รยางค์เลื้อยสีเขียวช้ำเืช้ำหนองเคลื่อนตัวสู่พื้นผิวอัญมณีบนคอของเต่าั์ พวกมันเลื้อยทะลุผ่านสู่ผิวน้ำด้วยความนิ่งสงบ เคลื่อนตัวเข้าหาสิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียวในบริเวณนี้อย่างเชื่องช้ามุ่งมั่น…
[อ่ะ!?]
แรงกระชากไม่ทันตั้งตัวทำให้ร่างเล็กๆ ของผมถูกดึงไปข้างหลังจนตัวลอย ไม่มีแม้แต่เวลาให้คิดเกาะยึดกับพื้น ทำได้แต่มองดูสิ่งที่รัดจับตัวผมในเสี้ยววินาที ก่อนด้านหลังจะกระแทกเข้ากับก้อนแข็งบางอย่างอย่างแรงจนสติพร่ามัวตอบสนองไม่ได้ไปชั่วขณะ หลังจากนั้นร่างกายก็รู้สึกคล้ายถูกดูดทะลุจมลงไปในสถานที่แปลกประหลาด เหมือนจมลงไปในก้อนของเหลวที่ข้นหนืด
เมื่อตั้งสติได้ก็พบว่าผมถูกลากลงไปลึกราวไม่มีที่สิ้นสุดโดยรยางค์หน้าตาประหลาดที่ไม่รู้จัก มันรัดตัวผมไว้แน่นรอบด้านชนิดไม่ให้โอกาสหนี สถานที่ที่ถูกดึงลงมาคือภายในอัญมณีบนคอของเต่าั์ ซึ่งก้อนขมุกขมัวที่ผมเห็นตอนส่องสำรวจก็คงจะเป็รยางค์พวกนี้
คำถามแรกที่นึกออกคือพวกมันกำลังพาผมไปที่ไหน คำถามถัดมาคือพวกมัน้าอะไรจากผม และคำถามถัดต่อจากคำถามนั้น ก็คือผมจะโดนฆ่าตายแล้วใช่หรือเปล่า?
ซึ่งคำตอบของคำถามทั้งหมดก็ดูจะปรากฏให้เห็นทันทีที่มันลากผมอย่างอ้อยอิ่งเข้าไปใกล้จุดหมาย
ณ ใจกลางลึกลงไป ผมมองเห็นฟันซี่แหลมและปากที่อ้ากว้างสามารถกลืนผมลงไปได้ในคำเดียวรออยู่ ตัวตนของสิ่งที่อยู่ข้างล่างนั้นให้ความรู้สึกน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมา ก้อนขยุกขยุยสีช้ำเืช้ำหนองดูอันตรายไม่น่าเข้าใกล้ ดูไม่น่าใจวางใจสุดๆ
เอิ้ม… เห็นแบบนี้ก็ต้องดิ้นหนีแล้วไหม?
ผมบิดร่างเล็กๆ ของตัวเองสุดตัว หวังจะใช้ช่องว่างเล็กๆ สักจุดดันตัวเองออกไปจากรยางค์ที่รัดแน่น ทว่ายิ่งดิ้นรยางค์พวกนี้ก็ยิ่งรัดแน่นไม่ให้เหยื่อหลุดออกจากการควบคุม
ยิ่งเวลาผ่านไปฟันซี่แหลมก็ยิ่งใกล้เข้ามา ผมที่เริ่มร้อนรนทำตัวไม่ถูกก็ยิ่งดิ้นหนัก กระนั้นมันก็ไร้ความหมาย รยางค์สีคล้ำยังคงลากผมลงไปใกล้ เชื่องช้า อ้อยอิ่ง คล้ายหยอกล้อกับเหยื่อที่ไร้ซึ่งหนทาง หัวใจดวงน้อยของผมเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว ร่างกายสั่นระริกอย่างหวาดผวา
ฟันซี่แหลมของสัตว์ประหลาดขบกัดกระทบบนล่างแล้วขบเคี้ยวขู่ขวัญ น้ำลายยืดเป็สายทุกครั้งที่ฟัน้าและด้านล่างอ้าออกห่าง ลึกภายในผ่านซี่ฟันเ่าั้คือหลุมลึกมืดสนิทไร้ซึ่งแสง
เมื่อวินาทีแห่งความเป็ความตายใกล้จะมาถึง ความหวาดผวาความหวาดกลัวรุมเร้า เข็มพิษที่ซ่อนอยู่ภายใต้ิับอบบางก็พุ่งทะลุปักเข้ากับรยางค์ที่ดึงลากร่างของทากทะเลตัวน้อยที่หวาดกลัวขั้นสุด
[กร๊ากกกกกก!!!]
เ้าสัตว์ประหลาดส่งเสียงคำรามลั่น มันส่ายโบกรยางค์ที่รัดเหยื่อไว้ไปมาด้วยความเ็ป ทว่าก็ยังไม่ยอมปล่อยเหยื่อตัวน้อยไป มันบีบร่างเล็กๆ แรงขึ้นอีกด้วยความไม่พอใจ นึกไม่ถึงว่าจะถูกสิ่งมีชีวิตที่เป็แค่เหยื่อที่มาเติมเต็มกระเพาะลูบคมจนได้รับาเ็
แรงบีบที่เพิ่มขึ้นยิ่งทำให้ผมปล่อยเข็มพิษที่ได้มาจากการขโมยพิษจากแมงกะพรุนที่ตกลงมาและสิ่งมีชีวิตอื่น ผมใช้พิษที่เก็บเกี่ยวมาจนหยดสุดท้าย หวังว่าเ้าสัตว์ประหลาดจะยอมปล่อยผมไปเพราะความเ็ป ไม่ก็เพราะโดนพิษจนตัวชาตัวบวมเป็อัมพาตไม่สามารถควบคุมรยางค์พวกนี้ได้
เดิมพันกับกลไกการป้องกันตัวสุดท้ายที่ทากทะเลอย่างผมมี หากต้องตายวันนี้อย่างน้อยๆ ก็ได้สู้สุดขาดใจแล้ว
ผมถูกโบกฟาดไปฟาดมาจนภาพเบลอ หูได้ยินเสียงร้องด้วยความเกรี้ยวกราดดังลั่นสั่นะเื ทว่าก็ััได้ถึงแรงผ่อนของรยางค์ที่รัดตัวของผม กระนั้นมันก็ไม่มากพอที่ผมจะดิ้นหลุด
จุดสีขาวปรากฏขึ้นบนรยางค์ที่รัดตัวผมเอาไว้เป็หย่อมๆ มันเริ่มจากจุดที่ผมปล่อยเข็มพิษต่อยเข้าไปแล้วกระจายออกไปโดยรอบ ราวกับเชื้อราสีขาวลุกลาม แพร่กระจายไปตามร่างกายจนถึงตัวของเ้าสัตว์ประหลาด ทำให้ร่างสีช้ำเืช้ำหนองกลายเป็สีขาวทั้งตัว
[กี๊ดดดด!!!!!]
เสียงร้องแหลมสูงดังเสียดหู รยางค์ที่จับร่างเล็กๆ เอาไว้โบกสะบัดเป็ครั้งสุดท้าย กระแทกร่างเล็กๆ ลงกับพื้นแล้วกระตุกคลายตัว ปล่อยเหยื่อที่เกือบถึงฆาตลงมานอนเหลวเละ
ผมขยับร่างกายแทบไม่ไหว ทั่วทั้งร่างปวกเปียกและปวดร้าว ถึงจะรอดมาได้แต่สภาพก็ร่อแร่เต็มกลืน สติคล้ายจะดับวูบอยู่ทุกเมื่อ ทว่าผมก็พยายามฝืนไม่ให้ตนเองหลับในสถานที่ที่เป็ถิ่นที่อยู่ของศัตรู
หากไม่หนีแล้วเ้าสัตว์ประหลาดฟื้นตื่นขึ้นมาอีกครั้งล่ะ? ตัวผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพิษที่ใช้ส่งผลอะไรกับมันบ้าง หากมันแค่หลับไปตื่นหนึ่งก็วิกฤติแล้ว น่ากลัวว่าหากหมดสติไปครั้งนี้จะไม่มีวันได้ฟื้นตื่นขึ้นมาอีก
ผมฝืนขยับตัวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ถึงไม่รู้ว่าทางออกอยู่ที่ไหนทว่าก็ต้องเดินหน้าต่อไป
จะมาจบชีวิตลงที่ตรงนี้ไม่ได้… ยังมีสิ่งต่างๆ มากมายที่อยากจะเห็น อยากจะรู้ อยากจะัั เพราะเกิดใหม่ชาติหน้าก็คงหาโอกาสที่จะตื่นรู้เช่นนี้ไม่ได้อีก
กระนั้นความตั้งใจมุ่งมั่นก็ไม่อาจต่อสู้กับร่างกายที่สั่งการตรงกันข้าม สติของผมดับวูบหายไปโดยไม่รู้ตัว ภาพทุกอย่างถูกตัดฉับดำมืด ร่างกายแน่นิ่งอย่างไม่อาจฝืนต่อไปได้
เป็โชคดีที่ความกังวลของทากทะเลตัวน้อยไม่เป็จริง สัตว์ประหลาดตัวนั้นได้สิ้นใจไปเรียบร้อยแล้ว มันไม่มีโอกาสฟื้นตื่นขึ้นมาทำร้ายทากทะเลตัวเล็กได้อีก
ซากสีขาวของสัตว์ประหลาดค่อยๆ สลายกลายเป็ฝุ่นละออง กองขี้เถ้าสีขาวเปล่งประกายระยิบระยับ ลูกแก้วใสแจ๋วลูกหนึ่งกลิ้งเกลือกท่ามกลางเถ้าเ่าั้อย่างโดดเด่นเป็สง่า มันกลิ้งเข้ามากระทบร่างเล็กๆ ที่นอนสั่นไม่ได้สติ เนื้อแก้วที่ใสกระจ่างสะท้อนภาพของทากทะเลตัวหนึ่งที่าเ็ดูน่าสงสาร บอบบาง… เพียงแค่เหยียบเบาๆ ก็เละคาฝ่าเท้า
ลูกแก้วใสค่อยๆ ละลายกลายเป็ของเหลว พวกมันไหลซึมเข้าหาผิววุ้นของทากทะเลตัวน้อย โอบอุ้มรอบตัวเล็กๆ ที่อ่อนแรง สัญชาตญาณของทากทะเลตัวน้อยรู้สึกปลอดภัย สติที่ดับวูบหลับลึกลงไปมากขึ้นและมากขึ้น
แล้วร่างกายเล็กๆ ก็ค่อยๆ เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง…
----------------
เอาแล้ววววว น้องเจอศัตรูจริงๆตัวแรกล่ะ
มันตัวอะไรกันละนี่ คิดจะเขมือบน้องเสียด้วย
แต่ไม่ต้องห่วง น้องเก่งมากก ที่สุดในใจคนแต่งเลยแหละ
ว่าแต่... จะมีใครเดาทางนิยายเื่นี้ถูกไหมน้าาาาาา
-----------------
เื้ัการถ่ายทำ
-----------------
คนแต่ง : ปล่อยสกิล! สร้างสัตว์ประหลาดขึ้นจากความว่างเปล่า!!
น้องทากทะเล : ปล่อยสกิล! ยกเลิกทักษะของศัตรู!
คนแต่ง : อั้ก! [เนื่องจากล้มเหลวในการใช้สกิล ท่านโดนลงโทษต้องจ่ายค่าปรับ]
น้องทากทะเล : [สุ่มหยิบของในมือฝ่ายตรงข้าม 1 ครั้ง]
น้องทากทะเล : [ได้รับ แพ๊กคู่ (วิวัฒนาการ+????)]
คนแต่ง : ข...ขี้โกง! ได้สองอย่างได้ไง
4K
