รักหมดใจยัยคู่หมั้นจอมป่วน

“ยัยเจนนะยัยเจนทำไมถึงไม่เมาได้ขนาดนี้” เจนบ่นตัวเองหลังจากที่เจมส์กลับบ้านไปแล้ว เธอคิดในใจว่ายังดีที่คนที่มาส่งไม่ได้ล่วงเกินเธอ คิดแล้วก็นึกขอบคุณเขาอยู่ในใจที่ยอมมาส่งคนที่ไม่รู้จักอย่างเธอ

“ช่างเถอะเดี๋ยวค่อยหาโอกาสว่างๆ ไปขอบคุณเขาแล้วกัน”

ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วหลังจากวันที่เกวลินมาหาเธอที่ร้าน เจนถือโอกาสขอเบอร์ติดต่อเจมส์ไว้เพื่อโทรไปนัดเลี้ยงข้าวขอบคุณเขา เจนลังเลใจอยู่หลายวันว่าจะโทรหรือไม่โทรดีแต่สุดท้ายก็กดโทรศัพท์หาเจมส์จนได้

“สวัสดีค่ะ เจนนะคะที่คุณช่วยพามาส่งบ้านวันนั้น”

“อ่อ ครับ มีอะไรรึป่าวครับ”

“คือเจนอยากจะเลี้ยงขอบคุณน่ะค่ะ เย็นนี้คุณว่างมั้ยคะ”

“ว่างครับ ร้านไหนคุณนัดมาได้เลย” เจมส์ตอบตกลงอย่างไม่ลังเลใจ เพราะเขาเองก็เริ่มสนใจในตัวเธอแล้วเหมือนกัน จึงอยากทำความรู้จักให้มากขึ้น

…ร้านอาหาร…

เมื่อถึงเวลานัดเจมส์เดินเข้ามาในร้านอาหารเห็นเจนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“สวัสดีครับ มาถึงเร็วจังนะครับ”

“ไม่ได้สิคะเจนเป็นคนนัดก็ต้องมารอถูกแล้ว เชิญนั่งค่ะ อยากทานอะไรสั่งได้เลยวันนี้เจนเลี้ยง”

บรรยากาศการเจอกันครั้งนี้ดูเหมือนทั้งคู่มีความเกร็งและเขินๆ กันอยู่ พวกเขาก็พยายามหาเรื่องพูดคุยเพื่อสร้างบรรยากาศให้ดูสนุก แต่สมองเจ้ากรรมของเจมส์กลับคิดถึงแต่คืนนั้นยิ่งมองหน้าเจนก็ยิ่งคิดถึงรสจูบแสนหวาน

“อาหารไม่ถูกปากหรอคะทำไมทานน้อยจัง” เจนถามเขาเมื่อเห็นเขานั่งเหม่ออยู่ เจมส์จังรีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไปก่อนส่งยิ้มให้เธอ

“อร่อยครับ แค่คิดอะไรนิดหน่อย”

“เลิกงานแล้วยังคิดเรื่องงานอยู่ไม่ได้นะคะ ไม่ดีต่อสุขภาพ”

เจมส์ไม่ตอบแต่ส่งยิ้มให้เธอพลางพูดกับเธอในใจว่าคิดเรื่องเธอนั่นแหละยังบื้อ

เจมส์อาศัยช่วงเวลาที่เจนไปเข้าห้องน้ำเรียกพนักงานมาคิดเงินและรีบจ่ายตังค์ก่อนที่เธอจะกลับมา

“พี่คะเช็กบิลด้วยค่ะ”

“คุณผู้ชายจ่ายเรียบร้อยแล้วค่ะลูกค้า” เจนรีบหันไปมองชายหนุ่มทันที

“เจนบอกว่าจะเลี้ยงไงคะ”

“วันหลังคุณค่อยเลี้ยงขนมที่ร้านแล้วกันนะ ผมอยากแวะไปชิม”

“ก็ได้ค่ะ”

“ไปครับเดี๋ยวผมไปส่งบ้าน”

“ไม่เป็นไรค่ะเจนกลับเอง”

“ไปเถอะดึกแล้วอันตราย”

เมื่อโดนเขาคะยั้นคะยอให้กลับด้วยกันเจนจึงยอมขึ้นรถกลับบ้านกับเขาแต่โดยดี

หลังกลับถึงบ้านคืนนั้นเจมส์นอนไม่หลับพลิกตัวไปมาคิดถึงแต่ใบหน้าและรอยยิ้มของเจน

“นี่เราชอบเธอเข้าแล้วหรอวะ ไม่หรอกมั้ง นอนๆๆ เดี๋ยวก็ลืมเองแหละ” เจมส์บ่นกับตัวเอง

ผ่านเวลามาเป็นอาทิตย์ความคิดถึงที่เจมส์มีต่อหญิงสาวไม่มีลดลงเลยมีแต่เพิ่มขึ้นทุกวัน วันนี้เป็นวันหยุดเขาจึงถือโอกาสแวะไปทานขนมที่ร้านของเธอให้คลายคิดถึงซักหน่อย

“คุณมาได้ไงคะ” เจนถามเขาเมื่อเห็นเจมส์เดินมาหาเธอที่เคาน์เตอร์

“มาให้เลี้ยง” เขาบอกเธอกวนๆ

“ได้สิ ไปนั่งก่อนเดี๋ยวเอาไปให้ ว่าแต่คุณอยากทานอะไรคะ”

“ร้านนี้มีเมนูเด็ดอะไรแนะนำจัดมาได้เลยครับผมทานได้หมด”

เจมส์นั่งรอซักพักเจนก็ถือไอศกรีม เค้กและน้ำผลไม้ปั่นมาให้เขา

“โอ้โห ทำไมเยอะอย่างนี้ล่ะ จริงๆ เอามาแค่อย่างสองอย่างก็ได้ครับ”

“ก็คุณบอกว่าอะไรเด็ดเอามาให้หมดนี่คะ ร้านเจนมีแต่ของอร่อยทั้งนั้นนี่แค่เสี้ยวเดียวนะคะ ทานให้หมดด้วยนะ อยากได้อะไรเพิ่มบอกได้เลย เจนขอตัวไปทำงานก่อน”

เจมส์นั่งทานขนม อ่านหนังสือเงียบๆ และแอบมองเจนเป็นระยะ

“แกดูผู้ชายคนนั้นสิหล่อมาก มาคนเดียวด้วยแกว่าเค้าจะโสดมั้ย ชั้นอยากรู้จักเค้า”

“ไปสิไม่ลองไม่รู้ เขามาคนเดียวก็น่าจะโสดนะ” สองสาวที่นั่งอยู่ในร้านซุบซิบกันเรื่องเจมส์ ก่อนที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขา

“ขอโทษนะคะ ตรงนี้นั่งได้มั้ยคะ”

“นั่งได้ครับ แต่โต๊ะอื่นก็ว่างอยู่นะ” เจมส์ตอบหญิงสาวโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองเธอด้วยซ้ำ แต่สาวคนนั้นก็ใจกล้านั่งลงเก้าอี้ข้างๆ เขา จนทำให้เจมส์ต้องละสายตาจากหนังสือขึ้นมามองหน้าเธอ

“มาคนเดียวหรอคะ”

“ครับ”

“เอ่อ ขอเบอร์ ไลน์หรือไอจีได้มั้ยคะ ถ้าคุณยังโสด เผื่อเราจะลองทำความรู้จักกันดู” หญิงสาวถามเขาตรงๆ

“ไม่สะดวกครับ”

“ทำไมล่ะคะ”

“แฟนอยู่นั่น” เจมส์ชี้ไปทางเจนที่กำลังเดินมาหาเขาพอดี

“แฟน ไหนบอกมาคนเดียวล่ะคะ”

“มาคนเดียวเพราะแฟนอยู่นี่ครับ”

“ชิ มีแฟนแล้วก็ไม่บอก” หญิงสาวรู้สึกเสียหน้ารีบเดินลุกออกจากโต๊ะของเจมส์ไปหาเพื่อนทันทีพลางเรียกให้พนักงานมาเช็คบิลก่อนรีบเดินออกจากร้านไป

“เสน่ห์แรงจังนะคะ สาวๆ มองใหญ่เลย” เจนที่พึ่งเดินมาถึงแซวเขาและเลื่อนเก้าอี้นั่งลงข้างๆ เขา

“ไม่สนุกเลยซักนิด รู้สึกเหมือนมีคนมองอยู่ตลอดเวลา”

“เกิดมาหล่อก็แบบนี้แหละค่ะ ต้องทำใจ” เจนชมเขาโดยที่ไม่ได้คิดอะไร เพราะเขาหน้าตาดีจริงๆ

“ผมหล่อขนาดนั้น”

“ก็ดูดี คุณไม่ต้องได้ใจไปเจนชมตามมารยาทเฉยๆ”

“นึกว่าชอบ” เขาพึมพำเบาๆ

“ว่าอะไรนะคะ”

“ป่าวครับ”

“คุณปิดร้านกี่โมง”

“ห้าโมงเย็นค่ะ มีอะไรรึป่าวคะ”

“ป่าว ถามเฉยๆ”

เจมส์นั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงนั้นตั้งแต่บ่ายจนถึงเวลาปิดร้านห้าโมงเย็น เขาจึงลุกเดินไปหาเจนที่กำลังเก็บของอยู่

“จะกลับแล้วหรอคะ”

“ป่าวจะช่วย”

“ไม่ต้องค่ะ เจนทำเองคุณกลับไปเถอะค่ะ” เจมส์ไม่เพียงไม่สนใจคำพูดของเธอ แต่ยังเดินไปถามพนักงานในร้านว่ามีอะไรให้ช่วยบ้างและช่วยเก็บร้านจนเสร็จ

“คุณเค้ามาจีบพี่แน่ๆ เลยค่ะ วันนี้หนูเห็นเค้าแอบมองพี่เจนทั้งวันเลย” น้องพนักงานคนหนึ่งในร้านแอบกระซิบบอกเจน

“บ้า แค่คนรู้จัก เขาแค่ว่างไม่มีอะไรทำเฉยๆ หรอก”

“จริงๆ นะคะสายตาที่คุณเค้ามองพี่มันมากกว่าคนรู้จัก”

“พูดไปเรื่อยกลับบ้านไปพักผ่อนได้แล้วไป” เจนรีบบอกให้ทุกคนกลับบ้านหลังเก็บของเสร็จเรียบร้อย ขณะทีี่เจนกำลังปิดร้านเจมส์ก็ยังยืนรอเธออยู่หน้าร้านไม่ยอมกลับบ้าน

“กลับก่อนได้เลยค่ะ ไม่ต้องรอเจน”

“หิว” เขาพูดสั้นๆ พลางยืนพิงผนังกอดอกไขว้ขารอเธอ

“ก็กลับไปกินข้าวที่บ้าน”

“ยังไม่อยากกลับ”

“แล้วจะให้เจนทำยังไง”

“ทำอาหารเป็นมั้ย”

“เป็น”

“ดีเลยงั้นทำให้กินหน่อย” เขาบอกเธอพลางแย่งกระเป๋าจากมือเธอมาถือและเดินนำเธอกลับบ้าน เจนรีบล็อกประตูร้านรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเขาทันที

“คุณจะเดินเข้าบ้านคนอื่นโดยพลการแบบนี้ไม่ได้นะ”

“…” เจมส์ไม่ตอบแต่หยุดรอเธอที่หน้าประตูบ้าน

“กลับบ้านได้แล้วค่ะ”

“กินข้าวเสร็จก็กลับ” เขายังยืนยันคำพูดเดิม

“ทานเสร็จรีบกลับนะคะ” เธอบอกเขาก่อนเดินนำเขาเข้าบ้าน ส่วนเจมส์ที่เดินตามหลังเธอเข้ามาก็แอบอมยิ้มที่ลูกตื๊อของเขาใช้ได้ผล

“ไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นเลยค่ะ เสร็จแล้วเดี๋ยวเรียก แต่บอกไว้ก่อนนะว่ามีแต่อาหารง่ายๆ ถ้าไม่อร่อยก็อย่ามาว่ากันนะ”

เจมส์ไม่ตอบแต่เลิกคิ้วพร้อมกับยิ้มให้เธอเป็นเชิงรับทราบ