ตอนที่ 16 โบยห้าสิบไม้
จิ้งเยี่ยลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ก่อนเดินไปทางส่วนลึกของสวนดอกไม้ด้านหลังอีกสองก้าว จากนั้นค่อยๆ กลับออกมา “ข้าจะให้โอกาสเ้าอีกครั้ง อธิบายเื่ที่ผ่านมาให้ชัดเจน ขอเพียงเ้าไม่ได้จงใจยุแยงข้ากับรัชทายาท เช่นนั้นข้าจะปล่อยเื่นี้ให้แล้วกันไป ถึงอย่างไรพวกเ้าองครักษ์ลับก็ภักดีต่อข้ามาตลอด”
อ้านจิ่วนิ่งเงียบไม่พูดจาและไม่ขยับตัว ราวกับหินก้อนหนึ่ง
กลับเป็อ้านอีที่ขยับตัวเล็กน้อยเหมือนอยากพูดอะไร แต่หลังจากเห็นอ้านจิ่วทำตัวเป็ทองไม่รู้ร้อนก็นิ่งเงียบไป
หน้าอกของจิ้งเยี่ยกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความโกรธ พอเห็นท่าทางดึงดันของเ้านี่ เขาก็โบกมือทีหนึ่งแล้วเอ่ย “ใครก็ได้”
องครักษ์สองนายก้าวออกมารับคำสั่งทันใด ทว่าจิ้งเยี่ยไม่ได้สั่งการในทันที เพียงมองอ้านจิ่วแล้วพูด “ไม่ว่าอย่างไรเ้าก็จะไม่พูดใช่หรือไม่”
“ผู้น้อยไม่มีอะไรจะพูด” อ้านจิ่วตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่มีความเกี่ยวข้องกับตน
“พาตัวไป โบยสักห้าสิบไม้ก่อนแล้วกัน” จิ้งเยี่ยกัดฟันพูด เขาไม่เคยรู้สึกว่าอ้านจิ่วที่พูดน้อยน่ารังเกียจเท่าตอนนี้มาก่อน และตอนนี้ตนโกรธจริงๆ แล้ว โดยอ้านจิ่วเป็คนยั่วยุ
องครักษ์ทั้งสองพาตัวอ้านจิ่วไปตามคำสั่ง อ้านอีขมวดคิ้วมุ่นมองอีกฝ่ายถูกพาตัวไป ยังคงอยากพูดบางอย่างแต่ไม่ได้พูดออกมา
เสียงไม้ที่โบยลงมาไม่ดังนัก แต่พอกระทบเนื้อกลับทำให้คนหนักหน่วงใจขึ้นมา อ้านจิ่วไม่ปริปาก กระทั่งเสียงลมหายใจก็ไม่ได้ยินแม้แต่น้อย ราวกับฝ่ายนั้นสลบเหมือดไปแล้ว
หากจิ้งเยี่ยไม่รู้ว่าอ้านจิ่วมีวรยุทธ์ยอดเยี่ยม คงนึกว่าเขาถูกโบยจนสลบแล้วจริงๆ
การโบยยังดำเนินต่อไป ซู่ชิงอ๋องเดินไปตรงหน้าอ้านอี “เ้าน่าจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พูดมา!”
“เรียนท่านอ๋อง เป็ความจริงที่อ้านจิ่วลงมือก่อน แต่องครักษ์เงาสองนายนั้นพูดจาไร้มารยาทก่อน อ้านจิ่วได้ยินเข้าจึงทนไม่ไหวลงมือกับอีกฝ่ายขอรับ”
“พูดจาไร้มารยาทหรือ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ข้าพูดก่อนหน้าหรือไร คนเ่าั้จงใจยั่วยุเขา ทำไมเ้าตัวยังไม่ยอมรับอีก ที่แท้พูดอะไรกับอ้านจิ่วกันแน่ เขาถึงข่มอารมณ์ไม่อยู่” จิ้งเยี่ยนึกกลัดกลุ้ม ครั้นได้ยินเสียงไม้ที่โบยลงมาแต่ละครั้งก็ไม่สบายใจนัก
“พวกเขาไม่ได้พูดจาไร้มารยาทต่ออ้านจิ่ว หากพูดว่าเ้าตัวจริงๆ ย่อมไม่มีทางสนใจ เขาเป็คนประเภทที่ผู้อื่นมาด่าถึงหน้าบ้านก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ แม้แต่น้อยขอรับ” อ้านอีพูดแล้วเหลือบมองจิ้งเยี่ยแวบหนึ่ง พอเห็นสีหน้าลึกล้ำยากจะคาดเดาบนใบหน้าเขา ก็มิอาจอ่านความคิดท่านอ๋องออก
“ถ้าไม่ใช่อ้านจิ่ว เช่นนั้นพวกเขาพูดจาไร้มารยาทต่อใคร” จิ้งเยี่ยค่อยๆ เข้าใจ แม้จะถามเช่นนี้ แต่กลับไม่้าคำตอบจากอ้านอีแล้ว เพียงมองอีกฝ่ายเพื่อเป็การยืนยัน จากนั้นเอ่ยตามที่คาดเดาออกไป “เป็เพราะองครักษ์เงาของรัชทายาทพูดถึงข้าไม่ดี อ้านจิ่วได้ยินเข้า จึงลงมือกับสองคนนั้นสินะ”
อ้านอีพยักหน้าแรงๆ แม้ไม่ทันได้อธิบายเหตุการณ์ในตอนนั้นโดยละเอียด แต่เพียงเท่านี้จิ้งเยี่ยก็สามารถนึกภาพตามได้ครบถ้วน หัวใจพลันดิ่งวูบ เมื่อได้ยินเสียงไม้ที่โบยลงมาแต่ละครั้ง ในอุราก็ยิ่งหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ
ไม่รู้ยังเหลือโทษโบยอีกกี่ครั้ง แต่จิ้งเยี่ยกลับไม่อาจสั่งให้คนหยุดมือได้ ดีที่เพียงไม่นานเสียงโบยก็เงียบไปแล้ว ทว่าหัวใจเขายังคงหนักอึ้ง
1K
