกันก็จริงแต่ทุกค่ำคืนข้าจะต้องลอบมองร่างอ้อนแอ้นของเ๽้า ไม่เคยจะข่มตาหลับลงได้”

“เรากำลังจะหย่ากัน ไหนท่านอ๋องบอกว่าเรากำลังจะหย่ากัน”

“หย่าหรือ สามีภรรยา เพียงวันเดียวก็คือสามีภรรยาเ๽้าคิดว่าเ๽้าหย่าแล้วใครเขาจะเชื่อว่าเ๽้าไม่เคยต้องมือข้าเ๽้าอยู่ที่นี่สามวันสามคืนแล้ว ใบหน้าเ๽้าแม้ไม่งดงามแต่เ๽้ากับข้าเราเป็๲สามีภรรยากันแล้วเ๽้าพูดไปก็ไม่มีใครเชื่อว่าเ๽้าไม่เคยอุ่นเตียงให้ข้า”

ย่างสามขุม คว้ามือบางดึงเข้ามาซบอกแกร่งที่อาภรณ์หลุดลุ่ยไปเสียส่วนหนึ่งเผยให้เห็นอกแน่นไปด้วยมัดกล้าม

“ปล่อยนะท่านบอกว่าท่าน รักอิงอิงไม่ได้อยากแต่งกับข้า เช่นนั้นอย่าได้ทำแบบนี้ เราสองคนจากกันโดยดี”

“ข้าบอกว่าไม่อยากแต่งกับเ๯้าแต่งไม่เคยพูดสักคำว่าไม่อยากให้เ๯้าอุ่นเตียง”

ดึงรั้งร่างบางที่ดิ้นรนเอาตัวรอดแต่มือใหญ่กับรวบเอวบางไว้ ทั้งผลักทั้งดันไปที่แท่นนอนหนา

“คนโกหก ข้าจะบอกอิงอิงว่าท่านรังแกข้า”

“สามีภรรยาเช่นไรจึงเรียกว่ารังแก”

โน้มกายลงทาบทับริมฝีปากอุ่นที่เจือไปด้วยกลิ่นสุรากดลงที่ปากบางบดเบียดเร่าร้อนปล่อยอารมณ์ปรารถนาพวยพุ่ง

“ท่านอ๋องได้โปรด”ยิ้มหยันที่ริมฝีปาก

“จูบข้าหวานไม่น้อยใช่ไหมเ๯้าจึงอ่อนระทวยเช่นนี้”

ดวงตาคมที่บัดนี้กลับหวานหยาดเยิ้มจ้องดวงตาตื่นตระหนก สุราเผยความจริง สุราไม่ได้เผยความจริงดังปราชญ์ว่าทว่าสุราทำให้คนเผยความจริงแวบแรกที่มองสายตาเว้าวอนอ่อนหวานดังกับคนรักกัน

“ไม่ปล่อยข้านะ ท่านมีใจกับอิงอิงแล้วยังจะทำลายข้าทำไมกันปล่อยข้าไปเถิด”

“นี่เ๽้าเสียสติไปแล้วหรือบิดาเ๽้าคงขุ่นเคืองข้าในเมื่อตั้งใจให้ข้าเป็๲สามีบุตรีคนโตที่โปรดปรานแต่ข้ากลับไม่แตะต้องนางทั้งๆ ที่ผ่านไปสามคืนแล้วและเ๽้าเองก็คงนอนบิดกายรอข้า รอว่าข้าจะมา ลิ้มรสสวาทเ๽้าตอนไหนใช่หรือไม่”

“ชั่วช้าที่สุดหยาบคายที่สุด”

“หืมมมจริงหรือโป้ปดกันนี่ข้าแยกไม่ออกแล้วว่าความจริงหรือโป้ปดเห็นได้ชัดว่าเ๽้าให้สาวใช้ขัดผิวประทินเครื่องหอมทุกวันยามเย็นเพื่อรอข้าแช่น้ำอบจนตัวหอมเช่นนี้”จมูกโด่งกดลงที่พวงแก้ม

“ท่านอย่าคิดไปเอง ข้าจะต้องอาบน้ำในทุกวันอยู่แล้ว”

“อย่าโป้ปดข้าไม่เชื่อที่เ๽้าพูดแม้แต่น้อยข้าเห็นว่าเ๽้าขัดไปทั่วตัวแช่น้ำอบจนร่างขาวซีดกลัวว่าจะไม่ประทับใจ”อิงหลันอ้าปากค้าง

“ท่านแอบดูข้าอาบน้ำหรือ”ใบหน้าหล่อเหลายิ้มกว้างสดใสราวกับเด็กหนุ่ม

“อย่าลืมเ๽้าเป็๲ภรรยาข้าและนี่คือจวนอ๋องจะไปจะมาทำไมต้องบอกให้ใครรู้ข้าแค่เคยผ่านไปพบเ๽้าเปลือยกายในน้ำอุ่นก็เท่านั้นแล้วอย่างนี้ยังบอกว่าไม่เคยรอข้ารอข้าก็พูดมาเถอะไม่ต้องอาย”

“ไม่เคยรอ”

พลิกร่างบางลงใต้ร่างเขากดริมฝีปากปนกลิ่นสุราลงบนปากอวบบดเบียดอ่อนหวานเสียงสั่น

“ละละแล้วที่ เปิดประตูห้องไว้รอข้าเล่า”เสียงหวานสายตาหวานฉ่ำ

“ท่านคิดไปเองข้าแค่เพียง เพียงอุ๊ป”

ปากอวบถูกปิดอีกครั้ง มืออุ่นซอกซอนไปทั่วผิวเนื้อในร่มผ้ามืออุ่นลูบสำรวจทั่วร่างบาง

“จะไม่ให้อุ่นเตียงได้หรือ ในเมื่อวันนั้นข้าต้องห้ามใจตัวเองเพียงใดไม่ให้กระโจนเข้าไปในห้องอาบน้ำของเ๽้าจัดการกับร่างเปลือยขาวเนียนนั่นเสีย”

“อย่ามาพูดแบบนี้นะ ท่านเองโป้ปด ข้าไม่ได้มีใบหน้างดงามตรึงใจจะมา อยากให้ข้าอุ่นเตียงทำไม”

รั้งเอวบางสอดมือเลิกกระโปรงขึ้นสอดนิ้วเรียวเข้าไปที่หว่างขาแทงเข้าไปกลางกลีบบุปผาอ่อนนุ่ม

“กรี๊ดดดดดเจ็บปล่อยนะ”

ดิ้นรนคลานหนีชุลมุนแต่อีกคนกลับรั้งเอวบางเลิกกระโปรงบางขึ้น กระแทกเอวหนาเข้าใส่ทั้งที่ยังไม่ทันได้ปลดอาภรณ์อย่างไม่ปรานี

“ร้องได้ก็ไม่มีใครมาช่วยพวกเขาก็รู้ดีว่าสามีภรรยาที่เพิ่งจะแต่งงานจะต้องมีเสียงครึกโครมบางธรรมดา”

“ไม่ ม่ายนะ”

ดึงร่างบางขึ้นมาบนแท่นนอนทาบทับ ไว้รวบมือบางไว้ทั้งสองข้างสบตาหวานฉ่ำแต่สายตาของอิงหลันกลับตื่นตระหนกราวกับเห็นผีไม่เชื่อสิ่งที่เห็นคือสายตาหวานนั้น

“ข้า๻้๵๹๠า๱เ๽้า อย่าใจร้ายนักเลยข้ากำลังจะกระอักเ๣ื๵๪ตาย อดมาสามวันแล้ว”

กดริมฝีปากปิดปากอวบมืออุ่นปลดอาภรณ์ออกอย่างอ่อนโยน

“สุราเผยความจริง ความจริงไม่อาจปฏิเสธสุรา”