บทที่ 19: พินัยกรรมเื
"รอยนิ้วมือของคุณหญิงดารินอยู่ที่คอขวดเบียร์ในจุดเกิดเหตุค่ะ..." เสียงของหมวดพลอยที่รายงานผ่านทางโทรศัพท์ทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกึก
ผมขับรถบีเอ็มดับเบิลยูสปอร์ตหรูฝ่าพายุฝนที่เทกระหน่ำสาดซัดกระจกหน้ารถอย่างบ้าคลั่ง ท้องฟ้ายามราตรีคำรามด้วยเสียงฟ้าร้องครืนครั่นสลับแสงแลบแปลบปลาบของอัสนีบาต ยอดไม้ริมถนนเอนลู่ตามแรงลมพายุ บรรยากาศรอบกายมืดมิดเปียกชื้นเฉอะแฉะเปรียบเสมือนจิตใจของผมในเวลานี้ที่กำลังดิ่งลึกจมลงสู่หุบเหวแห่งความผิดบาปที่ไม่มีวันสิ้นสุด
ผมเหยียบคันเร่งพุ่งตรงไปยังสถานีตำรวจภูธรนนทบุรีด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้ ในใจเต็มไปด้วยความวิตกกังวลสะสมจนสมองตึงเปรี๊ยะ หากรายงานผลลายนิ้วมือแฝงของคุณหญิงดารินถูกลงบันทึกเข้าระบบราชการกลางอย่างเป็ทางการ อนาคตราชการตำรวจของผม เงินมรดกพันล้าน และอิสรภาพของพวกเราทั้งหมดจะพังทลายสลายไปทันที
เมื่อผมประคองรถเลี้ยวเข้าลานจอดรถของสถานีตำรวจ ผมรีบดับเครื่องยนต์เปิดประตูวิ่งฝ่าสายฝนเม็ดโตเข้าสู่ตัวอาคาร ทิ้งกระเป๋าเสื้อสูทและเสื้อเชิ้ตที่เปียกปอนบางส่วนก้าวเดินตรงไปยังแผนกคดีฆาตกรรม ท่ามกลางความเงียบสะกดวิกาลที่มีเพียงแสงไฟนีออนสลัวและเสียงเครื่องปรับอากาศครางเบาๆ
หมวดพลอยยืนรอผมอยู่ที่หน้าห้องเก็บพยานหลักฐานด้วยใบหน้าซีดเผือดแฝงความเครียดดวงตาจับจ้องมองซ้ายขวาอย่างระแวดระวังสะกดอารมณ์ เธอยื่นแฟ้มรายงานฉบับชั่วคราวและกุญแจห้องหลักฐานส่งให้ผมช้าๆ ด้วยมือที่สั่นน้อยๆ
"มีใครเห็นรอยนิ้วมือนี้บนขวดเบียร์หรือยังพลอย?" ผมถามกระซิบเค้นเสียงเครียดกวาดสายตาสำรวจรอบห้องทำงานที่สลัวลาง
"ยังค่ะผู้กอง พลอยเพิ่งแอบดึงใบรายงานออกจากเครื่องพิมพ์ทันทีที่แล็บสแกนข้อมูลส่งเข้าระบบนิติเวชเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน... พลอยใมากที่เห็นมันแมตช์ตรงกับชื่อของคุณหญิงดาริน สิริโสภาคย์... ผู้กองมีความสัมพันธ์อะไรกับสองแม่ลูกคฤหาสน์นั้นกันแน่คะ? ทำไมต้องให้พลอยช่วยสับเปลี่ยนสลับแฟ้มลายนิ้วมือคดีฆาตกรรมครั้งใหญ่ขนาดนี้ด้วย?" พลอยเอ่ยถามน้ำเสียงสั่นสะท้านจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผมเพื่อค้นหาความจริง
"คุณหญิงดารินเธอเป็ผู้บริสุทธิ์และไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของก้องเกียรติหรอกพลอย... นี่ต้องเป็ฝีมือของใครบางคนที่้าใส่ร้ายป้ายสีตระกูลสิริโสภาคย์และหวังฮุบผลประโยชน์มรดก... พี่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสแกนพิสูจน์หลักฐานดวงนี้ใหม่ด้วยตัวเองเพื่อความยุติธรรม... พลอยช่วยเฝ้าต้นทางไว้ก่อนนะ พี่ขอเวลาไม่เกินสิบนาทีในห้องเก็บของกลาง" ผมโกหกคำโตกลบเกลื่อนรอยร้าวบาปพลางขยับตัวไขประตูห้องหลักฐานก้าวเท้าเดินเข้าไปทันที
ภายในห้องเก็บพยานหลักฐานมืดสลัวและเย็นเยียบด้วยเครื่องปรับอากาศ มีเพียงแสงไฟดวงเล็กสีเหลืองส้มจากมุมห้องส่องกระทบชั้นเหล็กเก็บกล่องหลักฐานคดีต่างๆ เป็แถวยาวเรียงราย กลิ่นกระดาษเก่า ฝุ่นละออง และกลิ่นอับของกลางคดีฆาตกรรมโชยพัดปะทะจมูกชวนอึดอัด ผมสูดหายใจลึกรีบเดินก้าวตรงไปยังชั้นวางกล่องพยานหลักฐานคดีฆาตกรรมก้องเกียรติยามวิกาลที่เพิ่งถูกนำมาเก็บรวบรวมไว้เมื่อชั่วโมงก่อน
ผมเปิดฝากล่องกระดาษสีน้ำตาลออกช้าๆ ภายในบรรจุวัตถุพยานหลายชิ้นที่เก็บกู้มาจากเพนท์เฮาส์หรูของก้องเกียรติ และชิ้นที่ผมตามหาคือขวดเบียร์แก้วสีเขียวยี่ห้อดังที่บรรจุอยู่ในซองพลาสติกใสระบุหมายเลขหลักฐานอย่างแจ่มชัด บนคอขวดเบียร์แก้วสีเขียวมีแผ่นเทปใสที่เ้าหน้าที่กองพิสูจน์หลักฐานปัดผงฝุ่นถ่านสีกราไฟต์ลอกลายนิ้วมือแฝงแปะติดอยู่เพื่อเตรียมถ่ายรูปสแกนเปรียบเทียบเทียบเคียง
ผมดึงถุงมือยางสีน้ำตาลขาวออกจากกระเป๋ากางเกงสวมใส่อย่างรวดเร็ว หยิบแอลกอฮอล์แผ่นทำความสะอาดชิ้นเล็ก (Alcohol Prep Pad) ที่แอบหยิบมาจากกล่องปฐมพยาบาลในรถยนต์แกะซองออกช้าๆ หัวใจเต้นตูมตามกระหน่ำรัวจนตัวสั่นสะท้าน ความรู้สึกผิดบาปกัดกินจิตสำนึกอย่างรุนแรงเมื่อตระหนักว่าผมในฐานะนายตำรวจสัญญาบัตรผู้ปกป้องกฎหมาย กำลังลงมือทำลายพยานหลักฐานคดีฆาตกรรมสำคัญด้วยตัวเอง
ผมหยิบขวดเบียร์ออกจากซองพลาสติก ค่อยๆ ใช้แผ่นแอลกอฮอล์ชโลมถูบดบี้เช็ดคราบลายนิ้วมือแฝงตรงคอขวดเบียร์จนสะอาดเกลี้ยงเกลา ลบรอยฝุ่นถ่านสีดำที่กองพิสูจน์หลักฐานทำไว้จนหายไปหมดสิ้น จากนั้นผมดึงลายนิ้วมือแฝงกระดาษสำเนาแผ่นเดิมลอกทิ้งสับเปลี่ยนแผ่นเทปใสแผ่นใหม่ที่เตรียมไว้แปะทับลงไปแทน และแกล้งปัดผงฝุ่นถ่านสีดำใหม่ทับลงไปอย่างลนลานเพื่อให้ดูเลอะเลือนจากความชื้นจนไม่สามารถสแกนพิสูจน์ยืนยันตัวบุคคลได้ เหงื่อเม็ดโตไหลย้อยสะท้านหน้าผากลงบนกล่อง ผมรีบใช้เสื้อแขนปาดทิ้งจัดแจงเก็บทุกอย่างกลับคืนกล่องกระดาษ
"เรียบร้อย..." ผมพึมพำต่ำก้าวถอยหลังพยายามควบคุมสติ
ทว่าในจังหวะระทึกขวัญที่ผมกำลังจะรีบถอดถุงมือยางและเก็บแผ่นซองแอลกอฮอล์ทิ้งใส่กระเป๋ากางเกงเพื่อความเรียบร้อย ผมกลับตื่นตระหนกจนทำถุงมือยางเปื้อนฝุ่นถ่านสีดำชิ้นหนึ่งและซองแอลกอฮอล์ที่ฉีกแล้วร่วงหล่นลงบนพื้นปูนหน้าชั้นวางกล่องพยานหลักฐานโดยไม่ทันสังเกตเห็นในความสลัวลาง
ผมรีบก้าวเดินออกจากห้องเก็บพยานหลักฐาน ล็อคกุญแจแ่าและยื่นแฟ้มส่งคืนให้หมวดพลอยที่ยืนเฝ้าคอยสังเกตการณ์อยู่ภายนอกด้วยความกังวล
"พี่ปิดคราบรอยนิ้วมือนั้นเรียบร้อยแล้วพลอย แฟ้มของดารินจะระบุว่าไม่สามารถตรวจพิสูจน์ยืนยันบุคคลได้เพราะลายนิ้วมือเสียหายจากความชื้น" ผมกระซิบบอกพลอยเพื่อระงับความกังวลของเธอ
"จริงเหรอคะผู้กองนนท์... ขอบคุณพระเ้าค่ะ!" พลอยพยักหน้ารับคำยิ้มออกบางเบาก่อนจะไขกุญแจเดินเข้าไปในห้องเก็บพยานหลักฐานเพื่อจัดวางแฟ้มส่งคืนที่เดิมและเช็คความเรียบร้อย
ผมยืนรออยู่ภายนอกหน้าห้อง ทว่าผ่านไปไม่ถึงสามนาที ผมก็สังเกตเห็นผ่านบานกระจกใสของประตูห้องหลักฐานว่าหมวดพลอยหยุดชะงักฝีเท้าลงที่หน้าชั้นวางกล่องคดีก้องเกียรติ เธอก้มลงมองดูที่พื้นปูนช้า ๆ ก่อนจะเอื้อมมือเก็บวัตถุบางอย่างขึ้นมาจ้องมอง... มันคือถุงมือยางใช้แล้วเปื้อนฝุ่นถ่านสีดำของผมและซองแอลกอฮอล์เปล่าที่ผมเผลอทำร่วงหล่นไว้!
หมวดพลอยหันขวับมาจ้องมองสบตาผมผ่านหน้าต่างบานกระจกใส ใบหน้าจิ้มลิ้มฉายประกายแววตาระทึกขวัญ ตระหนักรู้ความจริงทันทีว่าผมเพิ่งทำลายหลักฐานเพื่อช่วยฆาตกรตัวจริง... ร่างระหงของเธอถือถุงมือยางชิ้นนั้นเดินมาเปิดประตูห้องเก็บของกลาง ก้าวเท้าเดินออกมายืนตรงหน้าผมและเอื้อมมือไปกดสวิตช์ปิดระบบบันทึกภาพของกล้องวงจรปิดในห้องสืบสวน รูดม่านมูลี่กระจกปิดกั้นสายตาภายนอก และล็อคกลอนประตูขังผมและเธอไว้สองต่อสองท่ามกลางแสงไฟนีออนสลัวและเสียงเครื่องปรับอากาศครางเบาๆ
"ผู้กองนนท์คะ... พลอยไม่ใช่ตำรวจหน้าใหม่ใสซื่อที่จะดูไม่ออกนะคะ" พลอยเอ่ยเสียงสั่นเครือแต่แฝงแววตาเฉียบขาดระทึกขวัญจ้องมองผม "ถุงมือยางเปื้อนฝุ่นถ่านสีกราไฟต์และซองแอลกอฮอล์ที่ใช้เช็ดคอขวดเบียร์ชิ้นนี้... มันเป็ของเล่นทำลายหลักฐานคดีฆาตกรรมของคุณชัดๆ ! ผู้กองทำแบบนี้เพื่อช่วยคุณหญิงดารินทำไมคะ? หรือว่า... ข้อมูลแชตลับและคลิปเริงรักที่ทนายธนามันแบล็คเมล์ผู้กองไว้ เป็เื่จริง?"
คำจี้ใจดำของพลอยทำเอาผมนิ่งอึ้งตัวแข็งทื่อ สมองหมุนเร็วจี่หาทางรอดพ้นความผิดลหุโทษคุกตารางที่กำลังเผชิญอยู่ตรงหน้า
"พลอย... ฟังพี่อธิบายก่อนนะ..." ผมก้าวประชิดตัวเธอพยายามแก้ต่าง
"พลอยไม่อยากฟังคำโกหกเลี่ยงคดีของผู้กองแล้วค่ะ!" พลอยเอ่ยแทรกน้ำเสียงสั่นสะอื้นมีน้ำตาใส ๆ คลอรอยเบ้าตา "ผู้กองรู้ไหมว่าพลอยเ็ปแค่ไหน? พลอยคอยทำงานเคียงข้าง คอยดูแลช่วยเหลือผู้กองทุกคดีมาตลอดด้วยความรักเสน่หาในใจ... แต่ผู้กองกลับมองข้ามพลอยไป หันไปสมสู่จดทะเบียนสมรสแต่งงานกับพวกผู้หญิงฆาตกรชั่วพวกนั้น! ยอมเอาตัวเอาตำแหน่งเข้าแลกเพื่อช่วยเหลือพวกมัน... แล้วพลอยล่ะคะ? พลอยมีค่าอะไรในสายตาผู้กองบ้าง!"
ความโกรธเกรี้ยวและน้ำตาของพลอยทำให้ผมตระหนักรู้ความจริงทันที... พลอยไม่ได้โกรธแค้นเื่กฎหมายหรือความถูกต้องของคดีเลยแม้แต่น้อย แต่เธอทำไปเพราะความรักริษยาหึงหวงตัณหาในกายหนุ่มของผมที่สะสมมานานต่างหาก! นี่คือทางรอดเดียวของผมในค่ำคืนนี้ ผมต้องใช้เสน่ห์เรือนร่างและแรงราคะเข้าควบคุมและสยบอารมณ์คลั่งของพลอย เพื่อดึงเธอเข้ามาเป็พวกเดียวกันและปิดปากเื่ลายนิ้วมือนี้ให้สนิทชั่วนิรันดร์
ผมยื่นมือแกร่งไปกุมไหล่ระหงของพลอยไว้มั่น ดึงร่างอวบอัดดื้อดึงของตำรวจคู่หูสาวเข้ามากอดแนบชิดอกแกร่ง นลินและรดาอาจจะเป็ปีศาจตัณหาร้าย... แต่คืนนี้ผมต้องเปลี่ยนหมวดสาวผู้ซื่อสัตย์คนนี้ให้กลายเป็เหยื่อราคะร่วมชะตากรรมบาปเดียวกันกับผมอย่างไร้ทางเลี่ยง...!
ผมก้มลงบดจูบริมฝีปากอิ่มของพลอยอย่างรุนแรงทันทีโดยไม่ให้เธอได้ทันตั้งตัว หมวดสาวรุ่นน้องเบิกตากว้างด้วยความใและพยายามยกสองมือขึ้นผลักดันแผ่นอกของผม ทว่าแรงราคะและร่างกายหนุ่มกำยำของผมกลับทาบประชิดเบียดบังกดร่างอวบอัดของเธอจนดิ้นไม่หลุด ััอุ่นชื้นและรสหวานจากเรียวปากที่ผมบดบี้จูบไซ้ชอนไชลิ้นอุ่นเข้าไปทำเอาพายุสวาทบทใหม่กระหน่ำขึ้นในห้องสืบสวนอันมืดมิดท่ามกลางเสียงฟ้าร้องคำรามและฝนตกหนักด้านนอกสถานีตำรวจ...!
8K
![[ระบบ]บางทีที่นิยายมันบ้งอาจไม่ใช่เพราะเนื้อหาแต่เป็นปัญหาของนิสัยตัวละคร](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1631014112_18556690.webp)
