龙束缚
Chapter3
“อันที่จริงให้ฉันกับถังเซียนไปนอนชั้นล่างก็ได้นะ” ผมเอ่ยบอกจิวซือหลังจากเอาถังเซียนนอนหลับไปแล้วเ้าของบ้านปิดหนังสือนิทานที่อ่านให้ถังเซียนฟังลง ก่อนจะดึงผ้าห่มให้อย่างเบามือ
“ถังเซียนเป็ลูกบุญธรรมฉัน จะให้ไปนอนชั้นล่างได้ไง”เสียงนุ่มตอบกลับมาด้วยใบหน้าไม่ค่อยพอใจ พลันลุกขึ้นเต็มความสูง
“ถ้านายแกลงใจ ก็ทำงานเป็บอดี้การ์ดให้ฉันดีๆแล้วกัน”เ้าของเสียงนุ่มหันมาบอกพร้อมรอยยิ้มสนุกก่อนเดินออกจากห้อง ทิ้งให้ผมยืนมองแผ่นหลังที่เดินออกไปด้วยความหมั่นไส้
“เตี่ย...” เสียงเรียกแ่เบาดังขึ้นผมดึงสายตาที่มองบานประตูห้องที่ถูกปิดมามองลูกสาวที่ละเมอเรียกผมเดินเข้าไปย่อตัวนั่งลงข้างๆลูกสาว พลางกดริมฝีปากลงบนหน้าผากเล็ก
“เตี่ยอยู่นี้แล้ว เด็กดี นอนหลับนะ” มือเรียวลูบหัวเบาๆเพื่อปลอบให้เด็กน้อยนอนหลับแต่งแต้มใบหน้าเนียนด้งบรอยยิ้มหวาน
เช้าวันต่อมา
ผมเดินลงมายังชั้นล่างพร้อมลูกสาวจิวซือที่นั่งลงทานข้าวเช้าหันมามอง พลางเบิกตากว้างเมื่อเห็นผมในชุดสูทสีดำ กับเด็กน้อยในชุดนักเรียนอนุบาลสีชมพูขาวที่มีชื่อเสียงที่เ้าของบ้านบอกว่าจะย้ายมาเข้าให้ได้ ไม่ว่าผมจะขัดยังไงก็ไม่ยอม
“ว้าว สาวน้อยของอาสวยมากเลย” จิวซือเอ่ยชมถังเซียนทันทีที่เด็กน้อยมาถึงพลันอุ้มมานั่งบนตักตัวเอง แล้วฝักหอมแก้มไปหลายที ทำให้ได้รับเสียงหัวเราะของเด็กน้อยเพียงคนเดียวในบ้าน
“พอแล้ว เดี๋ยวไปเรียนสาย” ผมเอ่ยห้ามจิวซือไว้ก่อนที่จะฟัดแก้มขาวของลูกผมจนช้ำ
“นี่ถ้าโตขึ้นมีหนุ่มมาจีบ อาไม่ยอมยกให้ใครง่ายๆนะ” เสียงนุ่มเอ่ยบอกกับถังเซียน ซึ่งเด็กน้อยวัย4ขวบยังไม่รู้เื่อะไรก็ทำหน้างง
“จิวซือ ลูกฉันพึ่ง4ขวบ”
“แล้วไง ฉันหวงไว้ก่อน” เสียงนุ่มตอบกลับมาทันทีผมส่ายหน้าไปมาด้วยความหน่ายไม่จริงจัง ก่อนจะเริ่มลงมือทานอาหารเช้ากัน
จิวซือและผมมาส่งถังเซียนที่เรียนโรงอนุบาลแห่งใหม่ถังเซียนดูกังวลมากกับที่เรียนใหม่ แต่พอได้เพื่อนก็วิ่งเข้าไปโดยไม่หันมาสนใจผมกับจิวซือเลย
“ไรเนี่ย” ผมอุทานขึ้นมาพร้อมใบหน้าเซ็งๆ
“หึ” ใบหน้าเนียนหันไปมองเสียงหัวเราะในลำคอของเพื่อนสนิทก็ได้รับสายสายตากวนส่งมาให้จากทางด้านหลัง
“นายเริ่มงานเป็วันแรก อย่าทำฉันทำงานสายล่ะ” อยู่ๆผมก็รู้สึกคันไม้คันมืออยากชกหน้าหล่อเหลานั้นสักที โทษฐานกวนอวัยวะเบื้องล่าง
“ครับ” ผมเอ่ยตอบแบบหน่อยๆ ก่อนจะเดินนำขึ้นรถไปพลันขับรถออกไปตามท้องถนนในตอนเช้า
โรงแรมxxx
ผมขับรถมาที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ที่จิวซือบอกว่ามีการนักกินข้าวคุยเื่แจกันลายกิเลนที่หายสาบสูญไปซึ่งตระกูลเสี่ยวเอามาประมูลลับๆกับตระกูลใหญ่ที่ตอนนี้มีตระกูลหงเพิ่มเข้ามาเป็หนึ่งในตระกูลใหญ่ ด้วยความสามารถของหยางหลิน
“นายพร้อมนะ ที่จะต้องเจอหน้าเสี่ยวเจียนหลิน” ก่อนจะลงจากรถจิวซือหันมาพูดกับผม ซึ่งผมก็นิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ ทั้งที่ในใจมันไม่พร้อมที่จะเจอแต่ถ้าอยากรู้ว่าใครจ้องทำร้ายถังเซียน ไม่ช้าก็เร็ว ผมต้องเจอเจียนหลิน
ผมและจิวซือก้าวเดินไปตามทางเรื่อยจนถึงห้องอาหารที่ใช้ประมูลซึ่งครั้งนี้จะมีแต่ผู้สืบทองเท่านั้นที่มาประมูลกันแต่ละคนจะมีผู้ติดตามได้แค่คนเดียว
แอ๊ด เมื่อบานประตูไม้สีแดงค่อยๆถูกเปิดออกทำให้สายตาของผมและเจียนหลินสบมองกัน ข้างๆเจียนหลินมีสาวสวยคยหนางนั่งอยู่ด้วยหันถ้าให้เดา...เธอคงเป็คู่หมั้นของเจียนหลิน
เหมาะสมกันดี
ผมหลบสายตาดุที่มองมา ความรู้สึกที่ไม่ได้เจอกันนาน5ปีตีขึ้นมาทั่วหัวใจทั้งคิดถึงและไม่มั่นคง ทั้งอยากเจอและไม่อยากเจอ มันตีกันจนผมไม่รู้ว่าจริงๆแล้วผมยังคงคิดถึงเจียนหลินอยู่ใช่ไหม ความรู้สึกที่ผมมีให้เขามันไม่เคยจางหายไปไม่เคย...หมดไปจากใจดวงนี้
16K
