วันจันทร์ต้นสัปดาห์ ฝนกลับมาตกอีกครั้ง ราวกับฤดูกำลังเตือนความรู้สึกของใครบางคน
คาโฮะเดินเข้าห้องสมุดเร็วกว่าเดิม เพราะอยากเจอชินจิ เธอซ่อนอะไรบางอย่างไว้ในกระเป๋า…โน้ตเพลงที่เธอเขียนขึ้นเอง เพื่อจะเล่นให้เขาฟังวันศุกร์หน้า
แต่เมื่อเดินเข้าห้อง เธอกลับไม่เห็นเขา
"เขาคงมาแค่ช้า…" เธอคิด ก่อนจะนั่งลงรอ แต่ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ชินจิก็ยังไม่มา
คาโฮะจึงลุกขึ้น เดินไปที่โต๊ะประจำของเขา
ที่นั่นมีแค่หนังสือเรียน แต่สมุดโน้ตสีน้ำตาลเล่มนั้น…หายไป
เธอเริ่มรู้สึกใจหาย เหมือนอะไรบางอย่างถูกดึงออกจากโลกของเธอ
จนเย็นวันนั้น เพื่อนในห้องเดินมาหาเธอ
เป็เด็กหญิงอีกคนจากห้องข้างๆ ชื่อ เซริซาวะ มินามิ
เธอยื่นสมุดโน้ตสีน้ำตาลเล่มหนึ่งให้คาโฮะ พร้อมรอยยิ้มบางอย่างที่อ่านไม่ออก
“ของชินจิน่ะ เขาทำตกไว้ที่โต๊ะฉัน...ดูเหมือนจะลืมเอากลับ”
คาโฮะรับมาด้วยความสับสน ทำไมสมุดของเขาถึงไปอยู่กับเธอคนนั้น?
“เธอกับชินจิสนิทกันเหรอ?” คาโฮะถามเบาๆ
มินามิยิ้มน้อยๆ ก่อนตอบ “เรารู้จักกันั้แ่ม.ต้นแล้วล่ะ…แค่่นี้เขาไม่ค่อยคุยกับฉันเหมือนเมื่อก่อน เพราะอะไรบางอย่าง”
คำว่า “อะไรบางอย่าง” ทิ้งคาโฮะไว้กับความคิดมากมาย เธอกอดสมุดไว้แน่น
วันต่อมา ชินจิกลับมาเรียนตามปกติ แต่ดูเหมือนเขาจะหลบตาเธอเล็กน้อย หรือเธอคิดไปเอง?
คาโฮะเปิดสมุดของเขาในคืนนั้น หน้าใหม่ล่าสุดถูกเขียนด้วยบทกลอนหนึ่งบท:
> “ถ้าฝนพาให้เราใกล้กัน
สายลมก็อาจพัดเธอไปจากฉันเช่นกัน”
คาโฮะไม่เข้าใจว่าเขากำลังหมายถึงใคร หรือเธอเป็ “สายลม” ที่เขาหมายถึงกันแน่...
และในขณะที่ความสัมพันธ์เริ่มเติบโต เงาของอดีตและคนอื่นๆ ก็เริ่มเข้ามาแทรกแซงอย่างช้าๆ
475
