@โรงพยาบาลxxx
“คุณตั้งครรภ์ได้ 4 สัปดาห์แล้วค่ะ”
“ฉัน....ฉันท้องหรอคะ”
นั่นคือผลการตรวจของโลลิต้าที่รู้สึกว่าตัวเองไม่สบายมาพักหนึ่งแล้ว เธอจึงตัดสินใจมาตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล
หญิงสาวถามอย่างอึ้งๆ และขอให้หมอครวจใหม่อีกรอบด้วยความหวังว่าผลตรวจมันอาจจะผิดพลาด แต่ผลลัพธ์ที่ได้มาก็ยังคงเป็เหมือนเดิม....
เธอท้อง!
.
“ลิลลี่!”
“ลิลลี่ ตื่น!”
เสียงเรียกของเพื่อนสาวทำให้คนที่นอนระส่ำระสาย เหงื่อไหลพรากต้องสะดุ้งตื่น
“นี่แกฝันร้ายอีกแล้วหรอ?” ศศิมาถามขึ้น.
“ยัยสิ!”
โลลิต้าลืมขึ้นมาแล้วโผเข้ากอดเพื่อนรัก น้ำตาของเธอไหลออกมาอีกครั้ง
“ฉันฝัน.....”
“ฉันฝันถึงเื่นั้นอีกแล้ว ฮือๆๆ”
แล้วหญิงสาวก็ปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ศศิมาจึงทำได้แค่กอดปลอบใจเพื่อนสาว เื่นี้มันผ่านมาเป็ปีแล้ว แต่เหมือนฝันร้ายนี้ยังคงตามเป็เงาคอยหลอกหลอนโลลิต้าอยู่ทุกตลอด
“มันผ่านมาแล้วแก”
“แกต้องอยู่กับปัจจุบันนะเว้ย ส่วนไอ้ผู้ชายเลวๆ คนนั้นฉันเชื่อว่าสักวันมันจะต้องได้รับกรรมที่ทำกับแกไว้” ศศินมาพูดขึ้นพลางนึกถึงผู้ชายที่ทำให้เพื่อนรักของจนต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้.
“แกอย่าเอ่ยถึงผู้ชายคนนั้นอีกเลย”
โลลิต้าขอร้องเพราะเธอเองก็พยายามที่จะลืมเขาคนนั้นจากความทรงจำอยู่
“งั้นแกก็ต้องสวยๆ เชิดๆ เข้าไว้”
“แบบแกอะมีคนรอดามหัวใจอีกเพียบ อย่างน้อยก็พี่กูรคนหนึ่งล่ะ” ศศิมาบอกเธอ.
“ไม่ล่ะ” แต่โลลิต้ากลับส่ายหน้า
“พี่กูรเป็เ้านายของฉัน อีกอย่างเขาก็ดีเกินไปไม่คู่ควรกับผู้หญิงที่มีอดีตเหลวแหลกแบบฉันหรอก” โลลิต้าพูดถึงชยางกูร รุ่นพี่ในสมัยเรียนมหาวิทยาลัยและยังเป็เ้านายของเธอในปัจจุบัน.
"แกก็อย่าเอาอดีตมาดูถูกตัวเองนักเลย มีใครบ้างที่ไม่เคยผิดพลาด"
"แกน่ะเริ่มต้นใหม่ได้แล้ว" ศศิมาพยายามบอกเพื่อน
"เห้อ.....แต่ช่างเถอะ ชั้นจะไม่พูดเื่พี่กูรกับแกล่ะ"
"อ้าว แล้วแกไม่นอนต่อล่ะหรอ? " ศศิมาถามต่อเมื่อเห็นโลลิต้าลุกจากเตียง.
"ฉันหลับต่อไม่ลงแล้ว"
เธอบอกกับศศิมาแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงานเพราะไม่กี่ชั่วโมงก็จะสว่างแล้ว
.
.
.
.
@บริษัท วอลล์ ดีไซต์ คอนสตรัคชั่น จำกัด
โลลิต้าเดินเข้ามาในบริษัทแต่เช้าตรู่เกือบจะพร้อมๆ กับ รปภ.รักษาความปลอดภัยของบริษัท เธอทำงานที่นี่ หญิงสาวทำงานในด้าน Building architect เป็นีกออกแบบอาคาร
การเลือกเดินทางสายนี้ของโลลิต้านั้นขัดใจคริสเตียนพี่ชายของเธอเป็อย่างมากเพราะ้าให้น้องสาวเพียงคนเดียวเรียนด้านบริหารแล้วมาช่วยกันดูแลกิจการต่างๆ ของครอบครัว แต่คริสเตียนก็รักและตามใจน้องสาวเกินกว่าที่จะบังคับเธอให้เรียนในสิ่งที่ไม่ชอบได้ แต่สุดท้ายเธอก็ทำให้พี่ชายผิดหวังจนได้.....
"วันนี้มาแต่เช้าเลยนะคะน้องลิลลี่" เพื่อนร่วมงานที่เพิ่งมาถึงเอ่ยทักทายเธอ.
"พอดีวันนี้ลี่ตื่นเช้าไปหน่อยน่ะค่ะ"
โลลิต้าส่งยิ้มให้พี่สิตาแล้วกลับมาดูงานเอกสารในมือต่อ โดยไม่รู้เลยว่าลับหลังเธอแล้วเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ไม่ค่อยจะชอบหน้าตัวเองเท่าไหร่นัก.
"น้องลิลลี่คะ คุณชยางกูรเรียกพบค่ะ"
เลขาหน้าห้องของชยางกูรมาบอกเธอ.....และนั่นแหละคือเหตุผลที่ทำให้พนักงานคนอื่นๆ พูดถึงเธอในด้านที่ไม่ดีเท่าไรนักเพราะคิดว่าเด็กใหม่อย่างโลลิต้าเข้ามาทำงานในบริษัทที่ใหญ่โตนี้ได้เพราะใช้ชยางกูรเป็สะพานขึ้นมานั่นเอง
"โอเคค่ะ"
โลลิต้าพยักหน้าให้เลขา แล้วถือแฟ้มเอกสารเข้าไปในห้องทำงานของชยางกูรท่ามกลางสายตาของพนักงานอีกหลายคน
.
.
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
โลลิต้าเคาะประตูห้องทำงานของชยางกูรสองสามครั้งตามมารยาทแล้วเปิดประตูเข้าไปในห้อง.
"เมื่อคืนเราได้นอนรึเปล่าน่ะ ตาดูบวมๆ นะ" ชยางกูรเอ่ยทักเมื่อเห็นรอยคล้ำใต้ตาของโลลิต้า
"เอ่อ.....ลี่นอนไม่ค่อยหลับน่ะค่ะ" โลลิต้าอ้างกับเ้านายหนุ่ม
"พี่นึกว่าตัวเองใช้งานเธอหนักจนไม่ได้นอนซะอีก" ชยางกูรพูดต่อ
"ไม่ใช่หรอกค่ะ งานที่พี่กูรมอบหมายให้ลี่ทำเสร็จั้แ่ตอนเย็นแล้วล่ะค่ะ"
โลลิต้าวางแฟ้มงานให้ชยางกูรดู ชยางกูรจึงหยิบมันมาตรวจสอบอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้ม.
"ไม่เสียชื่อบันฑิตเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจริงๆ "
ชยางกูรเอ่ยยิ้มๆ ถึงแม้โลลิต้าจะเป็เด็กจบใหม่ แต่เธอก็เป็คนที่เก่งมากและสามารถไปต่อได้อีกไกลในสายงานนี้และเขาก็พร้อมจะสนับสนุนคนที่มีความสามารถ อีกอย่างหนึ่งคือชยางกูรก็อยากจะเก็บโลลิต้าไว้อยู่ใกล้ๆ ตัวด้วย.
"ความรู้ลี่ยังห่างไกลพี่ๆ คนอื่นๆ ในที่ทำงานอีกเยอะค่ะ"
เธอถ่อมตัวและรู้สึกเกรงใจเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ มากที่ชยางกูรเลือกตนเองไปทำงานในโปรเจคใหญ่ที่เซ็นสัญญาร่วมกับบริษัท เค.ซี.ที. เมเนจเม้นท์ ซึ่งเป็บริษัทรับเหมาก็สร้างตึกและอาคาร. อีกอย่างโลลิต้าก็รู้มาด้วยว่าเ้าของ เค.ที.ซี ก็เป็หนึ่งในหุ้นส่วนบริษัทที่เธอรับเงินเดือนอยู่ด้วย
"ถ่อมตัวเก่งนี่เรา" ชยางกูรมองโลลิต้าด้วยความเอ็นดูและเชื่อว่าตนเองก็มองคนไม่ผิดเช่นกัน.
"เอาล่ะ เดี๋ยวตอนเที่ยงจะมีคนของ เค.ที.ซี เข้ามาประชุมงานกับเรา เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ"
"ค่ะ" โลลิต้ารับคำสั่ง
.
.
.
.
"ตารางของเ้านายวันนี้....."
"ตอนเที่ยงมีนัดประชุมงานที่วอลล์ ดีไซต์ คอนสตรัคชั่น"
"เสร็จแล้วตอนบ่ายสามคุณธามต้องไปรับคุณปริมาที่โรงเรียนสอนบัลเล่ย์ไปทานข้าวที่ร้านอาหารอิตาลีครับ"
กิตติคนขับรถซึ่งควบตำแหน่งเลขาส่วนตัวรายงานไทม์ไลน์ที่ธามไทจะต้องทำในแต่ละวันให้เ้านายหนุ่มฟังระหว่างที่จอดติดไฟแดง.
"เดี๋ยวก่อนนะ ไอ้ตารางตอนบ่ายสามนี่มาได้ยังไงวะ? " ธามไทถามผู้ช่วยของตนด้วยความแปลกใจ
"ก็คุณแม่ของเ้านายนั่นแหละครับที่เป็คนใส่มาให้" กิตติบอกเขา
"อีกแล้วหรอ! "
.........................
ไรท์ขอฝากนิยายเื่นี้ไว้อีกเื่นะคะ ฝากกดถูกใจและกดติดตามนิยายเป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ