อาร์ตตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ในหมู่บ้านที่ไม่คุ้นเคย สถานที่นี้แวดล้อมด้วยธรรมชาติอันงดงามและสงบเงียบ เขารู้สึกถึงความอบอุ่นของแสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างเล็กๆ ในกระท่อมที่เขาพัก
“เ้าตื่นแล้วหรือ?” เสียงไอริสดังขึ้นจากด้านนอก
อาร์ตลุกขึ้นและเดินออกไป พบว่าไอริสนั่งรออยู่ที่โต๊ะหน้ากระท่อมพร้อมกับอาหารเช้า
“ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ไอริส” อาร์ตกล่าวพร้อมกับนั่งลง
“ไม่เป็ไร อาร์ต ข้ายินดีช่วยเ้า” ไอริสตอบด้วยรอยยิ้ม “วันนี้ข้าจะพาเ้าไปพบกับผู้รู้ในหมู่บ้าน เขาอาจจะช่วยเ้าได้”
หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ไอริสพาอาร์ตไปยังบ้านของผู้รู้ เป็บ้านที่สร้างจากไม้และดูเก่าแก่ เมื่อเข้าไปในบ้าน อาร์ตพบกับชายชราผู้หนึ่งที่นั่งอ่านหนังสืออยู่
“ท่านผู้รู้ ข้าพาคนอาคันใหม่มาพบท่าน เขา้าหาทางกลับบ้าน” ไอริสกล่าว
ผู้รู้เงยหน้าขึ้นจากหนังสือและมองไปที่อาร์ต “ข้ายินดีต้อนรับเ้า อาร์ต ข้าได้ยินเื่ของเ้าแล้ว เ้าอาจ้าความช่วยเหลือในการหาทางกลับไป”
“ใช่ ข้า้ากลับบ้าน ข้าต้องทำอย่างไรบ้าง?” อาร์ตถามด้วยความหวัง
“การเดินทางกลับไปยังโลกของเ้าไม่ใช่เื่ง่าย แต่ข้ามีความรู้บางอย่างเกี่ยวกับประตูมิติที่อาจช่วยเ้าได้” ผู้รู้ตอบ
“ข้าต้องทำอะไรบ้าง?” อาร์ตถาม
“ประตูมิติถูกซ่อนอยู่ในถ้ำที่ห่างไกลจากที่นี่ แต่ถ้า้าเปิดใช้งาน เ้าต้องหาอัญมณีที่มีพลังเวทย์สูง อัญมณีนั้นถูกเก็บไว้โดยัในป่าทึบทางทิศเหนือ” ผู้รู้กล่าว
“ั?” อาร์ตตอบด้วยความใ
“ใช่ มันเป็สิ่งที่เ้าต้องเผชิญหน้าเพื่อกลับบ้าน” ผู้รู้ยืนยัน
“ข้าจะช่วยเ้า อาร์ต” ไอริสกล่าว “ข้าไม่อยากให้เ้าต้องเผชิญหน้ากับอันตรายคนเดียว”
“ขอบคุณ ไอริส ข้าขอบคุณเ้าจริงๆ” อาร์ตตอบด้วยความซาบซึ้ง
ผู้รู้ยิ้ม “ข้าจะให้แผนที่และอาวุธบางอย่างที่จะช่วยเ้าในการเดินทาง”
เมื่อได้อุปกรณ์ครบแล้ว อาร์ตและไอริสก็เริ่มการเดินทางไปยังถ้ำที่ซ่อนประตูมิติ พวกเขาต้องผ่านป่าทึบที่เต็มไปด้วยอันตรายและสิ่งลี้ลับ
ระหว่างทาง อาร์ตและไอริสได้พบกับกลุ่มนักผจญภัยที่กำลังล่ามอนสเตอร์ กลุ่มนี้ประกอบไปด้วยชายคนหนึ่งชื่อเรย์และหญิงสาวชื่อเซราฟีน
“เ้ามาจากหมู่บ้านไหนหรือ?” เรย์ถาม
“พวกเรามาจากหมู่บ้านทางใต้ ข้าชื่อไอริส และนี่คืออาร์ต เรากำลังมุ่งหน้าไปหาัเพื่อหาอัญมณี” ไอริสตอบ
“พวกเ้ากล้าหาญมากที่มุ่งหน้าสู่ที่นั่น มันไม่ง่ายเลยที่จะเอาชนะั” เซราฟีนกล่าวพร้อมกับมองอาร์ตด้วยความสนใจ
“ข้าไม่สามารถกลับบ้านได้ถ้าไม่ทำเช่นนี้” อาร์ตกล่าวด้วยความมั่นใจ
เรย์ยิ้ม “ถ้าเช่นนั้น ข้าขอให้โชคดี และถ้าพวกเ้า้าความช่วยเหลือ เราก็พร้อมเสมอ”
“ขอบคุณมาก” ไอริสตอบ “ข้าคิดว่าอาร์ตอาจ้าการฝึกฝนเพิ่มเติมเพื่อเตรียมตัวให้พร้อม”
เรย์พยักหน้า “ถ้าอย่างนั้น ข้าแนะนำให้พวกเ้ามาฝึกฝนที่ค่ายฝึกของพวกเรา มันห่างจากหมู่บ้านไปไม่ไกล”
“นั่นเป็ความคิดที่ดี ข้าขอบคุณมาก” อาร์ตกล่าวด้วยความยินดี
กลุ่มนักผจญภัยตัดสินใจที่จะเริ่มฝึกฝนอาร์ตเพื่อให้เขาพร้อมสำหรับการต่อสู้ พวกเขาเดินทางไปยังสถานที่ฝึกฝนที่ห่างไกลจากหมู่บ้าน ที่นั่น อาร์ตได้เรียนรู้การใช้ดาบจากเรย์ และการใช้เวทมนตร์จากไอริส เซราฟีนคอยให้กำลังใจและสอนเทคนิคการต่อสู้ที่เธอถนัด
“การฝึกฝนสำคัญมาก เ้าต้องเตรียมตัวให้พร้อม” เรย์กล่าวขณะสอนการจับดาบให้ถูกต้อง “ลองฟันดาบแบบนี้ดู”
อาร์ตลองทำตามคำสอนของเรย์ แม้จะยังไม่คล่องแต่เขาก็พยายามอย่างเต็มที่
“ดีมาก” เรย์ชม “ค่อยๆ ฝึกฝนไป เ้าเก่งขึ้นเอง”
ด้านไอริส เธอสอนอาร์ตเื่การควบคุมพลังเวทมนตร์ “การใช้เวทมนตร์ต้องมีสมาธิ ลองปิดตาแล้วนึกถึงแสงสว่างในมือเ้า”
อาร์ตลองทำตาม ค่อยๆ ปิดตาและนึกถึงแสงสว่าง ในที่สุดมีแสงเล็กๆ ปรากฏขึ้นในมือเขา
“ยอดเยี่ยม!” ไอริสกล่าวด้วยความตื่นเต้น “เ้ามีพลังเวทมนตร์จริงๆ!”
เซราฟีนเข้ามาเสริม “การต่อสู้ไม่ใช่แค่เื่พลัง เ้าต้องมีทักษะและความคล่องตัว ลองฝึกการหลบหลีกและโจมตีเร็วๆ ดู”
อาร์ตฝึกฝนอย่างหนักทั้งวันทั้งคืน จนกระทั่งเริ่มเห็นผลในการพัฒนาของเขา
“ข้ารู้สึกว่าข้าแข็งแกร่งขึ้นแล้ว ขอบคุณทุกคนมาก” อาร์ตกล่าวด้วยความซาบซึ้ง
“เ้ายังมีทางอีกยาวไกล แต่อย่าลืมว่าพวกเราจะอยู่เคียงข้างเ้า” เรย์กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ข้าจะไม่ยอมแพ้ ข้าสัญญา” อาร์ตตอบด้วยความมั่นใจ
ด้วยการฝึกฝนและความช่วยเหลือจากเพื่อนใหม่ อาร์ตรู้สึกพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับัและค้นหาอัญมณีที่เขา้าเพื่อกลับบ้าน การผจญภัยของเขายังไม่สิ้นสุด แต่เขามีความมั่นใจในความสามารถของตนเองมากขึ้นเรื่อยๆ