ลู่เหยาแปลกใจที่เห็นชายหนุ่ม เธอเจอเขาเดือนละไม่กี่ครั้งเท่านั้นแต่หลายวันมานี้เธอเจอเขาบ่อยมาก แถมเขายังมาส่งเธอที่โรงพยาบาลด้วย มันดูเหมือนความฝันมากกว่า
เมื่อได้ยินคำถามของเขา เธอเบือนหน้าหนีไม่ตอบอะไร
เส้าหยุ่นเชินถอนหายใจเบาๆ ดึงเก้าอี้มานั่งเขาเปิดถ้วยโจ๊กที่กำลังร้อนๆ แล้วพูดแกมสั่งด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ “จากนี้ไปคุณต้องเลิกสูบบุหรี่”
ลู่เหยายิ้มเยาะและพูดด้วยหน้าตาบูดบึ้ง"คุณคิดว่าคุณเป็ใคร?!"
“ลู่เหยา คุณไม่ใช่เด็กแล้วนะ อย่าทำตัวเป็เด็กสิ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เป่าโจ๊กให้เธอ“ผมบอกให้พวกเขาใส่น้ำตาลด้วย คุณชอบใช่ไหม กินสักคำสิ”
“เอาออกไป ฉันไม่กิน!” เธอขยับตัวออกห่าง และน้ำเสียงเธอก็ไม่ดี
เขาจำได้ว่าเธอชอบกินอะไรไม่ชอบกินอะไร แต่ทำไมการแต่งงานของทั้งคู่ถึงลำบากขนาดนี้ได้?
อีกอย่างเธอไม่ใช่เด็ก และไม่ได้ทำตัวไร้เดียงสา!
เส้าหยุ่นเชินขมวดคิ้วแน่น เขาเอาโจ๊กเข้าปากก่อนจะยื่นมือออกไปบีบปากเธอแล้วบังคับให้เธออ้าปาก ก่อนจะป้อนโจ๊กให้เธอ
“อื้อ!” ลู่เหยาทุบลงไปที่หน้าอกของเขาอย่างแรงแต่เขาจับเธอไว้ แขนเรียวยาวของเขาบีบแขนของเธอไว้แน่น พร้อมกับจูบลึกๆ ที่แทบจะทำให้เธอหายใจไม่ออก
เขาป้อนเธออย่างนี้ไปเรื่อยๆ จนชามโจ๊กไม่มีอะไรเหลือลู่เหยาที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาก็สงบลง เธอมองเขาด้วยความโกรธราวกับว่าเขาเพิ่งทำบาป
เส้าหยุ่นเชินแตะที่ริมฝีปากนุ่มๆ ของเธอ
เมื่อจูบลงไปบนริมฝีปากสีชมพูอ่อนๆ นุ่มละมุนของเธอชายหนุ่มก็รู้สึกเหมือนถูกกระตุ้นขึ้นมา ไม่ว่าเขาจะ้ามากแค่ไหนก็ตาม แต่เพราะยังอยู่ในโรงพยาบาลจึงต้องหยุดความคิดนี้ไว้ อีกอย่างเธอก็ไม่สบายอยู่ด้วย
เส้าหยุ่นเชินจับมือเธอเอาไว้ จับศีรษะหญิงสาวที่บอบบางให้มาอยู่ในอ้อมแขนของเขาและพูดด้วยน้ำเสียงเ็า “ลู่เหยา ถ้าผมรู้ว่าคุณสูบบุหรี่อีก ผมมีหลายวิธีที่จะจัดการคุณ”
"ไม่ใช่เื่ของคุณ" เมื่อเห็นใบหน้าที่แข็งทื่อของเขาเธอก็รู้สึกกลัวขึ้นมาบ้าง และไม่กล้าสบตา เธอจึงหันหลัง ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ
ในขณะที่ฉันป่วย เขาควรที่จะข้างๆ แบบนี้ใช่ไหม?
ขอแค่เขาอยู่ดูแลฉัน ทำดีกับฉัน ฉันจะไม่ทะเลาะกับเขาฉันสัญญา!
ทว่าทั้งหมดเป็เพียงสิ่งที่ลู่เหยาคิดไปเองไม่ถึงหนึ่งนาทีเส้าหยุ่นเชินก็ลุกขึ้น แล้วพูดว่า “ผมมีธุระ คุณพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้เช้าถ้ามีเวลาผมจะมารับคุณ”
ลู่เหยาผิดหวังมาก เธอห่อตัวผ้าห่มให้แน่นขึ้น
ในใจของเขา เธอไม่ได้มีความสำคัญเท่ากับงานเลยใช่ไหม?!
เมื่อเห็นเธอไม่ได้พูดอะไร เขาจึงยืนอยู่หน้าประตูแล้วถาม“มีอะไรให้ผมช่วยไหม”
“ไม่มี!” ลู่เหยารู้ว่าเขาอาจจะพูดถึงเื่ของพ่อเธออยู่เมื่อได้ยินคำว่า "ช่วย" ก็ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา “ถ้าฉันมีปัญหาฉันหาทางเองได้คุณจะไปไหนก็ไป!”
หญิงสาวงอนแบบเด็กๆ เส้าหยุ่นเชินจึงแอบถอนหายใจออกมาเบาๆเขาไม่ชอบการแต่งงาน แต่อย่างน้อยเธอก็เป็ภรรยาของเขา และเป็เด็กดีมาตลอด ไม่เคยทำให้เขามีปัญหาอะไรยังไงเขาก็ละเลยเธอไม่ได้
หลังออกจากโรงพยาบาล เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทร “ช่วยติดต่อคุณเซี้ยงให้หน่อย ถามเขาว่าเขาว่างเมื่อไรผมอยากไปพบเขา”
ลู่เหยาตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น เธอนอนจนถึงสิบเอ็ดโมงแต่เส้าหยุ่นเชินก็ไม่ได้มา เขาโกหกเธอ!
หลังจากที่ผิดหวัง เธอก็ออกจากโรงพยาบาลไปเงียบๆเมื่อกลับมาถึงบ้านก็ตรงดิ่งไปที่ห้องนอน แล้วดึงเสื้อผ้าที่แขวนอยู่ในตู้ออกมา
2K
![ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1688553136_53689454.webp)
