Love Again รีเทิร์นรัก พี่หมอ

ครืดดดด ครืดดด

“สวัสดีค่ะ”

<สวัสดีค่ะจากโรงพยาบาลมหิดลราชอินเตอร์นะคะ จะแจ้งให้คุณเขมมิกามารับผลตรวจได้เลยค่ะ>

“อ่อ ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวสักครู่จะไปนะคะ”

<ค่ะ สวัสดีค่ะ>

หลังวางสาย ฉันรีบเข้าไปลางานกับหัวหน้าและเดินทางไปโรงพยาบาลทันที

“สวัสดีค่ะ มารับผลตรวจค่ะ ชื่อเขมมิกา”

“สักครู่นะคะ” พยาบาลหยิบใบคิวเล็กๆให้

“คนไข้ยื่นบัตรคิวนี้ให้ฝ่ายประกันสังคมได้เลยค่ะ”

“เอ่อ ต้องไปที่ไหนหรอคะ”

“ตึก B ก่อนถึงตึกอายุรกรรมค่ะชั้น 4 ออกลิฟต์แล้วเลี้ยวขวา ห้องที่ 2….”

ฉันพยักหน้ารับคำกับพยาบาล ถึงแม้หันหลังปุ๊บฉันจะลืมทางทันทีก็ตาม

‘อุแง้… ข้อดี สวย! ข้อเสีย หลงทางง่ายมากค่าาาา’

ฉันเดินเก้ๆ กังๆ ออกไปหน้าตึก หันซ้ายหันขวา หาอายุรกรรมตามที่เขาบอก

“เอ่อ ขอโทษนะคะ อายุรกรรมอยู่ตรงไหนคะ” ฉันถามพี่บุรุษพยาบาลที่เดินสวนกัน

“อ่อ โน่นครับ เลี้ยวซ้ายตรงแยกตึก จะเป็๞ร้านค้าของโรงพยาบาลแล้วตรงไปเจอสระน้ำ ให้เลี้ยวซ้ายอีกที” เขาบอก พลางรีบเดินไป ทิ้งให้ฉันยืนอ้าปากพะงาบๆ เพราะงงยิ่งกว่าเดิมอีก

“ตายห่า…ร้านค้าแล้วอะไรต่อนะ”

        ฉันเริ่มเบะปากงอแงออกมา สุ่มเดินมั่วๆ ตามที่พวกเขาบอก จนในที่สุดเห็นป้ายตึกอายุรกรรมแล้ว ฉันวิ้งแจ้นไปหน้าลิฟต์ ก่อนจะเอ๋อกินอีกรอบ ..เอ่อ ชั้นอะไรแล้วเลี้ยวตรงไหนอีกนะ

“ฮือออ .. ฉันเกลียดผังโรงพยาบาลที่สุด”

ฉันยกมือขึ้นขยี้ผมจนฟู แล้วนั่งยองลงหน้าลิฟต์ด้วยความหงุดหงิดตัวเอง

“ตามมา”

        ฉันเงยหน้าขึ้นตามเสียงทุ้มคุ้นๆ หูนั้น ชายรูปร่างสูงโปร่งชุดกราวขาวสะอาดตาทำให้ฉันดีดตัวยืนทันที

“พี่ติณณ์…”

        เขาเดินนำหน้าฉัน ไร้คำทักทายใดๆ ฉันเร่งฝีเท้าให้ก้าวทันเขากัดริมฝีปากล่างตัวเองแน่น อยากจะเอ่ยพูดคุยตามประสาแฟนเก่า… เอ่อ คนรู้จัก แต่ดูท่าทางเขาจะไม่อยากคุยกับฉันสักเท่าไร

        จนเข้าลิฟต์ เขากดเลขชั้น 4 แล้วยืนนิ่งเหมือนฉันไม่ได้มาด้วยฉันแอบมองจากแผ่นหลังของเขา ที่กว้างและดูอบอุ่นเหมือนเคย รูปลักษณ์เขาดูต่างไปนิดหน่อยแต่ที่ทำให้ฉันใจตุ๊มๆ ต่อมๆ คือท่าทางและแววตาของเขา มันแทบไม่เหลือ ‘พี่ติณณ์’ คนเดิมเลย

ติ้งงงง

        เสียงลิฟต์เปิดที่ชั้น 4 เขาก้าวขายาวๆ ออกนำอีกรอบ จนถึงห้องฝ่ายประกันสังคม

“เอ้า คุณหมอติณณ์ ติดต่ออะไรคะ” เสียงหวานแหววของเ๯้าหน้าที่สาวพูด

“พา ‘คนหลงทาง’ มาครับ” เขาพูดกับแม่สาวเ๽้าหน้าที่ตาวาวคนนั้น แล้วพยักหน้าส่งมาทางฉัน

“เอ่อ… คนไข้ติดต่ออะไรคะ” เธอหันมาคุยกับฉันด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป

‘แหม่ คุณพี่ก็.. สองมาตรฐานเกิ้นนน’

“ยื่นเ๹ื่๪๫ประกันสังคมค่ะ”

“ของบริษัทนะคะ รบกวนรอสักครู่ค่ะ”

“ค่ะ”

        ฉันรับคำกับสาวเ๯้าหน้าที่ หมุนตัวกลับไปกะจะขอบคุณเขา แต่มันพบเพียงความว่างเปล่า…เขาไปแล้ว ไปตอนไหนก็ไม่รู้ หึ้ยยย จะอยู่รอคำขอบคุณสักนิดไม่ได้รึไง