“ยิ้มอะไรครับ”
นัทเอียงหัวถาม ขณะยื่นน้ำให้มีน
บรรยากาศในสวน่เย็นค่อนข้างเงียบ…ถ้าไม่นับ “สายตาอาฆาต”จากอีกฝั่ง
“เปล่าค่ะแค่เด็กวันนี้ตั้งใจเรียนดี”
“หรือเพราะมีครูสวยครับ”
“ถ้าจะจีบแนะนำให้ตรงกว่านี้ค่ะ”
“โอเคครับ ผมจีบ”
“…”
มีนยังไม่ทันตอบ
“ไม่โอเค”
เสียงคินดังขึ้นทันที
เขาเดินเข้ามา วางแก้วน้ำ “ปึก”บนโต๊ะตรงหน้า
“เลิกเรียนแล้ว เชิญกลับ”
นัทเลิกคิ้ว
“คุณเป็เ้าของบ้านเหรอครับ”
“เปล่า แต่ผมไม่ชอบคุณ”
“เหตุผล?”
“หน้าคุณ”
“…”
มีนหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ
“คุณคินคะ มีมารยาทหน่อยค่ะ”
“ผมมีเฉพาะกับคนที่ควรมี”
“อ๋องั้นคุณก็ไม่มีสินะคะ”
นัทหัวเราะลั่น
“ผมเริ่มชอบคุณแล้วสิครับ”
“กลับครับ” คินพูดทันที
“ยังไม่ถึงเวลาเลยนะครับ”
“ถึงแล้ว”
“ผมดูนาฬิกาอยู่—”
คินคว้าโทรศัพท์นัทขึ้นมาแล้วกดปิดเครื่องหน้าตาเฉย
“ตอนนี้ถึงแล้ว”
“เฮ้ย!?”
มีนกุมขมับ
“คุณนี่มัน…”
“อะไร”
“เด็กมีปัญหาจริง ๆ”
“ก็คุณรับเคสนี้เอง”
—
สุดท้าย นัทก็ยอมกลับ (พร้อมบ่นไม่หยุด)
แต่ก่อนจะไป…
“พรุ่งนี้เจอกันนะครับครูมีน ????”
“ค่ะ”
“ไม่ต้องมา”คินสวนทันที
นัทยิ้มกวน ๆ
“ผมจะมาให้คุณหงุดหงิดเล่นครับ”
“…”
—
ทันทีที่นัทลับสายตา
“คุณจะรับงานนี้จริง ๆเหรอ”
“ค่ะ”
“ทั้งที่รู้ว่ามันจีบคุณ”
“ก็ปล่อยให้จีบไปสิคะฉันไม่ได้ตอบรับนี่”
คินเงียบไป
“หรือคุณจะรับหน้าที่นั้นแทน”
“อะไร”
“กันผู้ชายให้ฉันน่ะค่ะ”
เขาชะงัก
มีนยิ้มบาง
“ถ้าไม่ ก็อย่ามายุ่งค่ะ”
เธอเดินผ่านเขาไปแบบไม่สนใจ
คินยืนค้างอยู่ตรงนั้น
ก่อนจะพึมพำเบา ๆ
“ใครบอกว่าไม่อยาก…”
—
วันถัดมา
สถานการณ์ “แย่ลง” (สำหรับคิน)
เพราะ…
พิมกลับมา
“คินนน~! วันนี้ว่างไหม ไปกินข้าวกันนะ!”
เธอเกาะแขนเขาเหมือนเดิม
แต่คราวนี้…
มีนยืนอยู่ตรงนั้นด้วย
“โอ๊ะ~ คนคุมยังอยู่เหรอ” พิมยิ้ม
มีนยิ้มตอบ
“ค่ะ ยังทำงานอยู่”
“เหนื่อยแย่เลยนะต้องคุมคนแบบนี้”
“ก็สนุกดีค่ะ”
“เหรอ~ งั้นลองคุมคนนี้ด้วยไหม”
พิมหันไปหาคิน
“ไปกับพิมนะคิน เดี๋ยวเลี้ยงเอง”
“ไม่ไป”
ตอบทันที
พิมชะงัก
“ห๊ะ?”
“ผมไม่ว่าง”
“เมื่อกี้ยังบอกว่าง—”
“ตอนนี้ไม่ว่าง”
เงียบ
มีนมองเหตุการณ์แบบนิ่ง ๆ
ก่อนจะพูดขึ้น
“ไปเถอะค่ะฉันก็จะออกไปข้างนอกเหมือนกัน”
คินหันขวับ
“ไปไหน”
“ธุระ”
“กับใคร”
“คุณไม่จำเป็ต้องรู้ค่ะ”
เงียบกริบ
พิมยิ้มมุมปาก
“งั้นเราสองคน—”
“ไม่ไป”
“…”
“ผมจะไปกับคุณ”
คินหันไปบอกมีน
“ฉันไม่ได้ชวนค่ะ”
“แต่ผมจะไป”
“ฉันไม่อนุญาต”
“ผมไม่ขออนุญาต”
ทั้งคู่จ้องกันนิ่ง ๆ
พิมยืนงงอยู่ตรงกลาง
“เดี๋ยวนะ…นี่ฉันเป็ตัวประกอบเหรอ”
—
ท้ายที่สุด…
คินก็ตามไป “จริง ๆ”
—
ร้านกาแฟเล็ก ๆ
“คุณตามมาทำไมคะ”
“กันผู้ชาย”
“ใคร”
“ทุกคน”
มีนส่ายหัว
“คุณนี่มัน…”
ยังไม่ทันพูดจบ
“ครูมีน!”
นัทโผล่มาพอดี (เหมือนจงใจ)
“บังเอิญจังเลยนะครับ ????”
“บังเอิญมากค่ะ” มีนตอบ
“ไม่บังเอิญ” คินพึมพำ
นัทนั่งลงทันที
“ผมสั่งกาแฟให้แล้วนะครับ หวานน้อยเหมือนเดิม”
มีนชะงักเล็กน้อย
“จำได้ด้วยเหรอคะ”
“เื่ของคุณผมจำได้หมดแหละครับ”
“…”
“ไม่ต้องจำ” คินแทรก
“ผมอยากจำ”
“ผมไม่อยากให้จำ”
“แต่ผมจำไปแล้ว”
“…”
มีนยกมือขึ้น
“หยุดค่ะ นี่ไม่ใช่เวทีโต้วาที”
—
ระหว่างที่ทั้งสองคนเถียงกัน
มีนเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟ…แต่เผลอชน
“อ๊ะ—!”
กาแฟเกือบหก
คินคว้ามือเธอทันที
อีกมือรองแก้วไว้
ใกล้…อีกแล้ว
ใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอ
เงียบ
“ปล่อยค่ะ…”
เสียงเบาลงกว่าทุกครั้ง
คินไม่ตอบทันที
สายตาเขาจับอยู่ที่มือเธอ…ที่ยังอยู่ในมือเขา
ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อย
ช้า…อย่างไม่ค่อยเต็มใจ
นัทมองภาพนั้น
ก่อนจะยิ้ม
“ผมว่าผมเริ่มเข้าใจแล้วครับ”
“เข้าใจอะไร” คินหันไป
“ว่าทำไมคุณถึงหวง”
“ผมไม่ได้หวง”
“อ๋อ เหรอครับ”
“ไม่”
มีนมองทั้งสองคน
ก่อนจะพูดเรียบ ๆ
“งั้นดีเลยค่ะจะได้ไม่มีปัญหา”
แต่ไม่รู้ทำไม…
ประโยคนั้น
ทำให้คินรู้สึก “ไม่ชอบ” ขึ้นมาทันที
—
เกมยังคงดำเนินต่อไป
แต่คราวนี้…ไม่ใช่แค่เื่ “เอาชนะ”
เพราะหัวใจของใครบางคน
เริ่ม “เล่นไม่เป็เกม” แล้ว
394K
![[GrimHunt] สมรภูมินักล่า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1586669526_59206856.webp)
![END Love Trick เล่ห์รักเลอดาว [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1635310803_91569082.webp)