บทที่ 25 เวิงชิวฉานชอบเนี่ยเฉิน?
"ขอรับ เขามีความสามารถ ทั้งยังเฉลียวฉลาดและเข้มแข็ง แม้อายุยังน้อย แต่ก็มีสติปัญญาปราดเปรื่อง ดั่งหยกดิบที่รอวันเจียระไนให้เป็อัญมณีที่งดงาม"
ต้าจ้วงก็พยักหน้าเห็นด้วย
ครั้นพูดมาถึงตรงนี้ต้าจ้วงก็พลันยิ้มกรุ้มกริ่ม แล้วกระซิบกับหัวหน้าใหญ่เบา ๆ ว่า "เด็กคนนี้ดูแล้วน่าจะมีใจให้กับชิวฉานอยู่บ้าง"
"หือ? เป็ไปได้หรือ? ชิวฉานเป็คนจับตัวเขามาที่นี่ แล้วยังชอบทุบตีเขาอีก ทั้งสองคนเจอกันทีไรก็ทะเลาะกัน เขาจะมีใจให้ชิวฉานได้อย่างไร?" หัวหน้าใหญ่แสดงท่าทีแปลกใจ
"ท่านไม่ทราบหรือ วันนี้ตอนที่เ้าเด็กคนนี้ลงเขา เขาได้ยินว่ามีหมอเทวดาอยู่ที่หมู่บ้านซ่างจวง หลังจากจัดการธุระเสร็จแล้ว เขาก็รีบไปที่บ้านตระกูลหลี่เพื่อเอายามารักษาโรคหวัดให้ ถ้าเขาไม่ได้คิดถึงชิวฉาน แล้วจะเร่งรีบทั้งยังใส่ใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"
"เฮ้ เ้านี่ เหตุใดวันนี้ถึงได้พูดถึงแต่เื่ดี ๆ ของเนี่ยเฉิน? อยากจะจับคู่ให้ทั้งสองคนหรือ? ข้าเคยบอกแล้วว่าเื่การแต่งงานของชิวฉาน ข้าจะไม่ยุ่ง ปล่อยให้นางเลือกชายหนุ่มที่นางพึงใจเอง ข้ามีลูกสาวเพียงคนเดียว ขอแค่นางมีความสุข ข้าจะยอมตามใจนางทุกอย่าง"
แม้คำพูดจะเป็เช่นนั้น ทว่าแท้จริงแล้วเขากลับใส่ใจยิ่งนัก จึงถามเบา ๆ ว่า
"แล้วชิวฉานล่ะ? นางคิดเช่นไร? นางชอบเด็กคนนั้นหรือไม่?"
"เื่นี้ข้าเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่ที่แน่ ๆ คือชิวฉานปฏิบัติต่อเขาไม่เหมือนกับคนอื่น ท่านอย่าไปสนใจเลยว่าทั้งคู่ทะเลาะกันทุกวัน ชิวฉานเคยเล่นสนุกกับใครแบบนี้บ้างเล่า? การที่นางมักจะปฏิบัติกับเขาแบบนี้โดยเฉพาะ นี่แหละคือการแสดงออกว่าให้ความสำคัญ เพียงแต่ชิวฉานเป็คนขี้อาย ไม่กล้าแสดงออกชัดเจนนัก"
เมื่อหัวหน้าใหญ่นึกทบทวนก็รู้สึกเห็นด้วย ลูกสาวของเขาไม่ค่อยสนใจใครนัก แต่กับเนี่ยเฉิน... นางกลับแสดงท่าทีที่ดุร้ายมากกว่าเดิม
"แต่ข้าว่าไม่น่าจะใช่นะ เพราะชิวฉานเคยบอกว่า ต่อให้นางจะต้องะโลงจากเขาหรือตายอยู่ข้างนอก ก็จะไม่มีวันชอบเนี่ยเฉินเด็ดขาด"
"อ้อ ผู้หญิงก็มักจะปากไม่ตรงกับใจ ท่านคาดหวังให้ชิวฉานประกาศว่านางชอบเนี่ยเฉินงั้นหรือ? ถ้าเป็อย่างนั้นคงต้องมีอะไรที่ผิดปกติแล้ว"
"ก็จริงตามที่เ้าว่า"
ในขณะนี้เอง หัวหน้าใหญ่หันมามองเนี่ยเฉินอีกครั้งด้วยสายตาพิจารณาและเปี่ยมด้วยความเมตตา
เ้าเด็กคนนี้ ดูเหมือนจะไม่เลวเลยจริง ๆ
ตกเย็น เนี่ยเฉินที่ทำงานยุ่งมาทั้งวันก็ได้โอกาสพักเสียที เขาเพิ่งจะก้าวไปที่โรงอาหาร ก็เห็นหลี่หยวนจวินเดินมาอย่างโกรธเกรี้ยวโดยมีกล่องยาใบใหญ่สะพายอยู่บนหลัง
"เ้า! มานี่!"
เนี่ยเฉินมองดูหลี่หยวนจวินที่มีท่าทีดุดัน แม้เขาจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ก็ยังเดินเข้าไปหานางอย่างว่าง่าย
ทั้งสองเดินไปยังที่ที่ไม่มีคน หลี่หยวนจวินยืนกอดอก มองเนี่ยเฉินด้วยสายตาเ็า
"มองข้าแบบนี้ทำไม?" เนี่ยเฉินไม่เข้าใจว่าเขาได้ไปทำอะไรให้หลี่หยวนจวินไม่พอใจหรือไม่
"ข้าไม่เข้าใจเลย เ้าคนเ้าชู้ตาใส ท่าทางมารยาทร้อยเล่มเกวียนอย่างเ้า เหตุใดถึงได้ถูกนางมองว่าเป็คนดีไปได้?"
"ข้าดูเป็คนแบบนั้นจริงหรือ?" เนี่ยเฉินตอบกลับด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ก่อนจะขมวดคิ้วถามต่อ "นาง? ชอบข้า? ฮ่า ๆๆ..."
"หัวเราะอะไร! ดูท่าทางดีใจของเ้าสิ ข้าบอกเ้าเลยว่านางไม่ได้ชอบเ้า เป็เ้าที่ไปบังคับนางต่างหาก ถ้าไม่ใช่เพราะนางพูดแทนเ้า กำชับข้าว่าไม่ให้พูดออกไปให้ใครรู้ ข้าคงไปบอกหัวหน้าใหญ่แล้ว ให้เขาจัดการเ้าให้ตายเสีย"
จริงอยู่ที่เวิงชิวฉานไม่ให้นางบอกใคร แต่เป็เพราะเหตุผลเื่ชื่อเสียงและความบริสุทธิ์ของนาง นางไม่ได้ยอมรับเนี่ยเฉิน แต่ในมุมมองของหลี่หยวนจวิน นั่นแสดงให้เห็นว่าเวิงชิวฉานมีใจให้เนี่ยเฉิน ถึงได้ยอมพูดแก้ตัวแทนเขา
"ข้าบอกเ้าเลยนะ ถ้าเ้ากล้าทำร้ายพี่ชิวฉาน ข้าจะใส่ยาพิษลงในอาหารเ้า ให้เ้าเต็มไปด้วยแผลพุพอง เืไหลออกจากร่างกายและเน่าเปื่อยตายไปเสีย ให้เ้ามีชีวิตอย่างอยู่ไม่สู้ตาย! ข้ารู้ั้แ่แรกที่เจอเ้าแล้วว่าเ้าไม่ใช่คนดีอะไร เ้าคนเลวทรามที่พูดจาหวานหูปลิ้นปล้อนคอยหลอกลวงผู้อื่น..."
"หยุดพูดนะ ถ้าด่าข้าอีกที ข้าจะตีเ้า!"
เนี่ยเฉินทำหน้าเครียด พลางยกมือออกมาขู่หลี่หยวนจวิน สาวน้อยคนนี้ดุด่าว่าเขาไม่ยอมหยุด ใครเล่าจะทนฟังต่อไปไหว
"เ้ากล้าตีข้าหรือ?" หลี่หยวนจวินถลึงตาใส่ ราวกับเสือตัวน้อยที่พร้อมจะจู่โจม
"ทำไมข้าจะไม่กล้าตีเ้า ข้าเป็โจรนะ ข้าทำเื่ชั่วร้ายได้ทุกอย่าง"
"ถ้าเ้ากล้าตีข้า ข้าจะไปบอกพี่ชิวฉาน ให้นางมาจัดการเ้า"
"เช่นนั้นข้าจะจัดการนางไปพร้อมกันเลย!"
"หึ ข้ารู้ั้แ่แรกแล้วว่าเ้าเป็แค่คนเลว คนชั่ว คนไร้ประโยชน์ ตอนนี้พี่ชิวฉานยังไม่ได้แต่งกับเ้า เ้าก็คิดจะรังแกนางแล้ว แล้วชีวิตหลังจากนี้จะดีได้อย่างไร?"
"เงียบไปเลย เื่ของบ้านเราเ้าไม่ต้องมาบงการ ข้าบอกเ้าไว้เลยนะ ข้าจะรับนางเป็ภรรยาและดูแลนางให้ดี แต่นี่เป็เื่ของข้า ไม่ใช่เื่ที่เ้าจะมายุ่งเกี่ยว"
แววตาของเนี่ยเฉินแข็งกร้าวและจริงจัง ทำให้หลี่หยวนจวินรู้สึกกลัวจนถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจ
"เ้าจะโกรธทำไม คนแบบเ้า พี่ชิวฉานต้องตาบอดแน่ ๆ ถึงได้มองไม่เห็นว่าเ้าเป็คนเช่นนี้"
"เฮ้ แล้วตอนนี้อาการของชิวฉานเป็อย่างไรบ้าง? เ้าดูแลนางดีหรือไม่?"
"นางเป็สหายของข้า ข้าจะไม่ดูแลนางให้ดีได้อย่างไร? นางไม่ได้ป่วยหรอก แค่รู้สึกไม่สบายเพราะเพิ่งสูญเสียความบริสุทธิ์เท่านั้นเอง"
"แล้วไม่มียาอะไรที่ช่วยบรรเทาได้บ้างเลยหรือ?"
"ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร? ข้าไม่เคยสูญเสียความบริสุทธิ์มาก่อน อีกอย่าง เื่แบบนี้จะกินยาอะไรได้กัน?"
หลี่หยวนจวินบ่นเบา ๆ ขณะเดินออกไปข้างนอก
เนี่ยเฉินไม่รู้ว่านางบ่นอะไร แต่เดาจากฝีปากของนาง คงจะชมว่าเขาหล่อกระมัง
เมื่อหลี่หยวนจวินเดินไปถึงโถงจวี้อี้ นางก็ไปเอ่ยขอตัวลากับหัวหน้าใหญ่
ครั้นหัวหน้าใหญ่เห็นนางเข้ามา ก็นึกถึงคำพูดของต้าจ้วงในวันนี้ จึงรีบพานางเข้ามาถามว่า
"หยวนจวิน ข้ารู้ว่าเ้ากับชิวฉานสนิทกัน และไม่เคยมีเื่ใดปิดบังกัน ฉะนั้นเ้าช่วยข้าสืบว่าชิวฉานมีคนในใจที่ชื่นชอบได้หรือไม่ แล้วนางคิดอย่างไรกับรองหัวหน้าของเรา"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่หยวนจวินก็คิดจะพูดเื่ไม่ดีเกี่ยวกับเนี่ยเฉิน แต่เมื่อคิดดูอีกที สถานการณ์ตอนนี้เวิงชิวฉานถูกเนี่ยเฉินพรากความบริสุทธิ์ไปแล้ว คงไม่อาจแต่งกับคนอื่นได้ หากพูดให้หัวหน้าใหญ่มีความคิดไม่ดีต่อเนี่ยเฉินแล้วเกิดเื่ร้ายแรงขึ้น เวิงชิวฉานคงจะเสียใจและอาจจะถึงขั้นเกลียดนาง
เอาเถอะ เพื่อความสุขของเวิงชิวฉาน นางจะยอมพูดเื่ดี ๆ ของเนี่ยเฉินสักหน่อยก็แล้วกัน
หลี่หยวนจวินยิ้มหวานก่อนจะพูดว่า "ท่านลุง พี่ชิวฉานดูเหมือนจะสนใจรองหัวหน้าของพวกท่านอยู่ไม่น้อย เวลาคุยกับข้า นางมักจะพูดถึงเขาในทางที่ดีอยู่เสมอ ชื่นชมว่าเขาฉลาดและมีความสามารถ ทำสิ่งประดิษฐ์ที่เป็ประโยชน์ให้พวกเรา ทั้งยังหางานให้ชาวบ้าน ทำให้พวกเขามีข้าวกิน ท่านก็รู้ดีว่านางเป็คนขี้อาย คงไม่กล้าบอกตรง ๆ ว่าชอบใคร แต่ข้าก็ฟังออกว่านางชื่นชมรองหัวหน้าของพวกท่านอยู่ไม่น้อย"
"ดีแล้ว ขอบใจเ้ามาก หยวนจวิน ค่ารักษาในครั้งนี้ข้าจะจ่ายให้เ้าเอง" หัวหน้าใหญ่หยิบเงินส่งให้หลี่หยวนจวิน
"ไม่จำเป็หรอกท่านลุง รองหัวหน้าของพวกท่านได้จ่ายให้ข้าแล้ว"
หลี่หยวนจวินปฏิเสธแล้วกล่าวลา
![[จบ] ยอดยุทธ์ยุคดวงดาว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714470813_42406751.webp)
60K
