เช้าวันใหม่ของวันถัดไป เร็นตื่นเช้ามาทำกิจวัตรประจำวันเดิมๆ เหมือนอย่างเช่นทุกวันนั่นก็คือดูแลต้นไม้ ดอกไม้ที่ตอนนี้ออกดอกออกผลกันครบหมดแล้วทุกต้น เสร็จแล้วก็ขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวบนห้องนอนก่อนจะลงมาทำอาหารมื้อเช้ากิน
วันนี้เด็กหนุ่มวางแผนที่จะออกไปซื้ออุปกรณ์สำหรับกลั่นน้ำหอมและสมุนไพรสำหรับทำเครื่องหอมเข้ามาไว้ในห้องแล็บด้วยเพราะเมื่อวานหลังจากกลับจากไปสมัครเรียนที่มหาวิทยาลัย พี่กราเซียเพื่อนร่วมหมู่บ้านคนสวยได้เอาโบรชัวร์ร้านจัดจำหน่ายอุปกรณ์กลั่นน้ำหอมมาให้ที่บ้านเธอบอกว่าเ้าของร้านเป็เพื่อนกับแฟนของเธอ และบอกว่า่นี้ทางร้านกำลังจัดโปรโมชั่นลดราคาให้กับลูกค้าหน้าใหม่ที่ซื้อของเป็ครั้งแรกอยู่ด้วยเพราะความหวังดีอินฟลูเอนเซอร์คนดังจึงรีบนำข่าวนี้มาแจ้งกับเร็น ซึ่งแน่นอนว่าเด็กหนุ่มมีความสนใจเป็อย่างมากเพราะเขาจำได้ว่าร้านนี้เป็ร้านที่จัดจำหน่ายอุปกรณ์กลั่นน้ำหอมที่มีคุณภาพดีเป็อันดับต้นๆของประเทศจากการค้นหาในอินเทอร์เน็ตเมื่อ่สัปดาห์ก่อน
และเร็นคิดว่าหลังจากที่ซื้ออุปกรณ์กลั่นน้ำหอมเสร็จก็จะเลยไปซื้อสมุนไพรทำเครื่องหอมต่อเพราะร้านตั้งอยู่ในเขตย่านการค้าเดียวกันกับร้านจัดจำหน่ายอุปกรณ์กลั่นน้ำหอม
เด็กหนุ่มขับรถออกจากบ้านมุ่งตรงไปยังย่านการค้าย่านดังใจกลางเมืองหลวงทันทีหลังจากที่ทานอาหารเช้าเสร็จ
“ฮึม ฮึม ฮึม….”
ริมฝีปากเรียวสวยเป็กระจับได้รูปขยับขึ้นลงตามจังหวะเพลงที่เปิดในรถเร็นฮัมเพลงไปตลอดทางที่ขับรถอย่างอารมณ์ดี เด็กหนุ่มอดไม่ได้ที่จะนึกไปถึงตัวเองตอนที่เข้าไปทำภารกิจในโลกมิติโลกหนึ่งที่เขาต้องรับบทเป็นักร้องเดิมทีเ้าของร่างในโลกนั้นเป็นักร้องโนเนมที่ไม่มีใครรู้จักแต่มีความปรารถนาที่อยากจะเป็นักร้องระดับแนวหน้าระดับประเทศตัวเร็นที่เข้าไปทำภารกิจเพื่อเติมเต็มความ้าของเ้าของร่างในโลกนั้นจึงต้องฝึกร้องเพลงอย่างหนักในแบบที่แทบจะไม่มีเวลาพักผ่อนเพื่อที่จะทำภารกิจให้สำเร็จเพราะเดิมทีเด็กหนุ่มไม่ได้มีความสามารถในด้านนี้มาก่อน
และผลที่ได้จากการทำภารกิจในโลกนั้นคือสามารถเปลี่ยนเด็กหนุ่มที่เดิมทีไม่ได้มีความสันทัดในเื่ของดนตรีหรือเื่ของการร้องเพลงเท่าไหร่นักให้กลายเป็คนที่มีดนตรีในหัวใจชื่นชอบการฟังเพลง การร้องเพลง และการเล่นดนตรีนับั้แ่นั้นเป็ต้นมา เพราะเขาค้นพบว่าเสียงดนตรีและเสียงเพลงสามารถช่วยให้ผ่อนคลายและจิตใจสงบขึ้นพอๆกับการสูดกลิ่นของเครื่องหอม
ใช้เวลาไม่นานเด็กหนุ่มก็ขับรถมาถึงย่านการค้าใจกลางเมืองหลวงดวงตาเรียวสวยสอดส่องหาที่จอดรถที่ยังว่างอยู่ และเมื่อเจอก็ขับรถตรงเข้าไปจอดก่อนจะก้าวลงจากรถและเดินตรงไปยังร้านจัดจำหน่ายอุปกรณ์กลั่นน้ำหอมที่ตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากลานจอดรถเท่าไหร่นักตามแผนที่ในโบรชัวร์ที่พี่กราเซียให้มา
เดินมาได้ประมาณ 700 เมตรจากลานจอดรถร้านจัดจำหน่ายอุปกรณ์กลั่นน้ำหอมก็ปรากฏขึ้นมาอยู่ในระยะสายตาคู่งาม บริเวณหน้าร้านมีป้ายโปรโมชั่นลดราคาสีแดงสดขนาดใหญ่ตั้งอยู่
กริ้งงงงงง.....
เสียงกระดิ่งที่ติดอยู่ตรงหน้าประตูดังขึ้นเมื่อเร็นเปิดประตูเข้าไปด้านใน
ภายในร้านมีน้ำหอมแบรนด์ต่างๆตั้งเรียงรายกันอยู่อย่างสวยงามในบริเวณโซนด้านหน้าของร้าน และเมื่อมองเลยถัดไปยังโซนด้านหลังจะมองเห็นเป็อุปกรณ์กลั่นน้ำหอมที่ตั้งเรียงรายกันอยู่แทน
“สวัสดีครับ ผมสนใจที่จะซื้ออุปกรณ์กลั่นน้ำหอมครับไม่ทราบว่าทางร้านพอจะแนะนำให้หน่อยได้ไหมครับ”
เร็นเดินตรงเข้าไปทักพนักงานที่นั่งอยู่ที่มุมๆหนึ่งภายในร้าน
“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ยินดีมากเลยค่ะไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจซื้อแบบเซตใหญ่ที่ครอบคลุมอุปกรณ์การกลั่นแบบครบวงจรหรือสนใจแบบเซตเล็กๆที่ไม่ได้มีอุปกรณ์แบบครบวงจรคะ”
“เอาเซตใหญ่แบบครบวงจรไปเลยครับ”
เร็นบอกพนักงานไปตามความ้าเด็กหนุ่มเลือกที่จะซื้อแบบครบวงจรเพราะจะได้ไม่ต้องเสียเวลามาซื้ออุปกรณ์หลายๆรอบ
“ได้เลยค่ะงั้นเชิญคุณลูกค้าไปเลือกดูและตรวจสอบสินค้าทางด้านนี้ได้เลยนะคะ”
พนักงานพูดพร้อมกับเดินนำหน้าเด็กหนุ่มไปยังโซนที่จัดจำหน่ายอุปกรณ์กลั่นน้ำหอมเซตใหญ่พลางแนะนำรายละเอียดที่จำเป็ให้เร็นทราบไปด้วยร่างโปร่งบางเดินดูอุปกรณ์ไปได้สักพักก็ตัดสินเลือกอุปกรณ์มา 1เซตตามคำแนะนำของพนักงานว่าเซตนี้เป็เซตที่พึ่งจะนำเข้ามาใหม่และมีใบรับรองจากสถาบันวิทยาศาสตร์หลากหลายสถาบัน
“ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจะรับอุปกรณ์กลับบ้านด้วยตัวเองหรือจะให้ทางร้านเราไปส่งให้ที่บ้านคะ”
“ให้ทางร้านไปส่งให้ดีกว่าครับลำพังผมตัวคนเดียวคงจะลำบากที่จะต้องเอาอุปกรณ์ทั้งหมดกลับเอง”
“ได้ค่ะถ้าอย่างนั้นทางร้านต้องขออนุญาตคิดค่าบริการขนส่งเพิ่มเติมอีก 1000 ริปปอนส์นะคะ”
“ได้เลยครับ”
พูดจบเร็นก็ชำระค่าอุปกรณ์ในราคาส่วนลดที่ลดลงมาจากราคาเดิมถึง40 เปอร์เซ็นต์และค่าบริการขนส่งเพิ่มเติมพร้อมกับบอกที่อยู่สำหรับการจัดส่งให้กับทางร้านเมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยเด็กหนุ่มก็เดินออกจากร้านเพื่อที่จะไปร้านจัดจำหน่ายสมุนไพรต่อ
ร่างเพรียวบางเดินทอดน่องไปทางทิศตะวันตกของย่านการค้าที่เป็บริเวณที่ตั้งของร้านสมุนไพรที่เขาหาเจอจากอินเทอร์เน็ตในระหว่างที่เดินอยู่สายตาก็สอดส่องดูบรรยากาศรอบๆ ไปด้วย ย่านการค้ายังคงเป็สถานที่ที่อัดแน่นไปด้วยผู้คนและร้านรวงต่างๆเหมือนอย่างที่เขาเคยเห็นในชาติก่อน
หลังจากเดินมาได้สักพัก เร็นก็เจอเข้ากับร้านจัดจำหน่ายสมุนไพรที่กำลังมองหาอยู่ซึ่งดวงตากวางของเด็กหนุ่มสามารถที่จะมองเห็นร้านได้ทั้งๆ ที่ตำแหน่งที่ยืนอยู่ในตอนนี้ห่างจากตำแหน่งที่ตั้งของร้านถึง300 เมตร ด้วยเพราะตัวร้านมีความโดดเด่นเหนือกว่าร้านอื่นๆที่ตั้งอยู่ในละแวกเดียวกัน
กล่าวคือตัวร้านมีการตกแต่งเป็สไตล์วินเทจรวมถึงรูปแบบของสถาปัตยกรรมและลวดลายที่ตกแต่งมีกลิ่นอายของความเป็ตะวันออกยุคโบราณแบบชัดเจนมากอีกทั้งยังทาสีแดงทั้งภายในและภายนอกอาคารจึงทำให้ร้านสมุนไพรแห่งนี้กลายเป็จุดเด่นดึงดูดสายตาของคนที่เดินผ่านไปผ่านมาได้ไม่ยาก
ขาเรียวยาวของเร็นก้าวเดินอย่างมั่นคงเพื่อตรงไปยังร้านจัดจำหน่ายสมุนไพรร้านดังกล่าวร้านจัดจำหน่ายสมุนไพรแห่งนี้มีชื่อเรียกว่า ‘เฉ่าเย่า’ ซึ่งจัดได้ว่าเป็ร้านจัดจำหน่ายสมุนไพรที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลวงด้วยเพราะสมุนไพรที่ทางร้านนำมาจัดจำหน่ายล้วนเป็สมุนไพรที่มีคุณภาพสูงจากทั่วทุกมุมโลกรวมถึงยังมีการคัดสรรมาอย่างดีก่อนที่จะนำมาจัดจำหน่ายโดยผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางที่ทางร้านจ้างมาโดยตรงอีกทั้งยังได้รับการรับรองจากสถาบันวิจัยทางการแพทย์แผนโบราณของประเทศอีกด้วย
เมื่อเดินมาถึงหน้าร้านมือเรียวสวยก็ผลักประตูเบาๆ เพื่อเปิดเข้าไปในร้านและเมื่อเข้ามาในร้านสิ่งแรกที่ััได้คือกลิ่นหอมๆ ของสมุนไพรที่ลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งร้าน
“ยินดีต้อนรับค่ะไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจเป็สมุนไพรตัวไหนคะ”
พนักงานภายในร้านเอ่ยทักทายทันทีเมื่อเห็นว่ามีลูกค้าเดินเข้ามา
“ผมขออนุญาตเดินดูก่อนแล้วกันนะครับถ้ามีอะไรอยากสอบถามเดี๋ยวผมจะเรียกอีกทีครับ”
เร็นตอบกลับพนักงานไปอย่างสุภาพ
ร่างสูงโปร่งของเร็นเดินไปยังโซนของชั้นที่จัดวางสมุนไพรชนิดต่างๆเรียงรายกันเอาไว้อย่างเป็ระเบียบ ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปตามชั้นสมุนไพรชั้นต่างๆเพื่อมองหาสมุนไพรที่ตัวเอง้า
สมุนไพรที่เด็กหนุ่มกำลังมองหาอยู่ในตอนนี้ประกอบด้วยเปเปอร์มิ้นท์สะระแหน่ โรสแมรี่ มะกรูด และตะไคร้หอม พิมเสนและการบูร
กลิ่นของเปเปอร์มินต์มีสรรพคุณช่วยบูทพลังให้สมองและร่างกายทำให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่า โดยที่ไม่จำเป็ต้องพึ่งคาเฟอีนจากกาแฟ รวมถึงสามารถช่วยลดความเครียดลดความรู้สึกกระวนกระวาย และที่สำคัญคือช่วยให้นอนหลับได้ง่ายและตื่นเช้าขึ้นมาอย่างสดใส
กลิ่นของสะระแหน่มีสรรพคุณช่วยระงับอาการปวดศีรษะ ปวดไมเกรนช่วยให้ตื่นตัว ช่วยในการคลายความอ่อนล้าของร่างกาย ลดหวัดและคัดจมูกรวมถึงยังช่วยกระตุ้นระบบการไหลเวียนของโลหิตให้ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้นอีกด้วย
กลิ่นของโรสแมรี่มีสรรพคุณช่วยลดความเครียดสะสมได้อีกทั้งยังสามารถช่วยบูทร่างกายที่เหนื่อยล้าให้กลับมาสดชื่นได้อีกครั้งและช่วยให้คนที่สูดดมกลิ่นเข้าไปมีระบบความจำที่ดีขึ้นนอกจากนี้ยังมีสรรพคุณอื่นๆ คือสามารถช่วยไล่ยุงและแมลงได้
กลิ่นของมะกรูดมีสรรพคุณช่วยบรรเทาอาการคัดจมูกจากโรคหวัดช่วยคลายความวิตกกังวลลงมาได้ ส่วนกลิ่นของตะไคร้หอมสามารถช่วยบรรเทาอาการปวดเมื่อยช่วยให้กล้ามเนื้อผ่อนคลาย อีกทั้งยังสามารถช่วยไล่ยุงได้อีกด้วย
กลิ่นของการบูรจะทำให้รู้สึกเย็นในโพรงจมูกเวลาสูดดมเข้าไปซึ่งจะเป็การกระตุ้นตัวรับสารในสมองให้หายใจสะดวกขึ้น ช่วยให้นอนหลับได้ง่ายขึ้นนอกจากนี้ยังช่วยในเื่ของการบรรเทาอาการคัดจมูกจากหวัด บรรเทาอาการเวียนศีรษะหน้ามืดและเป็ลม
และสุดท้ายกลิ่นของพิมเสนสามารถช่วยบรรเทาอาการวิงเวียนศีรษะ คลายอาการปวดเมื่อยหรือแม้กระทั่งช่วยบำรุงหัวใจและช่วยกระตุ้นการหายใจได้
“ผมเอา 7 อย่างนี้ครับ เอาอย่างละ2 กิโล”
เมื่อเจอเข้ากับสมุนไพรที่้าเร็นก็ไม่รอช้าที่จะหันไปแจ้งกับพนักงานเด็กหนุ่มตั้งใจที่จะซื้อในปริมาณที่มากหน่อย เพราะเขาจะนำสมุนไพรเหล่านี้ไปทำเป็ถุงเครื่องหอมโชว์ในไลฟ์สตรีมรวมถึงทำแจกคนที่เข้ามาดูไลฟ์สตรีมของเขาด้วย
“ได้เลยค่ะ”
พนักงานไม่รอช้าที่จะตกปากรับคำอย่างกระตือรือร้นเพราะลูกค้าที่ซื้อสมุนไพรไปในปริมาณมากแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ
เมื่อได้สินค้าตามชนิดและปริมาณที่้าเด็กหนุ่มก็เดินตรงไปชำระเงินที่เคาท์เตอร์พร้อมกับแจ้งให้ทางร้านช่วยนำไปส่งให้ที่บ้านเพราะคิดไปคิดมาแล้ว เขาไม่สามารถหิ้วของที่มีน้ำหนักรวมกันถึง 14กิโลกรัมกลับไปที่รถที่จอดอยู่ห่างออกไปจากร้านประมาณ 3 กิโลเมตรเพียงลำพังได้มันจะดูสู้ชีวิตจนเกินไปดังนั้นการให้ทางร้านช่วยไปส่งให้ที่บ้านจึงเป็ทางเลือกที่ดีที่สุด
เร็นจ่ายเงินค่าขนส่งสินค้าเพิ่มเติมพร้อมกับรับใบเสร็จมาหลังจากนั้นก็ก้าวเดินออกจากร้านไปอย่างอารมณ์ดี
“ไปไหนต่อดีนะ ไม่อยากรีบกลับเลย”
“งั้น... ไปหาร้านคาเฟ่นั่งพักชิลๆดีกว่า”
เด็กหนุ่มพูดพึมพำขึ้นกับตัวเองตัวเขาไม่อยากที่จะรีบกลับบ้าน เพราะนานๆทีกว่าที่เขาจะได้ออกจากบ้านมาแบบนี้จึงอยากหาอะไรทำให้คุ้มค่ากับการออกมาเสียหน่อย
หนุ่มน้อยหน้าตาฟ้าประทานเดินทอดน่องพาตัวเองกลับไปยังลานจอดรถก่อนที่จะขับรถออกไปยังย่านการท่องเที่ยวที่อยู่ถัดออกไปประมาณ 5กิโลเมตรจากย่านการค้าแห่งนี้ทันที
ย่านการท่องเที่ยวจัดได้ว่าเป็ย่านที่รวมนักท่องเที่ยวหลากหลายประเทศจากทั่วทุกมุมโลกที่มาเที่ยวประเทศแห่งนี้เอาไว้และด้วยเหตุนี้จึงส่งผลให้ร้านอาหารและคาเฟ่ที่ตั้งอยู่ในย่านการท่องเที่ยวนั้นมีความหลากหลายทั้งในแง่ของอาหารและในแง่ของสถาปัตยกรรมตามไปด้วย
ใช้เวลาไม่นานเร็นก็เดินทางมาถึงย่านการท่องเที่ยวที่พลุกพล่านไปด้วยนักท่องเที่ยวจำนวนมหาศาลเมื่อหาที่จอดรถได้เด็กหนุ่มก็ไม่รอช้าที่จะขยับร่างก้าวเดินไปตามทางเดินเพื่อไปหาร้านคาเฟ่สำหรับนั่งพักชิลๆ
เดินมาได้ 5 นาทีเร็นก็เจอเข้ากับร้านคาเฟ่ที่มีสถาปัตยกรรมและการตกแต่งแนวตะวันตกยุคโบราณให้บรรยากาศสไตล์วินเทจแบบที่เขาชอบเมื่อเจอร้านที่ถูกใจเด็กหนุ่มก็ไม่รอช้าที่จะพาตัวเองเดินเข้าไปในร้านทันที
เด็กหนุ่มเลือกนั่งที่มุมริมหน้าต่างเพื่อที่จะได้มองออกไปยังด้านนอกของร้านได้เพราะการได้นั่งดูวิวและนั่งดูผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเป็อีกหนึ่งสิ่งที่เร็นค้นพบว่าสามารถช่วยสร้างความบันเทิงใจให้แก่เขาอยู่ไม่น้อย
เร็นสั่งขนมและเครื่องดื่มไปสองสามอย่างระหว่างที่รอพนักงานมาเสิร์ฟดวงตาคู่สวยก็กวาดมองออกไปนอกร้านเพื่อดูวิวและผู้คนเพื่อฆ่าเวลาอาจเพราะตอนนี้เป็เวลาใกล้เที่ยงแล้วนักท่องเที่ยวในย่านนี้จึงมีความแออัดมากเป็พิเศษร้านอาหารต่างๆ ต่างอัดแน่นไปด้วยผู้คนนับเป็โชคดีของเขาที่ร้านนี้มีที่นั่งว่างให้เขาพอดีไม่เช่นนั้นคงต้องรอคิวไปอีกนาน
ในระหว่างที่กวาดตามองไปเรื่อยๆดวงตากลมโตเรียวคู่สวยของเร็นก็ไปสะดุดเข้ากับร่างของชายหนุ่มคนหนึ่ง ชายคนนั้นมีออร่าเปร่งประกายโดดเด่นออกมาท่ามกลางผู้คนนับพันที่กำลังเดินผ่านไปผ่านมาณ สถานที่แห่งนี้ ั้แ่เกิดมาจนตายไปแล้วชาติหนึ่งรวมกันกับที่เข้าไปทำภารกิจในโลกมิติถึง 100 โลก เร็นยังไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนหน้าตาดีมีสง่าราศี มีบุคลิกที่ดีและโดดเด่นเท่ากับชายคนนั้นมาก่อน เป็ผู้ชายที่ต่อให้ไปยืนอยู่ท่ามกลางคนนับหมื่นนับแสนหรือนับล้านคนก็ยังสามารถที่จะถูกระบุตัวตนได้ไม่ยากด้วยรูปลักษณ์อันสุดแสนจะไม่ธรรมดาเ่าั้
ถึงแม้ว่าเร็นในตอนนี้จะไม่ใช่คนที่ชื่นชมคนอื่นจากหน้าตาและรูปลักษณ์ภายนอกเพียงอย่างเดียวเหมือนอย่างเช่นเมื่อก่อนแล้วแต่เด็กหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมชายหนุ่มคนนั้น
และไม่รู้ว่าเพราะเขาเผลอมองชายคนนั้นนานเกินไปหรือเปล่าจึงทำให้ชายคนนั้นหันมาทางเขาเหมือนกับรู้สึกว่ามีคนกำลังจ้องมองตัวเองอยู่ เร็นจึงรีบหลบสายตาของชายคนนั้นทันทีเพราะรู้สึกว่าตัวเองกำลังทำเื่เสียมารยาทโดยการแอบมองคนอื่นนานจนเกินไปจนอีกฝ่ายรู้ตัว
‘เผลอทำตัวเสียมารยาทกับใครก็ไม่รู้อีกแล้วนะเร็นแต่ผู้ชายคนนั้นหล่อมากจริงๆ จนมันอดที่จะมองไม่ได้นี่นา’
เร็นคิดในใจก่อนที่จะส่ายศีรษะเพื่อเรียกสติที่หลุดลอยออกไปจากเหตุการณ์เมื่อครู่ให้กลับคืนมาหลังจากเรียสติกลับมาได้ไม่นานขนมและเครื่องดื่มก็มาเสิร์ฟพอดีเด็กหนุ่มไม่รอช้าที่จะหยิบช้อน ซ้อมขึ้นมาเพื่อจะลงมือทานขนมอย่างกระตือรือร้น
“ขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับ”
แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ลงมือกินก็มีเสียงเสียงหนึ่งดังขัดขึ้นมาเสียก่อน และพอเงยหน้าขึ้นไปมองตามเสียงพูด เด็กหนุ่มก็ต้องใค้างจนเผลอทำช้อนซ้อมที่ถือเอาไว้ในมือร่วงหล่นไปบนจานจนเกิดเสียงดังเมื่อพบว่าเ้าของเสียงที่พูดเมื่อสักครู่เป็คนคนเดียวกันกับคนที่เขาเผลอมองไปอย่างเสียมารยาทก่อนหน้านี้นั่นเอง!!
------------------------------
่ไรท์เตอร์ทอล์ค : อุ้ย!! ใครอ่ะว่าแต่ลูกเราแอบมองผู้ชายจนเขารู้ตัวเลยเหรอเนี่ย
เริศไม่ไหว55555555 // วันนี้ลงให้ 2 ตอนเหมือนครั้งที่แล้วนะคะรออ่านบทถัดไปได้เล้ย
ปล. เนื้อหาส่วนข้อมูลมาจากที่ไรท์รวบรวมมาจากกูเกิ้ลอาจจะมีตรงบ้างไม่ตรงบ้างโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
1K
