บทที่ 27
ฐานทัพที่ใหญ่ที่สุด
หลี่ิยืนอยู่ในห้องโถงชั้นห้าและมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง ดวงตาของเขาเหมือนเครื่องจักรที่มีฟังก์ชันการสแกน ข้อมูลทั้งหมดปรากฏในสมองของหลี่ิ แต่ข้อมูลเหล่านี้ไม่สำคัญที่สุดสำหรับเขาเท่าไหร่นัก
"เฮ้! นายเป็ใครหน่ะ" พนักงานคนหนึ่งมองไปที่หลี่ิและถามอย่างสงสัย
หลี่ิชำเลืองมองอีกฝ่าย ร่างของเขาไหววูบและหายไปที่เดิมทันที การหายตัวไปก็เหมือนกับการหายไปจากอากาศเฉย ๆ เลย
สีหน้าของเ้าหน้าที่นิ่งไปหลายวินาที เขาถามไปแบบไม่ใส่ใจอะไรนัก แต่คน ๆ นั้นกลับหายไปหลังจากนั้นไม่กี่วินาที เขาพูดกับตัวเองว่า: “อะไรเนี่ย? เกิดอะไรขึ้น?”
ชายเสื้อเชิ้ตสีขาวในสำนักงานแห่งหนึ่งลุกขึ้นจากที่นั่ง และมองออกไปในห้องโถงผ่านผนังโปร่งใสของสำนักงาน เขาเห็นเพียงว่าเ้าหน้าที่หลายคนข้างนอกกำลังรวมตัวกันอยู่ด้วยความวุ่นวาย ราวกับว่ามีอะไรแปลก ๆ กำลังเกิดขึ้น แต่ในเวลาต่อมา จู่ ๆ ก็มีคนเข้ามาในห้องของเขา ชายในชุดขาวใ ร่างกายของเขาอดไม่ได้ที่จะสั่นไปครู่หนึ่ง ดวงตาคู่นั้นจ้องมองไปที่ชายแปลกหน้าคนนั้นอย่างเงียบ ๆ หลังจากตอบสนองเพียงวิหรือสองวิ เขาก็เปิดลิ้นชักของโต๊ะทำงานต่อหน้าเขาอย่างเร่งรีบ
ทันทีที่เปิดลิ้นชักมีปืนพกสีขาวอยู่ในนั้น ชายในชุดขาวกำลังจะเอื้อมไปหามัน ปืนพกหายไปอย่างกะทันหัน ่เวลาต่อมาปากกระบอกปืนอยู่ที่ขมับของชายคนนั้นเรียบร้อยแล้ว หลี่ิยืนอยู่ข้าง ๆ อีกฝ่ายพร้อมกับปืนพกกระบอกนั้น
"นั่งลง." หลี่ิกล่าวด้วยภาษาที่ผ่านการคัดกรองอย่างคล่องแคล่ว
ชายในชุดขาวยกมือขึ้นอย่างเชื่อฟังและนั่งลงบนเก้าอี้ ในตอนนี้ หลี่ิจับมือขวาของเขาไว้กับหัวของอีกฝ่ายด้วยปืน และนิ้วชี้ของมือซ้ายของเขาค่อย ๆ วางลงบนคอมพิวเตอร์ที่หน้าโต๊ะทำงาน ทันใดนั้นข้อความนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นในสมองของหลี่ิ
ขณะนี้สัญญาณเตือนภัยทุกชนิดดังขึ้นภายนอกอาคารแล้วเพราะการเข้าถึงของข้อมูลโดยไม่ได้รับอนุญาตนี้ ทหารหลายร้อยนายพร้อมตำรวจได้ปิดล้อมอาคาร ในเวลาเดียวกันผู้คนในชั้นอื่น ๆ ก็กำลังถูกอพยพออกไปอย่างรวดเร็ว ทหารจำนวนมากพร้อมกับอาวุธครบมือกำลังเริ่มการค้นหาทีละชั้น
ผู้อพยพไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาได้ยินแค่ทหาระโว่ามา! ออกไปจากที่นี่!
ผู้บริหารคนหนึ่งถามว่า "เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย"
เ้าหน้าที่ที่ถือปืนไรเฟิลตอบกลับโดยเร็ว: "ทางการเพิ่งได้รับการเตือนภัย มีผู้บุกรุกเข้ามาที่นี่ พวกคุณต้องอพยพโดยเร็วที่สุด!”
เกิดเหตุวุ่นวายขึ้นแล้ว ทหารเริ่มเข้ามาในอาคารเป็ชุดใหญ่ ๆ ในขณะเดียวกันพนักงานในอาคารก็้าออกไปอย่างต่อเนื่อง พวกเขาส่วนใหญ่แสดงสีหน้าแปลก ๆ และไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
สิบวินาทีต่อมาหลี่ิมีข้อมูลที่เขา้าแล้ว เขายิ้มที่มุมปากและค่อย ๆ เอานิ้วออกจากคอมพิวเตอร์ ในขณะเดียวกันเขาก็เอาปืนพกกลับไปในลิ้นชักเหมือนเดิม
ชายในชุดขาวมองดูพฤติกรรมของหลี่ิ แต่เขาไม่รู้ว่าหลี่ิกำลังทำอะไร
"เพล้ง"
หลี่ิะโลงมาจากชั้นห้าพร้อมกับเสียงหน้าต่างที่แตกออก เมื่อได้ยินเสียงนี้ ตำรวจและทหารที่อยู่ด้านล่างก็มองขึ้นไปบนฟ้าทันที ในเวลานี้มีร่างปรากฏขึ้นในมุมมองของพวกเขา
"ส่องไฟไป เร็ว!"
เมื่อได้รับคำสั่งนั้น ะุจากปากกระบอกปืนทุกชนิดก็พุ่งออกมา "ปัง ๆๆๆๆๆ ... " เสียงปืนดังก้องไปทั่วท้องฟ้าทันทีะุถูกยิงใส่กระจกหน้าต่างและอาคารอย่างต่อเนื่อง พนักงานในพื้นที่ยังไม่ถูกอพยพต่างก็เอามือกุมศีรษะและนอนลงไปกับพื้นตาม ๆ กัน
หลังจากเสียงปืนที่ดังขึ้น ดูเหมือนว่าะุทั้งหมดจะพุ่งไปในอากาศ ร่างของหลี่ิปรากฏขึ้นเพียงครู่เดียวจากนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ในเวลาต่อมาหลี่ิอยู่ห่างจากทหารเหล่านี้ไปไกลมากแล้ว เขากลับไปที่ประตูเมือง อย่างไรก็ตามในสายตาของคนทั่วไปร่างของหลี่ิไม่สามารถจับภาพของเขาได้อย่างชัดเจน
แสงแฟลชมีความเร็วสูงเกินกว่าที่ใครจะรับรู้ได้ทัน หลังจากเกิดแสงวูบวาบไม่กี่ครั้ง เขาก็ออกจากพื้นที่ควบคุมของสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติอย่างรวดเร็ว.
ย้อนกลับไปบนถนนหลี่ิเป็เหมือนคนสัญจรทั่วไปที่ไม่มีใครสนใจเขา
ในตอนนี้หลี่ิมีความชัดเจนมากเกี่ยวกับตำแหน่งของอุกกาบาตที่ตกลงมามันอยู่ไม่ไกลจากตัวเมืองนัก ด้วยความเร็วของหลี่ิเขาสามารถมาไปถึงได้ก่อนเที่ยงวันด้วยซ้ำ
ฐานทัพนั้นเป็ฐานทัพของประเทศ U ซึ่งส่วนใหญ่จะช่วยให้ประเทศรักษาเสถียรภาพให้ประเทศต่าง ๆ ในภูมิภาคนี้ นอกจากนี้ยังเป็ฐานทัพที่ใหญ่ที่สุดที่ประเทศ U มาตั้งในประเทศ A อีกด้วย พวกเขาติดตั้งอาวุธขั้นสูงที่หลากหลายรูปแบบ รวมถึงเครื่องบินของกองทัพ เฮลิคอปเตอร์ รถถัง รถหุ้มเกราะ และอีกมากมาย พื้นที่ฐานใหญ่มีทหารประจำการอยู่ประมาณ 4000 นาย .
ฐานทัพดังกล่าวทรงพลังอย่างยิ่งและเป็กองกำลังทหารที่แข็งแกร่ง ช่วยให้เกิดความสงบสุขในพื้นที่
หลี่ิอยู่ห่างไกลจากตัวเมืองด้วยการเดินเท้า เมื่อใกล้ถึงเที่ยงวัน หลี่ิอยู่ท่ามกลางดินแดนแห่งทะเลทรายแล้ว เป็ที่ราบดูห่างไกลอย่างไม่มีที่สิ้นสุด มีเนินทรายมากมาย เมืองที่อยู่เื้ัเขาหายไปราวกับไม่เคยเห็นมาก่อน แต่รูปลักษณ์ของฐานทัพที่อยู่ห่างออกไปนั้นสามารถมองเห็นได้ตรงหน้าเขา
หลี่ิสามารถมองเห็นทหารรักษาการณ์และกองกำลังลาดตระเวนอาคารในฐานทัพได้ รวมทั้งยานพาหนะทุกชนิดได้อย่างชัดเจน ในขณะเดียวกันนี้พวกเขาก็พบร่างของหลี่ิโดยทหารเฝ้ารักษาการอยู่
การปรากฏตัวของหลี่ิดึงดูดความสนใจของทหารคนนั้น ในไม่ช้าเขาก็ชี้ปากกระบอกปืนไปที่หลี่ิและพูดเสียงดังออกมา: "หยุด! นี่เป็เขตปกครองของทหาร โปรดถอยกลับไป”
"กรุณาอยู่ห่าง ๆ และถอยออกไป!” เขาพูดซ้ำเหมือนกับพูดกับคนหูหนวก
“ถ้าเข้ามาอีก พวกเราจะยิง! รักษาระยะห่างเอาไว้ด้วย”
คำเตือนทุกประเภทยังคงส่งออกมาอย่างต่อเนื่อง คำเตือนแบบนี้จำเป็มาก และมันก็สร้างความกดดันมากด้วย เนื่องจากการต้องตั้งอยู่ในประเทศแบบนี้ การโจมตีจากกองกำลังไม่ทราบฝ่ายสามารถเขามาได้ทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็การะเิฆ่าตัวตาย หรือวิธีที่ไร้มนุษยธรรมอีกมากมาย ดังนั้นคนแปลกหน้าใด ๆ ที่เข้าใกล้ฐานทัพจะต้องถูกห้ามสั่งให้ถอยออกไป สุดท้ายแล้วถ้าพวกเขายังดื้อดัน การยิงก็จะเป็คำตอบสุดท้ายในที่สุด
โดยไม่สนใจคำเตือนเหล่านี้หลี่ิยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างมั่นคง
“บ้าเอ้ย! ยิงเลย ยิงเขาเลย!!”
เ้าหน้าที่คนหนึ่งะโ ในไม่ช้าทหารยามก็ยกปืนขึ้นและเล็งไปที่หลี่ิ นิ้วของเขาค่อย ๆ ใส่เขาไปในไกปืน หลี่ิที่ปรากฏในเลนของกล้องเหนือศูนย์เล็งของปืน เขายังคงเห็น หลี่เิค่อย ๆ ใกล้เข้ามา นิ้วของทหารกำลังจะเหนี่ยวไกออกไป มีสิ้นกลิ่นควันของเขม่าดินปืน ร่างของหลี่ิกลับหายไปจากตรงนั้นแทน
การปรากฏและหายตัวไปต่อหน้าต่อตานั้นทำให้ทหารคนนั้นประหลาดใจมาก เขายกปืนของตัวเองขึ้นมาดูเพื่อเช็กหาความผิดปกติของมัน แต่ก็ไม่พบอะไรเลย เมื่อมองไปที่เป้าหมายมีเพียงเศษทรายและหินที่กับความเงียบสงบเท่านั้น หลี่ิดูเหมือนจะหายไปจากอากาศบาง ๆ
“ ไอ้บ้าเอ้ย
-
"เขาอยู่ที่นั่น! ทุกคนในการแจ้งเตือนครั้งแรกยิงเขาเดี๋ยวนี้
ร่างของหลี่ิปรากฏขึ้นที่ด้านในของฐาน ในเวลาเดียวกันทหารหลายคนสังเกตเห็นการดำรงอยู่ของหลี่ิ ทันทีที่คนเหล่านี้หยิบปืนขึ้นมาหลี่ิก็หายตัวไปอีกครั้งจากนั้น หลี่ิก็ลึกเข้าไปในฐาน
เมื่อเขาเดินไปเรื่อย ๆ ข้อมูลใหม่ ๆ ก็เข้าสู่สมองของ หลี่ิอย่างต่อเนื่อง ข้อมูลที่ได้รับจากทหารและเ้าหน้าที่เหล่านี้ทำให้ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย สายตาของเขามองไปยังสถานที่บางแห่งในฐานนั้น
มันเป็อาคารที่ดูโดดเดี่ยวและอิสระราวกับว่ามันถูกสร้างขึ้นในภายหลัง มีเพียงชั้นเดียวและไม่ใหญ่โตนัก นอกจากนี้ยังมีทหารจำนวนมากเฝ้าอาคารนั้นจนดูผิดสังเกต
ข้อมูลที่หลี่ิได้จากทหารเหล่านี้เกี่ยวข้องกับอาคารนั้น มีเ้าหน้าที่ระดับสูงในประเทศ U สั่งให้ตั้งฐานค้นคว้าอุกกาบาตก้อนนั้นและเก็บมันไว้
ข้อมูลนี้เป็ขีดจำกัดของสิ่งที่ทหารเหล่านี้รับรู้ ผู้นำระดับสูงคงจะมีเนื้อหาเพิ่มเติมเกี่ยวกับเื่แปลกประหลาดนี้
ไม่ว่าเหตุผลจะเป็อย่างไรหลี่ิก็มาเพื่ออุกกาบาตลูกนี้ เขาขยับอย่างรวดเร็วตรงไปที่อาคารที่อยู่ห่างไกลนั้น
ทันทีที่ร่างของหลี่ิปรากฏขึ้นก็มีเสียงปืนดังขึ้น อย่างไรก็ตามความรวดเร็วของหลี่ิเกินกว่าความเร็วในการตอบสนองของทหารเหล่านี้ไปมาก เมื่อพวกเขาลั่นไกออกมา หลี่ิก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้นอีกต่อไปแล้ว ะุจะเข้าสู่พื้นที่เปิดโล่งเท่านั้น
หลังจากกะพริบตาสองสามครั้งหลี่ิก็มาที่ประตูอาคาร ดูเหมือนว่าประตูโลหะนั้นได้รับการเสริมความแข็งแรงเป็พิเศษและจำเป็ต้องมีการระบุลายนิ้วมือเพื่อเข้า อย่างไรก็ตามภายใต้จิตสำนึกของหลี่ิเครื่องตรวจจับลายนิ้วมือก็ดังขึ้นและประตูโลหะจะเปิดออกทันที
หลี่ิแวบเข้ามาในนั้นแล้ว
"เขามาเพื่ออุกกาบาตเรอะ?! จัดการมัน!
ทหารหลายเริ่มยิงเข้าไปที่ประตูห้อง ในเวลาเดียวกันทหารที่อยู่ใกล้เคียงได้ขว้างะเิหลายลูกเข้าไปในห้องนั้น เห็นได้ชัดว่าะุจากปืนไรเฟิลมากกว่าหนึ่งโหลยิงเข้ามาในห้องตลอดเวลาราวกับเม็ดฝนที่หนาแน่น อย่างไรก็ตามไม่มีความเคลื่อนไหวในห้องนั้น ยิ่งไปกว่านั้นะเิที่เพิ่งขว้างเข้าไปกลับไม่ตอบสนองอย่างสิ้นเชิง
"หยุดก่อน หยุด" จู่ ๆ เ้าหน้าที่คนหนึ่งก็ร้องออกมา
"แกร็ก แกร็ง แกร็ก'
เสียงะุตกกระทบพื้นดังมาจากรอบอาคารราวกับเสียงของฝน
ในเวลานี้ทหารสองคนถือจรวดต่อต้านรถถังไว้บนบ่า เล็งมาที่หน้าประตูห้อง ก่อนหน้าที่เ้าหน้าที่คนนั้นจะมองไปที่ประตูอย่างระมัดระวัง แต่มันก็ยังคงมืดและมองไม่เห็นอะไร
"สถานการณ์เป็อย่างไรบ้าง" ทหารคนหนึ่งมองอย่างงงงวย
ในเวลานี้ร่างนั้นสั่นไหวราวกับว่ามีใครบางคนก้าวเข้ามาในห้องและมีบางอย่างสั่นอยู่ในนั้น ทันใดนั้นเ้าหน้าที่ก็คำรามด้วยความโกรธ: "ยิง!"
ฟิ้ว
หัวจรวดสองหัวบินออกไปและเข้าไปในห้องทางประตู อย่างไรก็ตามจรวดทั้งสองไม่ได้ส่งเสียงะเิอย่างรุนแรง แต่เป็เสียงดังของการปะทะ "ปัง" ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ เมื่อแสงไฟกะพริบ
ราวกับว่าไฟเพิ่งฟาดเข้ากับไม้ขีดไฟ แต่ก่อนที่มันจะเริ่มไหม้มันกลับถูกดับลงทันทีด้วยบางสิ่งทำให้รู้สึกว่ามีบางอย่างกลืนจรวดไปทั้ง ๆ อย่างงั้น
ทหารทุกคนตกตะลึงกับฉากประหลาดนี้ พวกเขาไม่สามารถเชื่อในสิ่งที่เห็น บางครั้งพวกเขามองหน้ากันและบางครั้งพวกเขาก็แสดงสีหน้างงงวย ฉากนั้นเงียบลง ไม่มีเสียงหรือการเคลื่อนไหวใด ๆ
“ ตึก ตึก ตึก ตึก”
ในบรรยากาศที่เงียบสงบนี้แม้แต่เสียงเล็ก ๆ ก็ดังชัดเจนมากและดังมากขึ้น หลี่ิเดินออกจากอาคารหลังนั้นอย่างช้า ๆ และยืนอยู่ที่ประตูอย่างไม่รู้สึกรู้สา ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นในนั้นเลย
แต่ภายนอกนั้นแตกต่างออกไปทหารหลายร้อยคนได้ล้อมรอบทั้งห้องและมีเฮลิคอปเตอร์สองลำอยู่บนท้องฟ้า
หลี่ิไม่สนใจ เขามองไปทางซ้ายและขวาและในที่สุดสายตาของเขาก็จับจ้องไปที่เ้าหน้าที่ อย่างไรก็ตามก่อนที่ หลี่ิจะทำอะไรปืนไรเฟิลหลายร้อยกระบอกรอบตัวเขาก็เริ่มยิงอย่างดุเดือด
ะุจำนวนมากพุ่งตรงมาที่หลี่ิ ส่วนใหญ่มุ่งเป้าไปที่ศีรษะและร่างกายส่วนบนของหลี่ิ อย่างไรก็ตามเมื่อพวกมันไปถึงร่างของหลี่ิ ก่อนที่จะได้ัักับอะไร ร่างจริงของ หลี่ิก็ห่างออกไปกว่าหนึ่งฟุต มีม่านพลังจาง ๆ กระจายตัวออกมาราวกับคลื่น ไม่ต่างอะไรกับหินที่ปาลงไปในน้ำ
พลังของะุพุ่งไปอย่างรวดเร็วกลับหายไปพร้อมกับการแพร่กระจายของคลื่นแม่เหล็กและในที่สุดมันก็ตกลงบนพื้นต่อหน้าหลี่ิ
ดูเหมือนว่าจะมีโล่พลังงานโปร่งใสรอบตัวของหลี่ิ โล่พลังงานนี้เปรียบเสมือนผิวน้ำที่สงบ เมื่อะุัักับมันดูก็จะมีระลอกคลื่นออกมา
2K
