ฮูหยินแม่ทัพผู้โง่เขลา

ถ้าคำผิดเยอะต้องขออภัยด้วยค่ะ---------------
ชายร่างเล็กล้มลง ขานั้นสั่นไปหมดน้ำตาเริ่มไหลออกมา จ้องมองชายที่มองมาทางเขาด้วยแววตาอาฆาต ค่อยๆก้าวเท้ามาทางเขา ชายร่างเล็กหวาดกลัวรีบคลานหนี
"ไม่ ไม่ อย่ามาทางนี้!"ชายร่างเล็กรีบคลานหนีอย่างตื่นตระหนก เผยก้นขาวเนียน มีรอยแดงเป็นวงบนรูที่บวม อี้หลงค่อยๆเดินเข้ามาอย่างช้าๆ
"ไม่! ท่านแม่ทัพ! ท่านแม่ทัพ! ช่วยข้าด้วย"เขากรีดร้องอย่างเวทนา อ้อนวอนขอร้องฮูเล่อเจ๋อที่นอนอยู่ ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างเจ็บปวด ดวงตาของเขามีความแค้น ในวันนี้เขาโดนความอัปยศมาสองครั้งแล้ว เขาดึงด้ามดาบที่ปักอยู่บนไหล่เขาออกมา
ฮูเล่อเจ๋อมองอี้หลงก่อนรีบตั้งสติ เลือดบนตัวของเขาไหลออกมา วิ่งไปด้านหลังของอี้หลง ใช้ด้ามดาบที่หักแทงไปแต่อี้หลงเร็วกว่าใช้มือจับก่อนบิดแขนนั้น ฮูเล่อเจ๋อเจ็บปวดจนปล่อยด้ามดาบลง อี้หลงแย่งด้ามดาบมาก่อนจะแทงมันลงไหล่อีกข้าง จนฮูเล่อเจ๋อล้มลง เงยหน้ามองชายที่น่ากลัว
"คนงาม คอยดูเถอะ ข้าคนนี้ ฮูเล่อเจ๋อจะเป็นคนปลิดชีพเจ้าซะและจะประจานบดขยี้ร่างนั้นซะ"ฮูเล่อเจ๋อสัญญาออกมาอย่างเคียดแค้น เขาจะทำให้สำเร็จเขาจะข่มขืนศพนั้น ถึงจะน่าหวาดกลัวแต่ร่างนั้นก็ยังคงงดงามให้ผู้คนได้เห็นถึงชัยชนะของเขา สบตากับดวงตาแดงที่เยือกเย็นที่เหมือนฆ่าเขาได้ทุกเมื่อ
แปะ แปะ
เสียงตบมือดังออกมาจากทางด้านหลังของฮูเล่อเจ๋อ อี้หลงที่เยือกเย็นน่ากลัวมีความกระหายอยากฆ่าคนก็หันไปมอง ก่อนจะเห็นร่างของฟ่านเว่ยที่กำลังเดินออกมาจากความมืด เขาตาโตก่อนเปลี่ยนสภาพที่ซีดเซียวเหมือนกระดาษให้กลับเป็นปกติ เส้นเลือดสีดำจางหายไป ดวงตาแดงก้ำที่น่ากลัวแปรเปลี่ยนเป็นสีดำที่เหมือนหลุมไร้ก้นบึง
ฮูเล่อเจ๋อตกใจในใจหนาวเหน็บ แต่เขาได้สัญญาเอาไว้แล้ว เขาจะเป็นคนพิชิตปีศาจ หัวค่อยๆหันไปมองชายเปื้อนเลือดที่ตบมืออย่างร่าเริงมาทางพวกเขา รอยยิ้มฉีกกว้าง ดวงตาฉายแววถึงความตื่นเต้นและสนุกสนาน
"อาโยว เจ้ากำลังทำอะไรอยู่"ฟ่านเว่ยยิ้มแย้ม จ้องมองทั้งสองคน อี้หลงเห็นฟ่านเว่ยตัวเขาก็ตื่นเต้น ฟ่านเว่ยจ้อมมองร่างกายกล้ามเนื้อที่เผยออกของอี้หลง ในใจก็เลียริมฝีปาก ช่างเป็นคนงามที่เขาอยากปลดปล่อยจริงๆ
"ภรรยา! ช่วยข้าด้วย ข้าโดนลวนลาม"อี้หลงที่รับรู้สายตาของฟ่านเว่ยที่มองร่างของเขาที่เผยออกมาก็ตื่นเต้น ร่างกายบิดไปมา ฟ่านเว่ยกำลังมองเขา มองเขาอยู่ มังกรน้อยที่นอนหลับค่อยสะลึมสะลือจะยกหัวขึ้นมา
ฮูเล่อเจ๋อได้ยินก็ตกใจ ภรรยา? คนงามของเขากลายเป็นสามีของผู้อื่น เขารับไม่ได้หันไปมอง ชายน่าเกลียดที่เปื้อนเลือด กัดฟันกำหมัดแน่น คนงามต้องเป็นของเขา ต้องอยู่ใต้ร่างส่ายสะโพกไปมาใต้มังกรของเขา เขาจะจับคนงามมาประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้าผู้นี้ ดูสิว่ามันจะน่าตื่นเต้นขนาดไหน แค่คิดมังกรของเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฟ่านเว่ยที่ไปเห็นอี้หลงก็หยุดนิ่งค้าง
"ฮาฮา อี้หลงนี้เจ้าโดนชายอื่นแตะต้องแล้วหรือ"สายตาของฟ่านเว่ยเย็นลง เขายังไม่ได้แตะต้องอี้หลงเลย แต่คนผู้นี้กลับมาแย่งของของเขา
ฟ่านเว่ยรีบไปเตะฮูเล่อเจ๋อจนล้มลง ผู้ชายของเขา เขายังไม่ได้แตะต้อง แต่กลับมีคนมาแย่งไปให้โดนราคี ดวงตาที่สดใสเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว อี้หลงที่เสื้อผ้าโดนฉีกกระชาก กับ ส่วนล่างของฮูเล่อเจ๋อที่ไร้การปกปิดจนเห็นมังกรนั้น มีคราบน้ำเปียกๆติดอยู่ ฟ่านเว่ยอารมณ์เสียสุดขีด เส้นเลือดนูนขึ้นตามหน้าผาก ดวงตาเปรอะเลือดปรากฎขึ้นมา
"กล้ามาก ที่แตะต้องคนของเหล่าจื๊อ"ฟ่านเว่ยขึ้นไปเหยียบลงบนไหล่ของฮูเล่อเจ๋อ ฮูเล่อเจ๋อเจ็บปวดกรีดร้องออกมา ยกมือจับขานั้นผลักออก ฟ่านเว่ยเซเล็กน้อย อี้หลงที่เห็นก็ยิ่งตื่นเต้นอย่างมีความสุข ฟ่านเว่ยเรียกเขาว่าคนของเขา หัวใจเต้นแรงเหมือนมีคนมาทุบในหัวใจ เขาพยายามระงับอารมณ์ที่จะฉุดกระชากกดตัวฟ่านเว่ยลง
"คนงามเป็นของข้าผู้นี้ ฮูเล่อเจ๋อ"ฮูเล่อเจ๋อยืนขึ้นอย่างทุลักทุเล แต่ก็ยืนตัวตรงจ้องหน้าฟ่านเว่ยอย่างเกลียดชัง ฟ่านเว่ยยิ้มออกมาแต่ดวงตาของเขาไม่ได้ยิ้มด้วย เส้นเลือดปูดนูนไปที่มือ ความกระหายของเขามันประทุขึ้นมา
"ฮาฮา ของเจ้าหรือ ฮาฮา อ๊าาาาา เขาเป็นของเหล่าจื๊อ ไม่ว่าจะเป็นดวงตา ริมฝีปาก จมูก หู ลิ้น มังกรนั้นหรือแม้แต่วิญญาณก็เป็นของข้า"ฟ่านเว่ยหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขากำลังฟังเรื่องตลกอยู่ กัดฟันจนดังกรอดออกมา ดวงตาอาฆาต อี้หลงที่ได้ยินใจก็ละลายเหมือนมีคนมาโอบกอดหัวใจดวงนั้นที่เต้นระรัวเหมือนดั่งกลอง เขาตัวสั่นไปหมด ความพยายามนั้นดูเหมือนจะไม่สามารถระงับได้แล้ว มังกรของเขาตื่นขึ้นมาอย่างร่าเริงชูหัวทักทาย
"งั้นข้าจะทำให้เจ้าได้เห็น ร่างของสามีเจ้าที่ส่ายสะโพกยกก้นขึ้นอ้อนวอนมังกรของข้าผู้นี้"ฮูเล่อเจ๋อถึงแม้เขาจะมีบาดแผล แต่ตัวเขาก็แข็งแกร่งมาก ฟ่านเว่ยได้ยินดวงตาของเขาแดงก้ำ ฉีกยิ้มออกมา อี้หลงเป็นของเขา ของเขา ของเขาเท่านั้น
ฮูเล่อเจ๋อเห็นชายที่เลือดอาบหน้าน่าเกลียดดูอ่อนแอผู้หนึ่งก็ยิ่งอยากบดขยี้ให้มันได้เห็นพวกเขากำลังเริงรักกัน รีบวิ่งพุ่งใส่ ฟ่านเว่ยหลบก่อนหันไปตบก้นใหญ่แน่นของฮูเล่อเจ๋อจนเสียงดังสนั่น
ฮูเล่อเจ๋อตกใจ คนผู้นี้ข้ากล้าตบก้นเขา เขาหันไปจ้องฟ่านเง่ยอย่างอาฆาต ฟ่านเว่ยหันมายกยิ้มให้อย่างยียวน ยกมือที่ตบก้นออกมาโบกมือทักทาย อี้หลงที่เห็นแบบนั้นก็ตาโต กัดฟัน ก่อนกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ เจาอิจฉาและเกลียดชัง ส่งสายตาอาฆาตไปที่ฮูเล่อเจ๋อ
"กล้านัก กล้าตบก้นข้าหรือ"ฮูเล่อเจ๋อเหวี่ยงกำปั้นที่กำยำลงที่ฟ่านเว่ย ฟ่านเว่ยหลับเอนหลังก่อนยกขาข้างนึงขึ้นไปเตะคางของฮูเล่อเจ๋อ จนหน้าเงยขึ้นฟ้า ฟ่านเว่ยรีบวิ่งหันหลัง ก่อนหันมาส่ายก้นไปมาตีก้นตนเองวิ่งไป ฮูเล่อเจ๋อก็โมโหจนคุมตัวไม่อยู่รีบวิ่งตามอย่างรวดเร็ว อี้หลงที่มองฟ่านเว่ยตีก้นตน เขาก็อยากตีก้นเนียนนั้น ภาพที่ฟ่านเว่ยส่ายตูดไปมาทำให้เขาแทบหลั่งน้ำของมังกรออกมา
ฟ่านเว่ยวิ่งเข้าไปในป่าที่มืดมิด ฮูเล่อเจ๋อวิ่งตามมาติดๆไม่รู้ว่าพวกเขาวิ่งมานานเท่าไหร่แล้ว ก่อนที่ร่างของฟ่านเว่ยจะหันมองยกยิ้มและหายไปอีกครั้ง ฮูเล่อเจ๋อหันมองซ้ายขวาแต่ไม่เจอตัวในป่าที่มืดมิดนี้ สายตาค่อยๆปรับเขาตัดสินใจค่อยๆเดินหาทางออกอย่างหงุดหงิด เตะต้นไม้ไปหนึ่งที
ฮูเล่อเจ๋อเดินไปเรื่อยๆ ก็เห็นเงาของคนผู้หนึ่งเดินมาจากต้นไม้ ใบหน้านั้นงดงาม เขาเห็นก็ถูกใจอยากจับร่างนั้นมาบดบี้ใต้ร่างเขาซะ ร่างงามนั้นวิ่งหายไปในป่าลึกอีกครั้ง ฮูเล่อเจ๋อที่ตื่นเต้นมังกรของเขาชูขึ้น รีบวิ่งไล่ตามอย่างหื่นกระหายก่อนที่ขาของเขาจะไปเหยียบกับน้ำเขาหยุดลงจ้องมองน้ำสีดำ กลิ่นของมันคาวเหมือนเลือด น้ำมันหยดลงบนใบหน้าของเขาสองสายหยด เงยใบหน้าขึ้นก่อนที่เขาจะตกใจ
ร่างของทหารฝูตวนตำนวนมากที่ถูกกิ่งไม้ทิ่มแทง ใบหน้าที่หวาดกลัว ตาเบิกกว้าง ฮูเล่อเจ๋อตกใจกับกองซากศพพวกนั้น ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังออกมา เสียงก็ดังออกมาจากด้านหลังของเขา เขารีบหันไปเห็นชายรูปงามที่เจอเมื่อกี้กำลังยกยิ้มให้เขาก่อนที่จะฉีกยิ้มกว้าง ฮูเล่อเจ๋อตื่นเต้นอย่างล่องลอย เขารีบก้าวเดินไป
"อ๊า คนงามข้ามาหาเจ้าแล้ว"ฮูเล่อเจ๋อเลียริมฝีปากพอเห็นร่างนั้นก็เหมือนกับลืมเลือนทุกอย่างรีบไปยื่นมือไปใกล้ร่างงามนั้น เพียงแค่หนึ่งนิ้วเท่านั้นก็มีมีดสั้นพุ่งมาปักแขนของเขา ฮูเล่อเจ๋อรีบกุมมือจับมีดนั้นดึงออก เลือดทะลักออกมาอย่างเจ็บปวดก่อนหันไปเห็น คนงามที่เขาเกือบได้เผด็จศึกกำลังยืนอยู่บนต้นไม้จ้องมองเขาอย่างอาฆาต
"กล้าแตะต้องคนของข้าหรือ"เสียงเอยเสียงเย็นลอดออกมาจากไรฟัน ใบหน้ายิ้มออกมาอย่างบิดเบี้ยว ฮูเล่อเจ๋อเห็นก็ตัวสั่นไปด้วยความตื่นเต้น ตอนนี้มีคนงามสองคนมาอยู่ตรงหน้าเขา
"ไม่ต้องแย่งตัวข้า พวกเจ้าได้ทุกคน"ฮูเล่อเจ๋อแทบหัวเราะด้วยความปิติ คนงามทั้งสองต่างต้องการแย่งตัวเขา แย่งมังกรของเขา เขาเลียริมฝีปาก อี้หลงขมวดคิ้วก่อนกระโดดเข้าใส่ฮูเล่อเจ๋อ
ฮูเล่อเจ๋อคิดว่าอี้หลงจะโดดลงมาในอ้อมกอดเขา ก็กางแขนออก ฟ่านเว่ยหนังตากระตุกถี่ๆ ไอคนผู้นี้เขาจะฆ่ามัน จะฆ่ามัน รีบชักดาบออกมาก่อนจะฟาดลงด้านข้างของฮูเล่อเจ๋อ ฮูเล่อเจ๋อพยายามหลบ ก็โดนอี้หลงถีบจนล้มลง
ฟ่านเว่ยเห็นฮูเล่อเจ๋อล้มลงก็วิ่งไปเหยียบแท่งหยกนั้น แต่ฮูเล่อเจ๋อก็กลิ้งตัวหลบได้ คนงามอยากได้มังกรของเขาจนตัวสั่นเลยสินะ ฟ่านเว่ยที่รับรู้ความคิดนั้น หนังตากระตุกถี่ๆ ยกยิ้มอย่างเย็นชา
ฮูเล่อเจ๋อกำลังสนุกกับฟ่านเว่ย โดยไม่รู้ตัวว่าอี้หลงที่มาด้านหลังเขาง้างดาบฟันด้านหลังอย่างแรงเลือดนั้นไหลออกมา ฮูเล่อเจ๋อกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ฟ่านเว่ยใช้จังหวะนั้นใช้ดาบฟันแขนน่าเสียดายที่ฮูเล่อเจ๋อหลบทันแต่ก็ต้องล้มลง คนงามทั้งสองของเขาช่างดุร้ายเสียกระไร ฟ่านเว่ยยกยิ้มก่อนถีบไปหนึ่งที ร่างนั้นไปชนกับต้นไม้
ฮูเล่อเจ๋อสลบไป ก่อนที่เขาจะค่อยๆลืมตาขึ้น จะลุกขึ้นแต่ก็ขยับไม่ได้เหมือนมีเชือกมาพันตัวเขาไว้ เหลือบไปมองเห็นกิ่งไม้มาโอบตัวเขาไว้ เขาตกใจหัวใจเริ่มหนาวเหน็บเข้าไปในกระดูก ฟ่านเว่ยเดินเข้ามาใกล้คลี่ยิ้มอย่างช้าๆ ข้างในปากของฮูเล่อเจ๋อเหมือนมีอะไรอยู่ เขาเผลอกัดมันโดยไม่รู้ตัวมันไหลลงคอไป
"อาโยว เจ้ากล้าแตะต้องคนของข้า ในเมื่อเจ้าชื่นชอบข้าคนนี้จะเป็นคนสนองให้เจ้าเอง"ฟ่านหรี่ตาลง ยิ้มออกมาอย่างเด็กน้อย ค่อยๆจับกางเกงของตน ปลดชุดนั้นออก อี้หลงที่เห็นตกตะลึง เขาโกรธขึ้นมาในหัวใจตาแดงก้ำ ฮูเล่อเจ๋อที่เห็นรู้สึกยินดี คนงามจะเป็นฝ่ายทำให้เขา มังกรนั้นพองออกมาอย่างตื่นเต้นเตรียมรับรูนุ่มนิ่ม
อี้หลงโกรธฟ่านเว่ยจ้องมองอย่างเย็นชา แสงในดวงตาประกายไปด้วยกลิ่นอายของการฆ่า คนของเขากำลังจะทำกับคนอื่น เขาไม่มีหวังให้มันเกิดขึ้น ไม่มีหวัง ไม่มีหวัง เขาเป็นของข้า ของข้าเท่านั้น รีบเดินไปที่ฟ่านเว่ยอย่างเร็วเห็นร่างนั้นถอดกางเกงออก
ฮูเล่อเจ๋อสั่น ร่างงามค่อยๆก้มตัวลงมาข้างหน้าก่อนค่อยๆเลื่อนนิ้วเย็นๆมาลูบไล้ตามทั่วร่างกายเขา เขาสยิวไปหมด มือมันเลื่อนมาด้านล่างแถวมังกรเขามันวนไปมาก่อนที่จะเลื่อนไปที่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว
จู่ๆฮูเล่อเจ๋อเจ็บปวดร้องออกมาดังลั่น อี้หลงที่หน้าดำทมิฬก็หยุดลงก่อนมองฟ่านเว่ยที่ฉีกยิ้มแย้ม กิ่งไม้มันขยับแทงรูด้านหลังของฮูเล่อเจ๋อ แต่ไปๆมาๆ เขาเริ่มคิดว่าไม่ใช่ เพราะท่าทางของฮูเล่อเจ๋อนั้นมีความสุขสมอย่างปิติ
"อ๊าา คนงามเจ้าจะขึ้นร่างข้าให้ข้าอยู่ล่างเจ้าก็ได้นะ อ๊า"ฮูเล่อเจ๋อขยับเอวถูไถกลับไม้เนียนนั้น จนฟ่านเว่ยรู้สึกตะลึงเล็กน้อย อี้หลงที่ได้ยินก็ยินหน้าดำคล้ำอีกรีบไปอุ้มฟ่านเว่ยแบกไหล่ก่อนใช้เท้าเตะไม้ที่เสียบรูอยู่ไปหนึ่งที จนฮูเล่อเจ๋อครางลั่นไปทั่วป่า
อี้หลงที่อุ้มร่างของฟ่านเว่ยรีบวิ่งออกจากป่าด้วยใบหน้าทมิฬ เขาโกรธฟ่านเว่ยคิดจะไปทำกับคนอื่น ฟ่านเว่ยที่เห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวก็อยากหัวเราะ สิ่งที่ฮูเล่อเจ๋อกินเข้าไป มันเป็นยาที่ปลุกเร้าอารมณ์ เขาดันไปแทงจุดที่กระสันเข้าไปฮูเล่อเจ๋อจึงมีท่าทางเช่นนั้น
ฟ่านเว่ยที่ถูกอี้หลงแบกบนไหล่ก็ทำเพียงมองไปนู่นทีนี่ที ก่อนเหลือบมองด้านล่างเอื้อมมือไปบีบตูดอี้หลงอย่างหลงใหล อี้หลงสะดุ้ง จึงยกมือขึ้นตีตูดฟ่านเว่ยไปหนึ่งที ก้นนั้นที่ไร้สิ่งปกปิดโดนอี้หลงตีมันก็เด้งจนมีรอยแดงปรากฎขึ้น ฟ่านเว่ยหันหัวมามอง
อี้หลงที่เห็นก้นขาวๆนั้นแดง เขาก็ตื่นเต้น มังกรน้อยเริ่มชูหัวอย่างคึกคัก เขารีบกระโดดออกจากป่าอย่างรวดเร็วด้วยความกระวนกระวาย
เมื่ออี้หลงรีบวิ่งอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็พ้นจากป่า อี้หลงแบกฟ่านเว่ยเดินผ่านซากศพที่ไร้ศีรษะก่อนจะหันไปเจอ ฟ่านหยุนและซุนหงที่ยืนอยู่อย่าง งงๆ ทหารเกราะดำทมิฬได้จับทหารของฝูตวนบางส่วนที่เหลือรอดเอาไว้ ปลดปล่อยทหารของแคว้นฉีที่ถูกจับตัวไว้ หยางอินรีบไปรักษาทหารที่บาดเจ็บอยู่
อี้หลงที่เห็นแบบนั้นก็รีบวางฟ่านเว่ยลง ก่อนงอตัว ไอออกมาอย่างแรง ฟ่านเว่ยที่เห็นแบบนั้น ก็แสยะยิ้ม คนผู้นี้แสร้งเก่งนัก ฟ่านหยุนและซุนหงเห็นฟ่านเว่ยก็รีบมาหา หันไปมองอี้หลงก็งงงวย ท่านเสนาบดีที่อ่อนแอขี้โรคมาทำอะไรที่นี้ ก่อนหันไปจับจ้องฟ่านเว่ยอย่างสงสัย ฟ่านเว่ยหันมาสบตา กระพริบตาปริบๆอย่างไร้เดียงสา-----------ใครอ่านมาถึงตอนนี้แล้วยังไม่ทิ้งกันบ้างคะ เห็นบางคนเขาก็ไม่ไหวกันเลิกอ่านไปเยอะแล้ว บอกว่าเนื้อหามันเอิ่ม กับคำผิดที่อ่านแล้วไม่ไหว แต่ก็ต้องขอบคุณทุกคนจริงๆค่ะที่ยังติดตามต่อ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 36

นิยายแนะนำ

ฮูหยินแม่ทัพผู้โง่เขลา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 36

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้