แม่ทัพชิงหลงอุ้มแมวน้อยไปเซ่อไปวางไว้ที่ห้องของตนเอง โดยไม่ได้สนใจเืมี่เปรอะเปื้อนเลยด้วยซ้ำ แล้วจ้องมองไปยังไปเซ่อด้วยความสงสัย
"ท่านแม่ทัพท่านหมอมาแล้วขอรับ" ทหารผู้ที่ไปตามท่านหมอรายงานก่อนที่จะเข้ามาภายในห้อง
"เข้ามาได้"
ท่านหมอเดินเข้ามาภายในห้องนอนมองไปที่ท่านแม่ทัพที่นั่งอยู่ข้างเตียง แต่เมื่อมองที่เตียงก็ยังว่างเปล่า
ท่านหมอมองไม่เห็นไป่เซ่อ เนื่องจากแมวน้อยไป่เซ่อตัวเล็ก และถูกท่านแม่ทัพที่นั่งบังไว้
"ท่านแม่ทัพคนไข้ที่ให้ข้าน้อยมารักษาอยู่ที่ไดขอรับ"
"ก็นอนอยู่บนเตียงอย่างไรเล่า"
ท่านหมอเดินมาใกล้ๆจึงได้เห็นว่ามีแมวน้อยไป่เซ่อที่เืท่วมตัวนอนอยู่บนเตียง
"อั๊ยยหยา..ข้าน้อยเป็หมอรักษาคนขอรับ ไม่ใช่หมอรักษาแมว"
"หากรักษาไม่ได้ก็วางหัวไว้ที่นี่ก็แล้วกัน"
ชิงหลงมีสีหน้างุดหงิดและไม่พอใจเป็อย่างมาก ท่าทางบอกว่าหากวันนี้หากท่านหมอไม่รักษาให้แมวน้อย คงไม่สามารถเดินออกจากจวนแม่ทัพได้อย่างแน่นอน
"รักษาได้ขอรับ กระผมขอตรวจอาการก่อนขอรับ" ท่านหมอเห็นสีหน้าของท่านแม่ทัพชิงหลงจึงรีบพูอออกมาว่าจะรักษาแมวน้อยตัวนี้ได้
ท่านหมอตรวจอาการของแมวน้อยไป่เซ่อ พบว่ามีแผลที่กลางหลังจากมีด ไม่ลึกลึกมากและไม่ถูกจุดสำคัญ ซึ่งไม่เป็อัตรายถึงชีวิต
"เป็อย่างไรบ้าง รักษาได้ไหมท่านหมอ"
"รักษาได้ขอรับ ถึงแม้เืจะออกมากไปสักหน่อย แต่ไม่ถูกจุดสำคํญ แค่ห้ามเืกับพันแผลไว้ ให้ดื่มยาสัก4-5วัน ก็น่าจะหายขอรับ"
"เช่นนั้นท่านหมอก็จัดการได้เลย"
"ขอรับ" ท่านหมอใช้กรรไกรตัดไปที่ขนแมวกลางหลังบริเวณที่เป็แผล เพื่อจะได้ล้างแผลและโรยด้วยยาห้ามเื พร้อมทั้งบดสมุนไพรแปะไว้ที่แผล ตามด้วยใช้ผ้าขาวสะอาดพันรอบตัวของแมวน้อยไป่เซ่อ
"เืหยุดไหลแล้ว กระผมขอตัวไปต้มยาก่อนขอรับ"
"ได้" แมวน้อยตัวนี้้าช่วยชีวิตข้า จึงะโมารับมีดสั้น หรือเป็เพียงแค่ความบังเอิญ
เ้าตัวเล็กที่น่าสงสารเห็นแก่ที่เ้าาเ็เพราะข้า ข้าจะดูแลเ้าก็แล้วกัน
"ยาได้แล้วขอรับ"
"วางไว้ที่โต๊ะ ประเดี๋ยวข้าป้องเอง"
"ขอรับ หากพ้นคืนนี้ไปได้ แมวน้อยตัวนี้ก็จะปลอดภัย กระผมทำทุกอย่างแล้วขอรับ พรุ่งนี้ค่อยมาตรวจอาการอีกครั้งขอรับ"
"เชิญท่านหมอ นี่ถือเป็ค่าเหนื่อย"
แม่ทัพชิงหลงยื่นถุงเงินให้กับท่านหมอ ท่านหมอรับแล้วรีบออกไปทันที
ท่านหมออกไปไม่นานรองแม่ทัพก็เข้ามา และมองไปรอบๆห้อง เห็นท่านแม่ทัพนั่งอยู่บนเตียงโดยมีแมวน้อยนอนอยู่
ท่าทางเป่ายากำลังป้อนยาให้กับลูกแมวถึงกับทำให้รองแม่ทัพตะลึงกับความอ่อนโยนของผู้เป็แม่ทัพไร้พ่ายที่เ็า ท่านแม่ทัพหันมาเห็นเข้าพอดี
"มีอะไร"
"รายงานครับ คนร้ายที่จับได้เป็นักฆ่าที่รับจ้างมา และมันไม่ยอมพูดว่าผู้ใดว่าจ้างมาขอรับ"
"ปากแข็งนักก็เฆี่ยนมันจนกว่าจะพูด หรือไม่ก็ให้พวกมันตายไปซะ"
"ขอรับท่านแม่ทัพ" ท่านรองแม่ทัพไม่สงสัยในคำสั่งของแม่ทัพชิงหลงด้วยซ้ำ เพราะมีเื่เช่นนี้มีบ่อยครั้ง และแม่ทัพก็จะการเก็บพวกที่ปากแข็งเช่นนี้ทุกครั้งเช่นกัน
แต่รองแม่ทัพกลับสงสัยท่าทีอ่อนโอนของแม่ทัพชิงหลงจนถึงขนาดจ้องอยู่เช่นนั้นไม่ไปสักที ทำให้ท่านแม่ทัพชิงหลงเริ่มหงุดหงิดกับสายตาของรองแม่ทัพและท่าท่างซื่อบื้อนั้น
"เ้าอยากวิ่งรอบจวนใช่หรือไม่"
"ไม่ๆขอรับ ข้าน้อยขอตัว" รองแม่ทัพปิดประตูแล้ววิ่งหนีไปทันที
ท่านแม่ทัพชิงหลงนั่งเฝ้าแมวน้อยทั้งคืน จนกระทั้งเช้าวันรุ่งขึ้น
เฟยหนิงที่อยู่ในร่างแมวเริ่มรู้สึกตัว พยายามที่จะลืมตาขึ้น ความเ็ปที่กลางหลังและทั่วทั้งร่างกายเป็อย่างมาก
(โอ้ยย..ทำไมมันเจ็บไปหมดทั้งตัวเลย) ฉันพยายามลืมตาขึ้น และพยายามอยู่หลายครั้งจนสำเร็จ
(ที่นี่ที่ไหน เหมือนจะยังอยู่ในยุคโบราณอยู่เลย เป็ห้องนอน แต่ไม่ใช่ห้องนอนของถังเป่าแน่ๆ นึกว่าจะตายซะแล้ว) หนิงหลงมองไปรอบๆ
(แอ๊ะ หยาง หยางนี่นา ทำไมจ้องหน้าฉันราวกับจะจับผิดเลย)
"เมี๊ยว เมี๊ยว " มองทำไม
"เ้าฟื้นแล้ว ข้าจะให้คนไปตามท่านหมอ"
"ทหารไปตามท่านหมอเดี๋ยวนี้"
"กระผมอยู่นี่ขอรับ มาถึงสักพักแล้วขอรับ" ท่านหมอรีบเปิดประตูและเดินเข้ามาภายในห้อง
"ขอดูอาการแมวน้อยก่อนนะขอรับ" ท่านหมอรีบมาดูอาการของแมวน้อยไป่เซ่อ
"เมี้ยว เมี้ยว" คุณเป็สัตวแพทย์เหรอ ยุคโบราณมีสัตวแพทย์ด้วยหรือไง
"อาการดีขึ้นมาก แถมตัวไม่น่าจะมีไข้แล้ว ทานยาตัวเดิมสัก4-5วันก็ไม่ต้องทานแล้วขอรับ ส่วนแผลที่หลังให้เปลี่ยนยาใหม่และพันแผลทุกวัน เช่นนี้ก็ไม่มีอะไรน่าเป็ห่วงแล้วขอรับ"
ท่านหมอกลับไปหลังจากต้มยาและเปลี่ยนผ้าพันแผลให้แมวน้อยเรียบร้อย
"ท่านแม่ทัพ เด็กที่ชื่อถังเป่าบอกว่าเป็เ้าของแมว และขอเข้าไปเยี่ยมแมวน้อยไป่เซ่อขอรับ"
"ให้เข้ามาได้"
แม่ทัพชิงหลงขยับมานั่งที่โต๊ะด้านข้างประตู พลางจ้องมองไปที่หนึ่งคนและหนึ่งแมว
"คาระวะท่านแม่ทัพขอรับ"ถังเป่าทำความเคารพท่านแม่ทัพ
"แมวตัวนี้ชื่อไป่เซ่อเป็ลูกแมวของเ้าหรือ"
"ขอรับ ข้าน้อยขออนุญาตเยี่ยมไป่เซ่อนะขอรับ" ถังเป่าคอยมองไปที่เตียงนอนอยู่ตลอดเวลา เพราะเป็ห่วงและอยากเข้าไปดูอาการของไป่เซ่อเป็อย่างมาก
"ได้" ท่านแม่ทัพอนุญาตเสร็จ พร้อมกับจ้องมองหนึ่งคนกับหนึ่งแมวน้อยพูดคุยกัน
ถังเป่านั่งเก้าอี้ติดกับเตียงนอน พลางน้ำตาไหล
"ไป่เซ่อเจ็บมากไหม" ถังเป่ามีหน้าเศร้า และเป็ห่วงเป็ใยแมวน้อยไปเซ่ออย่างมาก ทั้งยังร้องไห้อีกด้วย
"เมี้ยว เมี้ยว" ไม่เจ็บหรอก ถังเป่าเด็กดีไม่ร้องนะ ไป่เซ่อใช้เท้าเล็กๆวางไปที่มือของถังเป่าราวกับปลอบใจเด็กน้อย
"ถังเป่าเอานมแพะมาให้ไป่เซ่อด้วยนะ"
"เมี๊ยว เมี๊ยว" ขอบใจถังเป่ามากนะ
ถังเป่าพยายามป้อนนมแพะไป่เซ่อไม่ให้หก จนกระทั้งหมดถ้วย
"เมื่อไหร่ไป่เซ่อจะหายดี ถังเป่าไม่มีเพื่อนวิ่งเล่นขอรับ"ถังเป่ามีสีหน้าดีขึ้นและดีใจที่แมวน้อยไป่เซ่อทานนมที่ตนเองเตรียมไว้จนหมดถ้วย จึงพูดคุยกับแมวน้อยไปเซ่ออย่างอารมณ์ดี
"เมี๊ยว เมี๊ยว" ฉันจะรีบหายเพื่อไปวิ่งเล่นกับถังเป่านะ รออีกไม่นานหรอก
"ยาได้แล้วขอรับท่านแม่ทัพ" ทหารนำยามาให้แมวน้อยไป่เซ่อ
"ได้เวลาทานยาแล้วไป่เซ่อ"
"เช่นนั้นข้ากลับก่อนนะไป่เซ่อ พรุ่งนี้จะมาเยี่ยมใหม่"
"ขอลาครับท่านแม่ทัพ" พูดเสร็จถังเป่าโค้งเคารพแล้วก็ออกวิ่งไปทันที
"ได้เวลาทานยาแล้วไป่เซ่อ" แม่ทัพชิงหลงใช้ช้อนจ่อไปที่ปากแมวน้อยไป่เซ่อ
"เมี๊ยว เมี๊ยว" กลิ่นมันขมมาก ไม่กินยาได้ไหม
"ถ้าเ้าไม่ทานยาจะหายได้อย่างไร"
"เมี๊ยวะ เมี๊ยว "นอนพักไม่นานก็คงหาย
"ไม่ได้เ้าต้องทานยา ไม่เช่นนั้นข้าจะกรอกปากเ้าแทน ถ้าเ้าทานยาข้าจะให้ก้อนน้ำตาลนี้กับเ้าดีไหม"
แม่ทัพชิงหลงหยิบก้อนน้ำตาลเล็กมาให้ไป่เซ่อดู
"เมี๊ยว เมี๊ยว" ก็ได้ แต่ต้องรีบป้อนก้อนน้ำตาลด้วยนะ ฉันก้มลงไปกินยาจนหมด ขมมาก แต่ไม่นานแม่ทัพชิงหลงรีบป้อนก้อนน้ำตาลเข้าปากไป่เซ่อทันที น้ำตาลลดความขมไปได้เยอะเลย
แต่แอ๊ะ.. เมื่อกี้เหมือนกับหยาง หยาง คุยตอบกับฉันเลยนะ
แต่เป็ไปไม่ได้หรอ คนจะฟังภาษาแมวได้ยังไง อาจเพราะออร่าของพระเอกถึงเดาใจได้ ใช่มันต้องเป็อย่างนั้นแน่นอน
แมวน้อยไป่เซ่อมองไปที่แม่ทัพชิงหลง ที่กำลังเดินออกจากห้องไป
หาวววว ง่วงแล้ว นอนดีกว่า
..........
47K
![กลรักวังหลวง [서현]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1578381443_2778631.webp)
