จนเวลาประมาณ บ่าย 3 ไอรดาก็ตื่นขึ้นการนอนของเธอในรอบนี้ไม่ฝันอะไรเลย เธอหลับสนิท มันเลยทำให้เธอรู้สึกสดชื่นและดีเป็พิเศษ เธอบิดี้เี ลุงขึ้นและเดินไปยังหน้าต่างของห้องพักฟื้นไอรดามองออกไปยังด้านนอกของหน้าต่าง
"คุณยายจะเป็อย่างไรบ้างนะ ... เฮ้อ..." เธอยังคงคิดถึงยายของเธอ เธอไม่รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์ของตัวเธอที่อยู่ตรงจุดนั้นจะเป็อย่างไรบ้างเธอหวังเพียงว่าจะไม่เกิดอะไรขึ้นกับตัวเธอ จากนั้นเธอก็เดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำให้ตัวเองสดชื่น หลังจากที่ได้นอนหลับอย่างสนิทเธอใช้เวลาอาบน้ำนานนิดหน่อยในครั้งนี้เพราะเธอเพิ่งฟื้นจากการสลบหลังเกิดอุบัติเหตุ
หลังอาบน้ำเสร็จเธอก็แต่งตัวด้วยชุดที่โรงพยาบาลจัดเตรียมไว้ให้พร้อมกับเป่าผมที่เธอเพิ่งสระเสร็จ
"รู้สึกสบายตัวขึ้นเยอะเลย"ไอรดาพูดกับตัวเอง จากนั้นเธอก็ดูหน้าตาของร่างที่เธออาศัยอยู่อีกครั้ง
"นี้เธอก็หน้าตาน่ารักเหมือนกันเลยนะเนี่ย... แต่เสียดายที่นิสัยของเธอไม่น่ารักเหมือนหน้าตา"ไอรดาพูดกับตัวเองเสร็จก็เดินออกจากห้องน้ำเพื่อรอให้พยาบาลพาเธอไปทำการตรวจร่างกาย เธอรอพยาบาลเพียง 15 นาที พยาบาลคนเดิมที่ดูแลเธอก็เดินเข้ามาพร้อมรถเข็น
"ได้เวลาแล้วค่ะเชิญคุณอัยยะนั่งที่รถเข็นเลยนะคะ เดียวดิฉันจะพาคุณไปยังห้องรังสีวิทยาค่ะ"พยาบาลเรียกให้ไอรดานั่งบนรถ
"ไอซ์เดินไปเองก็ได้ค่ะ"ไอรดาเห็นรถเข็น เธอก็ไม่อยากที่จะนั่ง เพราะมันทำให้เธอรู้สึกว่าเธอป่วยเอามาก ๆซึ่งนั้นมันทำให้เธอรู้สึกไม่ดีเอาซะเลย
ไอรดา มักจะแทนตัวเองว่าไอซ์ แทนที่จะแทนตัวเองด้วยชื่อเต็มหมอกับพยาบาลก็ไม่ได้สงสัยอะไร เพราะเ้าของร่างเดิมก็ชอบแทนตัวเองว่า อัยย์เช่นกัน ซึ่งชื่อเล่นของคนทั้งสองออกเสียงคล้ายกัน แต่เขียนไม่เหมือนกัน
(ทำไมคุณแม่ถึงได้ตั้งชื่อเล่นของพวกเราให้เหมือนกันนะ... แต่ก็นะ แม่อาจจะคิดถึงเธอก็ได้... ดีแล้วละมีชื่อเล่นที่เหมือนกัน ฉันจะได้ไม่แทนตัวเองผิดไปเดี๋ยวคนสงสัยเอา เื่แบบนี้พูดไปใครจะเชื่อละ)ไอรดาคิดในใจ และเริ่มสงสัยในชื่อเล่นของตัวเองและอัยยะ เพราะที่เธอจำได้ในห่วงฝันอัยยะ ก็แทนตัวเองว่า อัยย์แต่ก็น่าจะเป็เื่ที่แม่ของเธออาจจะคิดถึงลูกสาวอีกคนก็เป็ได้จึงทำให้ชื่อของพวกเขาถูกเรียกเหมือนกัน อันนี้เธอก็คิดเหมือนกัน
"ไม่เป็ไรค่ะ เชิญคุณอัยยะค่ะนี้ก็ใกล้เวลาแล้ว" พยาบาลยังคง้าให้เธอนั่งรถเข็นเช่นเดินไอรดาจึงไม่คัดค้านอีกต่อไป เธอเดินไปยังรถเข็น และนั่งลงทันที
"ไปกันค่ะพี่พยาบาลคนสวย"ไอรดาพูดเล่นเหมือนเด็ก ท่าทางแจ่มใสเป็พิเศษ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอทำให้พยาบาลรับรู้ได้และรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก
"วันนี้คุณอัยยะดูสดชื่นเป็พิเศษนะคะและดูแข็งแรงมากเลยค่ะ" พยาบาลกล่าวชมสุขภาพของคนไข้ที่เธอดูแล
"ค่ะ ต้องรีบหายค่ะจะได้ออกจากโรงพยาบาลเร็ว ๆ ไอซ์อยากออกจากที่นี่จะแย่อยู่แล้ว"เธอพูดถึงสิ่งที่เธอ้า
พยาบาลพูดคุยกับเธอไป เข็นรถเข็นไปตามทางเดินทั้งสองพูดคุยกันไปหัวเราะกันไปตามทาง เธอยิ้มหวาน ๆให้คนไข้ที่สวนทางกับเธอตลอดที่พยาบาลเข็นรถไป พยาบาลสังเกตเห็นก็รู้สึกดีไปด้วย
ไอรดาถือเป็ผู้หญิงที่ใครอยู่ใกล้จะให้ความรู้สึกสบายใจ มีความสุขและที่สำคัญเธอเป็ผู้หญิงที่มีกลิ่นหอมเหมือนดอกท้อยามผลิบานโดยที่เธอไม่ต้องใส่น้ำหอมเลย เธอเป็คนร่าเริง ช่างพูดและมีวาทศิลป์ในการพูดอันเป็เลิศ ไม่งั้นเป็ผู้จัดการร้านและรับงานแทนคุณยายของเธอไม่ได้หรอก หากเธอไม่เจ๋งจริง
่ที่รถเข็นถูกเข็นออกจากห้องพักฟื้นชายหนุ่มยืนดูหญิงสาวที่ถูกพยาบาลเข็นรถอยู่ คือ ลีออง เขาทันเห็นว่าอัยยะยิ้มแย้มแจ่มใส ร่าเริง แต่เขาไม่ได้ยินการพูดคุยของทั้งสอง ชายหนุ่มทำท่าทางสงสัยแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จากนั้นเขาก็เดินเข้าห้อง เพื่อรอฟังผลการตรวจจากทางโรงพยาบาล
12K
![ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/982363aad22bc315c8f862d4facc3dbe.webp)
