ตอนกลับมาถึงจวนสกุลเซียวเป็เวลาพลบค่ำ ดวงอาทิตย์ตกดินทอแสงเรืองรองดุจดั่งสีโลหิตงดงามเพริศแพร้วราวภาพวาด
เซียวอวี้ไปห้องของแม่เซียวเพื่อคารวะทักทายก่อนแม่เซียวเห็นบุตรชายปลอดภัยกลับมาก็ดีใจเป็อย่างยิ่ง ่นี้สีหน้าของนางก็ค่อยๆดีขึ้น ขอแค่อดทนกินยาไปอีกหนึ่งเดือน พิษของดอกาาแมงมุมก็จะค่อยๆถูกขจัดไปจากร่างกาย
กินอาหารค่ำกับท่านแม่แล้วทันทีที่เซียวอวี้เดินออกมาจากห้อง พลันเห็นเกิ่งเปียวที่มีสีหน้าท่าทางนบนอบ
“คุณชายท่านกลับมาสักที หากท่านกลับช้าไปอีกสักสามสี่วันข้าคงต้องไปเชิญท่านจากูเาสองปฐีด้วยตนเองแล้ว” เกิ่งเปียวที่เงียบงันแข็งทื่อมะลื่อตลอดมาเปล่งวาจาหยอกล้อหาได้ยากยิ่ง
เซียวอวี้คลี่ยิ้มพร้อมกล่าวขึ้น“ข้าก็กลับมาอย่างปลอดภัยแล้วนี่อีกทั้งการฝึกบำเพ็ญตนก็ก้าวหน้าอีกแล้วด้วย”
เกิ่งเปียวอุทานด้วยความปลงอนิจจัง“คุณชายก้าวหน้ารวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์คาดว่าใช้เวลาไม่นานเท่าไร คุณชายก็แซงหน้าข้าแล้วละขอรับ”
เซียวอวี้ส่ายหน้าพลางหัวเราะสองทีแล้วกวักมือเรียกหวังซานเดินเข้ามาหา ส่งมุกอสูรที่ล่ามาจากูเาสองปฐีให้เขา สั่งให้หวังซานไปสมาคมหมอยาในวันพรุ่งขายมุกอสูรชุดนี้ให้หมด
ระยะนี้คนในเรือนนับวันยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆค่าใช้จ่ายก็ค่อนข้างมากขึ้นด้วยเช่นกัน ถึงแม้ในจวนจะมอบเงินให้บางส่วน แต่ก็ไม่ใช่ว่ามีใช้เหลือเฟือ
มุกอสูรพวกนี้สามารถบรรเทาค่าใช้จ่ายไปได้ครึ่งปี
“เอาละหลายวันมานี้ข้าเหนื่อยมากจริงๆ อยากกลับห้องไปพักผ่อนสักคืน” เซียวอวี้ก้าวเท้าหมายจะเดินกลับห้อง จู่ๆ ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ดวงตาฉายแววเยียบเย็นเลือนราง “พี่เกิ่งพี่จำไว้ว่าคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของฮูหยินสามด้วย”
เกิ่งเปียวยิ้มหยันพร้อมกล่าวว่า“คุณชายวางใจ ครานี้คุณชายปลอดภัยกลับมา คนที่ควรตื่นตระหนกเห็นทีควรเป็พวกเขาแล้วละขอรับ”
หลับจากกลับมาถึงห้องเซียวอวี้ผ่อนลมหายใจออกยาวๆหยิบมุกอสูรกลมกลึงแวววาวสีฟ้าเม็ดนั้นออกมาจากสาบเสื้อมวลอากาศเยียบเย็นแผ่ซ่านออกมาจากกลางฝ่ามือ
มุกอสูรเย็นะเืเล็กน้อยส่องแสงเป็ประกายสีฟ้าเหมือนธารน้ำ บรรจุแก่นแท้ที่เต่าัฝึกบำเพ็ญเพียรมาชั่วชีวิต
ตอนแรกเซียวอวี้ไม่ได้คิดจะล้วงคองูเห่าแย่งชิงมุกอสูรเม็ดนี้ เพียงแต่อยู่ดีๆ เยี่ยซวีเข้าจู่โจมถึงทำให้เขานึกแผนการนี้ขึ้นมาได้
ตอนแรกแค่คิดว่าจะหลบหนีผ่านทะเลสาบน้ำแข็งไม่คิดเลยว่าเต่าัตัวนั้นจะมีความสามารถใช้ได้สามารถต่อกรกับอวี๋หนิงและเยี่ยซวี ดังนั้นเซียวอวี้ถึงกล้าเสี่ยงวัดดวงยอมเสี่ยงอันตรายแย่งชิงมุกอสูรเม็ดนี้มา
เื่ที่ย้อนตลบหลังกันเองประเภทนี้เขาเองก็เคยทำมาไม่น้อยในโลกเซียนพิภพ เพียงแต่เป็เื่ในอดีตสมัยเขาอายุยังน้อยวันนี้ได้หวนใช้วิธีที่เคยทำมา กลับตื่นเต้นเหลือประมาณเช่นกัน
อีกทั้งต่อไปเื่แบบนี้ก็คงมีอีกไม่น้อย ประสบการณ์โชกโชนในโลกโลกียวิสัยจิตใจมนุษย์ยากแท้หยั่งถึง เขาเห็นจนเข้าใจปรุโปร่งตั้งนานแล้ว
“แต่น่าเสียดายกายผู้พิชิตาเป็ร่างกายที่แข็งแกร่งสุดยอดเปี่ยมไปด้วยพลังหยางเคล็ดวิชาที่ข้าฝึกฝนก็เป็เคล็ดวิชาที่กล้าแกร่งที่สุดบนโลกใบนี้ ไม่สามารถใช้มุกเม็ดนี้ได้เนี่ยสิ”
เซียวอวี้เดาะมุกอสูรเต่าัเล่นในมือมันมีฤทธิ์เย็น ฝืนดูดซับพลังที่บรรจุอยู่ในนั้นไป ก็คงไม่ได้ผลมากนักในเมื่อเป็แบบนี้ มอบให้คนอื่นจะดีกว่า
“หวงฝู่หลิงซีส่งผู้กล้าขั้นลูกกลอนนิลมาช่วยให้ผ่านพ้น่เวลายากลำบากมอบมุกอสูรเม็ดนี้ให้นางก็แล้วกัน” เซียวอวี้หัวเราะในใจไม่ได้กังวลว่าสำนักกระบี่หลิงเซียวจะมาตามล้างแค้น
หนีออกมาจากูเาสองปฐีกลับมาถึงเมืองเหลียงโจวด้วยความระแวดระวังตัวสุดขีด เซียวอวี้เหน็ดเหนื่อยอยู่บ้างขณะนี้รู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงราวกับกระแสน้ำไหลบ่าเข้าใส่
เขาพลันนั่งขัดสมาธิปรับลมหายใจอยู่บนเตียงแสงสีทองอ่อนลอยวนเวียนรอบกาย ไม่ทันไรก็ดำดิ่งสู่สมาธิระดับลึก
“ปั้ง!”
แก้วกระเบื้องงดงามประณีตใบหนึ่งร่วงหล่นลงบนพื้นตู้อวิ๋นเย่ว์กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สีหน้าเต็มไปด้วยความโเี้ “ตู๋หลัง เ้าบอกข้ามา ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นเหตุใดเซียวอวี้ยังมีชีวิตอยู่ ทำไมกัน”
ตู๋หลังก็ตกตะลึงมากเช่นกันก่อนหน้านั้นเห็นเกิ่งเปียวกลับมาเพียงลำพังตอนแรกคิดว่าเซียวอวี้ตายอยู่บนูเาสองปฐีไปแล้วคิดไม่ถึงว่าวันนี้เขาจะปลอดภัยกลับมา
ในเมื่อเซียวอวี้ยังไม่ตายนั่นก็อธิบายได้ว่า การลอบสังหารของต้วนจางล้มเหลว มือสังหารป้ายเงินอันดับหนึ่งของกลุ่มกาทมิฬได้สิ้นใจอยู่ทีู่เาสองปฐีไปแล้ว
“ฮูหยินเื้ัเซียวอวี้มียอดฝีมือขั้นลูกกลอนนิลของหน่วยบังคับคดีลอบปกป้องมิเช่นนั้นเขาไม่มีทางหลบหนีการลอบสังหารคราวนี้ไปได้ข้ารู้จักความสามารถของต้วนจางดียอดฝีมือขั้นลูกกลอนนิลทั่วไปล้วนแต่ไม่ใช่คู่ต่อกรของเขา” ตู๋หลังเม้มริมฝีปากเงียบงันไปเนิ่นนานถึงได้พูดขึ้นช้าๆ ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“นักพรตขั้นลูกกลอนนิลในจวนส่วนมากติดตามนายท่านไปเมืองหลวงมีเพียงเกิ่งจื๋ออยู่เฝ้าจวนโหว มีคนรายงานความเคลื่อนไหวของเขาให้ข้ารู้ จริงๆแล้วหลายวันมานี้ไม่ได้ออกจากจวนเลยด้วยซ้ำ” ตู้อวิ๋นเย่ว์จ้องมองตู๋หลังด้วยความดุดันตะคอกเสียงด่าด้วยความเดือดดาล “นอกจากเขาในจวนยังมีใครเป็ยอดฝีมือขั้นลูกกลอนนิลอีก”
ตู๋หลังแค่นเสียงหัวเราะแห้งๆทีหนึ่ง เื่ราวทั้งหมดช่างแปลกประหลาดนัก เขาก็เดาไม่ออกว่าทำไมการลอบสังหารถึงคว้าน้ำเหลวนอกจากนักพรตขั้นลูกกลอนนิลให้ความช่วยเหลือแล้ว คนทั่วไปไหนเลยจะเป็คู่ต่อสู้ของต้วนจางได้
เื้ัของเซียวอวี้มีพลังที่พวกเขายังไม่รู้อีกอย่างงั้นหรือ
“ฮูหยินท่านอย่าเพิ่งโมโหไป ถึงแม้เซียวอวี้จะหนีรอดครั้งนี้ไปได้แต่เขาไม่มีทางรอดถึงครึ่งปีแน่นอนข้าจะแพร่งพรายข่าวที่ต้วนจางตายแล้วให้กลุ่มกาทมิฬรับรู้ ด้วยกฎการทำงานของกลุ่มกาทมิฬกลุ่มนี้ภายในครึ่งปี ต้องมาสังหารเซียวอวี้แน่”
ตู้อวิ๋นเย่ว์ทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ“ครึ่งปีนานเกินไปแล้วถึงตอนนั้นเซียวอวี้ไปฝึกบำเพ็ญตนที่สำนักกระบี่เสวียนหวงเป็ที่เรียบร้อยฆ่าเขาตายแล้วจะมีประโยชน์อะไร เขาจะต้องตายภายในหนึ่งเดือน”
ตู๋หลังทำหน้าลำบากใจทันที“เช่นนั้นก็คงทำได้แค่ส่งคนจากบ้านเก่ามาแล้วละขอรับเพียงแต่ท่านโหวกลัวมาตลอดว่าฮูหยินกับครอบครัวเดิมจะสนิทสนมจนเกินไปทำให้ท่านโหวไม่พอใจหรือเปล่าขอรับ”
ตู้อวิ๋นเย่ว์จ้องตู๋หลังเขม็งกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง “ขอแค่สามารถทำให้ตงหลิวเข้าไปฝึกบำเพ็ญตนในสำนักกระบี่เสวียนหวงได้ท่านโหวไม่พอใจแล้วจะเป็ไร เ้ารีบไปจัดการ ข้าอยากจบเื่นี้ก่อนที่ท่านโหวจะกลับจวน”
ตู๋หลังย่นคิ้วพลางเอ่ย“เช่นนั้นก็ต้องส่งคนจากเมืองหลวงมาแต่ว่าแต่ไหนแต่ไรมาท่านโหวไม่ชอบให้ฮูหยินสนิทสนมกับครอบครัวเดิมจนเกินไปนี่จะทำให้ท่านโหวไม่ชอบใจหรือไม่ขอรับ”
“ข้าไม่สนใจอะไรทั้งนั้น”ตู้อวิ๋นเย่ว์สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิดใจ “เซียวอวี้ไม่ตายตงหลิวก็จะไม่มีโอกาสได้เหยียบเข้าไปในสำนักกระบี่เสวียนหวงข้าจำเป็ต้องคิดถึงอนาคตของลูกชายข้า”
“ฮูหยิน...”ในตอนนี้สาวใช้นางหนึ่งยืนร้องเรียกอยู่หน้าประตูด้วยความระมัดระวัง
“มีเื่อะไร”ตู้อวิ๋นเย่ว์ะโถามด้วยสีหน้ารำคาญใจ
สาวใช้ใจนหน้าซีดขาวทันทีวันนี้ตู้อวิ๋นเย่ว์หงุดหงิดเป็พิเศษ เมื่อครู่เพิ่งโบยสาวใช้คนหนึ่งจนถึงแก่ความตายขณะนี้ข้าบริวารในเรือนต่างรู้สึกตกอยู่ในอันตรายด้วยกลัวว่าจะไปยั่วโมโหฮูหยินสามเข้า
“ฮูหยินคุณชายตู้ใกล้จะถึงเมืองเหลียงโจวแล้ว เมื่อครู่ท่านส่งคนให้มาแจ้งฮูหยินล่วงหน้าราวๆ อีกหนึ่งชั่วยามก็จะเข้าเมืองแล้วเ้าค่ะ” สาวใช้กล่าวด้วยเสียงสั่นระรัว
“เสี่ยนเอ๋อร์กลับมาแล้วรึข้าเกือบจะลืมไปเลย เมื่อครึ่งปีก่อนเสี่ยนเอ๋อร์บอกว่าจะมาเยี่ยมข้าที่เหลียงโจว”ใบหน้าตู้อวิ๋นเย่ว์พลันฉายความยินดีเป็บ้าเป็พลังดวงตาเรียวยาวตวัดเฉียงขึ้นเปล่งประกายเล็กน้อย “เสี่ยนเอ๋อร์มาทันเวลาพอดีเลย”
ตู๋หลังเอ่ยด้วยรอยยิ้ม“คุณชายรองฝึกบำเพ็ญอยู่ในขั้นครึ่งก้าวก่อกำเนิด แถมปกติก็สนิทสนมกับคุณชายตงหลิวหากท่านลงมือจัดการเซียวอวี้ ต่อให้เป็ท่านโหวเองก็คงจะพูดอะไรลำบากอย่างไรเสียก็เป็แค่การแลกเปลี่ยนความรู้ระหว่างเด็กๆ ขอรับ”
“ถูกต้อง!”
ตู้อวิ๋นเย่ว์หรี่ตายิ้มเย้ยหยันแล้วรีบกล่าวอีกว่า “รีบให้ตงหลิวออกจากเมืองไปรับญาติผู้พี่ของเขาซะ”
“ขอรับฮูหยิน” ตู๋หลังเป่าปากโล่งอกไม่ใช้กำลังของสกุลตู้จัดการเซียวอวี้ได้จะเป็การดีที่สุดตอนนี้เซียวฉีสยงมีอำนาจคับฟ้า ต่อให้เป็สกุลตู้เองก็ไม่กล้ายื่นมือแทรกแซงเื่ภายในของสกุลเซียวมากจนเกินไป
หลังจากตู๋หลังออกไปสีหน้าของตู้อวิ๋นเย่ว์พลันเปลี่ยนเป็แปลกประหลาดขึ้นมา
อย่างไรเสียตู๋หลังเป็คนของสกุลตู้มีคำพูดบางอย่างนางไม่อาจพูดออกมาได้หมดถ้าตู้เสี่ยนสามารถกำจัดเซียวอวี้ได้จะดีที่สุด ถ้าแต่ถูกเซียวอวี้เอาชนะได้ก็เป็ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดเช่นกันด้วยนิสัยกำเริบเสิบสานดุร้ายของตู้เสี่ยน จะต้องตามรังควานเซียวอวี้อย่างไม่มีวันเลิกราเป็แน่
ถึงตอนนั้นคนที่นั่งรอรับผลประโยชน์เป็เฒ่าประมง[1]ก็คือลูกชายของนาง
“หลานชายแสนดีของข้าเ้ามาทันเวลาพอดีเลย” ใบหน้าของตู้อวิ๋นเย่ว์ผุดรอยยิ้มประหลาดออกมาั์ตาฉายความน่าประหวั่นพรั่นพรึง
นอกเมืองเหลียงโจวสัตว์ิญญาบินได้ที่ตัวใหญ่โตมโหฬารหลายสิบตัวค่อยๆ ร่อนลงพื้นเด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดตัวยาวสีม่วงะโลงมาจากสัตว์ิญญาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเซียวตงหลิวรีบพุ่งปรี่เข้าไปต้อนรับ
“พี่รองเดินทางมาลำบากแล้วละ” เซียวตงหลิวกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าเตรียมงานเลี้ยงในเมืองเพื่อเลี้ยงต้อนรับพี่ในคืนนี้ไว้แล้ว”
เด็กหนุ่มในอาภรณ์สีม่วงมีนามว่าตู้เสี่ยนเป็ลูกชายคนรองของตู้ซือหนานพี่ชายคนโตของตู้อวิ๋นเย่ว์ ในราชวงศ์แผ่นดินต้าถังแล้วนั้นเรียกได้ว่าเป็พวกบ้าอำนาจน้อยคนนักที่จะกล้ายั่วโมโหเขา อีกทั้งตบะของเขาก็แทบจะเข้าใกล้ขั้นก่อกำเนิดในบรรดากลุ่มคนหนุ่มสาวก็นับว่าเป็ยอดฝีมือคนหนึ่ง
ตู้เสี่ยนทำหน้าหยิ่งผยองดวงตาฉายความโอหังวางอำนาจบาตรใหญ่อย่างลูกหลานจากตระกูลขุนนางสูงส่งมีเพียงเวลาที่มองเซียวตงหลิวเท่านั้น ถึงเผยรอยยิ้มจริงใจออกมา
“ไม่เจอตงหลิวได้สองปีเ้าเด็กคนนี้ตัวสูงถึงเพียงนี้แล้ว” ตู้เสี่ยนหัวเราะลั่นตบไหล่ของเซียวตงหลิวแรงๆ
เซียวหลิงฉีกมุมปากแค่นยิ้มออกมาเหมือนมีเื่ในใจซ่อนอยู่มากมาย
“เป็อะไรไปตงหลิวถึงทำหน้าไม่มีความสุข นี่ไม่ยินดีที่ข้ามาเมืองเหลียงโจวอย่างนั้นหรือ” ตู้เสี่ยนโอบไหล่เขา เดินมุ่งหน้าไปในเมือง
[1] เฒ่าประมงตกปลานั่งรับผลประโยชน์ อุปมาถึงใช้ประโยชน์จากความขัดแย้งของคนอื่น
30K
