ตอนที่ 1 : ข้าจักให้คนอีกผู้หนึ่งมาทำแทน
ข้าให้สัญญากับเ้าอาสี่ขอเวลาอีกเพียงชั่วรอบอุตุปักษ์(เวลาประมาณหนึ่งปี) ข้าจะมารับเ้าไปอยู่กับข้าด้วย หากข้าทำตามสัญญานี้มิได้ข้าก็จักให้คนอีกผู้หนึ่งมาทำแทน
หลายครั้งที่ชีวิตคนเราก็ไม่ได้เป็ตามแผนไปซะทุกอย่างบางครั้งก็มีอุปสรรคบ้างล้มลุกคลุกคลานไปตามประสาบ้างก็ว่าเป็เวรกรรมบ้างก็ว่าชะตาลิขิตแต่สำหรับ ‘เดหลี’ และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเบื้องหน้ามันเลวร้ายเกินกว่าจะเข้าใจว่าเป็แค่เวรกรรมวิศวกรพ่วงด้วยตำแหน่งนักวิชาการสาวสวยวัย 35 ปีที่บริบูรณ์พร้อมทั้งหน้าตาฐานะและตำแหน่งทางสังคม
วันนี้เป็งานแต่งงานของเธอกับสามีที่จดทะเบียนสมรสกันมาเมื่อปีที่แล้วบรรยากาศภายในงานอบอวลไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตาทั้งลูกค้ารายใหญ่แม้กระทั่งผู้บริหารก็มาร่วมงานนี้ด้วย ก่อนที่งานนี้จะชุลมุนเพราะผู้หญิงที่ใส่ชุดสีดำทั้งตัวคนหนึ่งหน้าตาคมคายเรือนหน้าถูกตกแต่งด้วยเครื่องสำอางสีฉูดฉาดชนิดที่เรียกว่าจัดเต็มในระยะร้อยเมตรเธอต้องเด่นที่สุด
“ยุทธคะสรุปคุณจะเอาอีคนนี้เป็เมียแต่งจริงหรอคะไหนคุณบอกกับฉันเมื่อคืนบนเตียงของเราว่าคุณจะล้มงานแต่งวันนี้ไงคะ”หญิงสาวพูดจีบปากจีบคอก่อนเหลือบมอง เดหลีที่ยืนนิ่งอยู่
เหตุการณ์ตรงหน้าเกิดขึ้นเร็วจนพิธีกรคนในงาน แม้แต่เดหลีเองยังต้องตั้งสติชั่วขณะก่อนสมองจะประมวลผลคำพูดของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้เธอเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งเพราะไม่มีสัญญาณการทะเลาะผิดใจหรือพฤติกรรมที่น่าสงสัยจากตัวสามีเธอมาก่อน แต่เมื่อทบทวนดี ๆแล้วเมื่อคืนก่อนวันงานสามีของเธอก็ขอไปนอนบ้านพ่อแม่โดยให้เหตุผลว่าพ่อแม่ของเขาอยากให้คืนนี้เป็คืนส่งตัวอย่างเป็ทางการแม้ที่ผ่านมาเธอกับสามีจะอยู่กินกันมาแล้วก็ตาม ซึ่งเธอก็ไม่ได้เอะใจอะไรเพราะปกติแล้วสามีเธอก็กลับไปนอนที่บ้านอย่างน้อยสัปดาห์ละวันอยู่แล้ว
หากเขาไปนอนกับพ่อแม่จริงทำไมพวกท่านถึงดูใกับเื่ที่เกิดขึ้นขนาดนั้นหรือที่ผ่านมาตอนที่เธอไปทำงานที่ไซด์ต่างจังหวัดเขากลับโกหกเธอไปมีคนอื่นกันแน่
“คุณคะ เดหลีให้โอกาสคุณพูดมาให้เคลียร์ทั้งหมดไม่งั้นงานนี้ได้กลายเป็งานสีดำแน่”เดหลีที่เพิ่งได้สติพูดกับเ้าของคดีเสียงแข็งเธอเป็คนชัดเจนเสมอตามสไตล์คนจบวิศวะที่ต้องคุมลูกน้องรวมถึงคนงานมากกว่าสองร้อยชีวิต
“เดหลีใจเย็น ๆก่อนนะ เื่นี้ผมอธิบายได้” ยุทธนาที่หน้าตาตื่นั้แ่เห็นว่าคนในชุดดำคือใครเร่งหาข้อแก้ต่างเขารู้ดีว่าคนอย่างเดหลีเอาจริงเสมอ เธอเป็คนจริงจังเสมอแม้กระทั่งเื่งานที่เธอมักจะทำหามรุ่งหามค่ำจนไม่มีเวลาจะรับโทรศัพท์เขา
“ยุทธยังต้องอธิบายอะไรอีกคะ ก็บอกอีนี่ไปซิคะว่าคุณมีทั้งฉันทั้งลูกพิมไหนจะนังแพรพรรณเด็กใหม่คุณอีก” สาวชุดดำพูดแทรก“หรือคุณอยากให้พวกมันมาที่นี่ด้วยคะ”
“หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะจ๋าคุณไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น” ยุทธนาหันไปตวาดก่อนหันไปพูดกับว่าที่เ้าสาว “คุณอย่าไปเชื่อคำพูดพวกนั้นนะคุณก็รู้ผมไปไหนมาไหนก็บอกคุณตลอด เดหลีไม่เชื่อใ…”
ติ๊ง ! ติ๊ง ! ติ๊ง !
ยุทธนาพูดไม่ทันจบประโยคเสียงอินโทรวิดีโอบนโปรเจคเตอร์ที่เคยเอาไว้ฉายพรีเซนเทชั่นงานแต่งของเขาก็ดังขึ้นไฟทั้งงานค่อย ๆ หรี่จนทำให้แสงสว่างบนฉากชัดเจน แต่เื่ราวบนฉากนั้นไม่ใช่เื่ราวของยุทธนากับเดหลีอีกต่อไปกลับกลายเป็รูปโป๊เปลือยบนเตียงของคนเป็เ้าบ่าวกับคนที่ไม่ใช่เ้าสาวในงานวันนี้
“จะพูดอะไรอีกไหมคะขอเื่ที่สร้างสรรค์พอที่จะทำให้ฉันไม่กระทืบไอ้จ้อนน้อยของคุณจนแหลกคาเท้าฉันนะ” เดหลีที่เพิ่งจะสายตากระจ่างเอ่ยขึ้นเสียงเย็นดีกรีมวยไทยสมัครเล่นและเทควันโดสายดำของเธอไม่ใช่ของเล่น
“เดหลีก็คุณเอาแต่ทำงานเวลาก็ไม่ให้ผมเลย เื่บนเตียงเราไม่ได้มีกันมานานขนาดไหนแล้ว ผมเป็ผู้ชายก็้านะคุณมันก็ต้องปลดปล่อยกันบ้าง”เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีนักยุทธนาจึงหาทางออกโดยการโยนคำพูดที่มีทั้งความจริงและความเห็นแก่ตัวผสมกันออกไป
เดหลีชะงักงันเมื่อได้ยินคำนั้นเธอยอมรับผิดในส่วนที่เธอละเลยแต่ประโยคหลังให้ตายยังไงเธอก็ไม่มีวันยอมรับ
“เดหลีขอโทษนะคะสำหรับเื่ที่เดหลีทำผิดไป”น้ำเสียงที่นุ่มนวลขัดกับบุคลิกที่แข็งกร้าวขึ้น เธอเดินไปใกล้ ๆเ้าบ่าวของเธอน้ำตารื้นขอบตาของเธอร้อนผ่าวความเสียใจหลากรินรดหัวใจเดหลีจนจุกไปหมดมือบางยื่นไปกุมคนเป็สามีอย่างแ่เบาก่อนเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตา“แต่กูไม่ได้ให้อภัยที่มึงทั้งนอกกาย นอกใจกูรวมถึงให้กูเสียเงินค่างานแต่งวันนี้ด้วยเว้ย”
เดหลีพูดพร้อมบีบมือบางข้างหนึ่งสุดแรงก่อนจะประเคนหมัดเข้าหน้ายุทธนา
ผั๊วะ
ไม่ทันที่ความมึนงงจะหายเดหลีหักข้อมือที่จับไว้ตั้งฉากเข้าหาลำตัวก่อนก้าวขาข้างที่เธอถนัดพร้อมบิดข้อมือชายหนุ่มกลับก้มตัวเธอลงรวบคนเสียหลักทุ่มลงพื้นจนสุดแรง
อ๊ากกก
ยุทธนาที่ไม่เคยเห็นเธอใช้กำลังกับเขาเลยร้องลั่นร่างกายส่วนล่างยาวขึ้นจนกลางหลังกระทบพื้นอย่างรุนแรงราวกับจะแหลกไปกับเวทีที่เคยยืน
“อันนั้นสำหรับที่คุณนอกใจฉันส่วนอันนี้สำหรับที่คุณนอกกาย” เดหลีที่ยังไม่หายโมโหสาวเท้ายาว ๆยกขาขึ้นสูงหมายจะกระทืบกล่องดวงใจและพวง์ของยุทธนาหมายให้แตกยับ
เท้าที่ยกขึ้นตรงเป้าค่อยๆ กดลง ผู้คนในงานบ้างก็กรีดร้องบ้างก็ะโขึ้นเวทีเพื่อห้ามไม่ให้เื่ราวลุกลามใหญ่โต ทางด้านสาวชุดดำนั้นก็ถอยหลังรูดจนชนกับคนที่มามุงด้านหลังคิดเพียงว่าทำไงก็ได้ให้ตนรอดเพราะหากเดหลีหันมาเล่นงานตัวเองต่อเธอคงสู้ฝีมือระดับนั้นไม่ได้แน่
ไม่ทันที่เท้าของเดหลีจะถึงเป้าหมายจู่ๆ ภาพที่เธอเห็นก็กลายเป็ดำมืด เสียงโดยรอบเงียบหายไปความรู้สึกเหมือนเธอกำลังลอยอยู่ในอากาศหูเธอรับรู้ถึงเสียงของอะไรบางอย่างก่อนสติจะวูบดับ
‘ข้าให้สัญญากับเ้าอาสี่ขอเวลาอีกเพียงชั่วรอบอุตุปักษ์(เวลาประมาณหนึ่งปี) ข้าจะมารับเ้าไปอยู่กับข้าด้วย หากข้าทำตามสัญญานี้มิได้ ข้าก็จักให้คนอีกผู้หนึ่งมาทำแทน’
‘ทำแทนข้าทีนะเ้าคะ’
.........................................................
แสงแดดจ้าสาดกระทบม่านกรองแสงเล็ดลอดกระทบขนตาแพหนาที่หลับสนิทราวกับปลุกให้เธอตื่นขึ้นจากฝันอันยาวนานเดหลีรู้สึกตัวลืมตาตื่นท่ามกลางห้องที่กว้างพอสมควรหลังมือข้างหนึ่งของเธอถูกเข็มที่มีท่อต่อสายจิ้มไว้จนรู้สึกได้ถึงความแสบของอะไรบางอย่างที่ไหลเข้าสู่ร่างกายเธอใช้เวลาปรับตัวอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงกว่าสติทั้งหมดจะกลับคืนมา
เดหลีรู้ดีว่าที่นี่ที่ไหนเพียงแต่ทั้งห้องนั้นเธอไม่พบใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียวเดิมทีเธอก็อยู่ตัวคนเดียวมาตลอดพ่อแม่ของเธอเสียไปั้แ่เด็ก ๆจากนั้นเธอก็ไร้ญาติขาดมิตรมีเพื่อนเพียงเล็กน้อยในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าพอเธอเรียนจบไม่นานเธอก็ได้พบกับยุทธนาคนที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป
แต่ความทรงจำดีๆ เ่าั้ถูกเดหลีเองตีตราไปแล้วว่ามันคือความหลอกลวงภาพวันงานแต่งยังคงชัดเจนตราตรึงอยู่ในสมองของเธอเดหลีนอนคิดเรื่อยเปื่อยจนประตูบานเดียวของห้องเปิดออก
“อ่าวตื่นแล้วหรอคะ ดิฉันเอายามาให้สำหรับมื้อเช้าเดี๋ยวจะมีคุณหมอเข้ามาตรวจเพิ่มเติมตอนนี้คุณมีอาการอะไรหลงเหลืออยู่บ้างไหมคะ”พยาบาลที่ทำหน้าที่ดูแลเดหลีถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอตื่นแล้ว
“ไม่มีอาการอะไรนะคะคุณพยาบาลว่าแต่ใครพาฉันมาที่นี่คะ” เธอแอบคาดหวังในใจลึก ๆให้คำตอบที่เธอจะได้ยินเป็ชื่อเขาคนนั้น
“ผู้หวังดีคนหนึ่งค่ะเขาพาคุณมาแล้วก็ให้รายละเอียดประวัติคุณไว้ จ่ายค่ารักษาพยาบาลเสร็จก็ไปเลย”พยาบาลพูดพลางเอื้อมมือปรับความเร็วหยดน้ำเกลือ “อ่อเขาฝากซองนี้ไว้ให้คุณด้วยนะคะ บอกว่าต้องให้กับมือของคุณเองเลยแหวนวงนั้นก็เช่นกันค่ะ” พูดจบพยาบาลก็ชี้ไปยังแหวนโลหะบางอย่างบนนิ้วชี้ของเดหลีพร้อมกับยื่นซองหนาสีแดงสดให้เธอ
แม้จะมีความผิดหวังกับคำตอบอยู่บ้างแต่เดหลีกลับสงสัยกับแหวนที่เธอไม่รู้มาก่อนว่ามันอยู่บนมือของเธอรวมทั้งซองแดงหนานั่นอีกมือเรียวพยามดึงแหวนออกจากนิ้วเพื่อพิจารณาแต่กลับพบว่าแหวนนั่นไม่สามารถขยับได้เลยทั้งที่มันไม่ได้คับหรือทำให้เธออึดอัดเลยแม้แต่น้อยเมื่อไม่สามารถทำอะไรกับแหวนได้เดหลีจึงให้ความสนใจซองสีแดงสดเธอเพิ่งสังเกตว่ามีกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากซองด้วย
แถบกาวที่ปิดผนึกไว้ถูกดึงออกจากกันข้างในมีกระดาษอยู่สองแผ่นกับกล่องหยกที่ดูลึกลับอยู่เดหลีกวาดตาดูข้าวของที่อยู่ในมือก่อนที่จะสะดุดกับตัวเลขชุดและข้อความที่ทำเอาคนอ่านเบิกตากว้าง
เช็คเงินสด๑๐๐,๐๐๐,๐๐๐ (หนึ่งร้อยล้านบาทถ้วน)
ชื่อผู้สั่งจ่ายเช็ค เฉิน เหมยลี่
ชื่อผู้รับเงินเดหลี เสาวโรจนันท์
.........................................................................
232K
