ตอนที่ 14 จริงหรือเท็จ เ้าเป็คนขับรถม้าของจวนหฺวาหยางโหว (2)
“เ้าเป็คนขับรถม้าของจวนหฺวาหยางโหวหรือ” เสียงเย็นเยียบถูกเปล่งออกมา
คนขับรถม้าเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ เห็นคุณหนูร่างเล็กผู้หนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้า แวบแรกเขาไม่ได้สนใจ คิดว่าเป็เพียงคนผ่านทางมา ในใจก็นึกดูิ่ดูแคลน โบกมือไปมาแล้วกล่าวว่า “คุณหนูท่านนี้จำคนผิดแล้ว ข้าไม่ใช่คนขับรถม้าของจวนหฺวาหยางโหว”
อย่างไรเขาก็ยอมรับไม่ได้ว่ามีความสัมพันธ์กับจวนหฺวาหยางโหว นี่คือสิ่งที่คนทางนั้นกำชับไว้เป็พิเศษ
“ไม่ใช่หรือ เช่นนั้นสัญลักษณ์บนรถม้านั้นคืออะไร” เว่ยเย่ว์อู่เลิกคิ้ว ดวงตาเย็นะเื ชี้ไปยังรถม้าที่จอดอยู่ด้านข้างแล้วกล่าวถาม
ได้ยินนางพูดเช่นนี้ ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่รถม้าคันนั้นเป็ตาเดียว ด้วยสายตาอันเฉียบคมทำให้จดจำสัญลักษณ์บนมุมรถม้าได้ในทันที วันปกติมักมีรถม้าของแต่ละจวนวิ่งผ่านไปมา ขอแค่มีความรู้สักหน่อยย่อมจดจำตระกูลที่มีชื่อเสียงสูงส่งเ่าั้ได้
จวนหฺวาหยางโหวไม่เพียงแต่มีแม่ทัพใหญ่ ยังมีเสนาบดีด้วย ทั้งยังเป็ตระกูลที่มีชื่อเสียงสูงส่ง
“เป็รถม้าของจวนหฺวาหยางโหว!”
“ใช่ เป็ของจวนหฺวาหยางโหว ข้าเคยเห็นก่อนหน้านี้...”
“คนของจวนหฺวาหยางโหวบังเอิญทำให้คุณหนูของตัวเองตกน้ำตายได้อย่างไร...”
รถม้าของจวนหฺวาหยางโหวทำให้คุณหนูหกแห่งจวนหฺวาหยางโหวตกลงไปในน้ำ ความหมายที่แฝงอยู่ในนี้ช่างซับซ้อนผิดปกตินัก กอปรกับสถานการณ์ตรงหน้านี้ ใครๆ ก็คิดว่าในเื่นี้มีบางอย่างซ่อนเร้นอยู่
“เ้าเป็คนของเ้านายคนใดในจวนหฺวาหยางโหว ไย้าทำให้รถม้าของคุณหนูหกเว่ยตกลงไปในแม่น้ำ” เว่ยเย่ว์อู่ก้มหัวลงเล็กน้อย แพขนตายาวดั่งขนนกกะพริบไหว บนใบหน้าขาวราวหยกปรากฏเงามืดสองสาย ั์ตาแฝงแววลึกล้ำเย็นะเื กล่าวถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
สัญลักษณ์นี้ แน่นอนว่าเป็นางที่ให้จินหลิงติดมันไว้ขณะที่ไม่มีผู้ใดสนใจ
คนขับรถม้านึกไม่ถึงว่าจะมีสัญลักษณ์ของจวนหฺวาหยางโหวติดอยู่บนรถม้าของตน เขาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าชะงักค้าง มองไปทางรถม้าของตนอย่างไม่เชื่อสายตา ทั้งๆ ที่รถม้าคันนี้เขาเป็คนหามาเอง ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับจวนหฺวาหยางโหวแม้แต่น้อย จะมีสัญลักษณ์ของจวนหฺวาหยางโหวอยู่บนนั้นได้อย่างไร
“รถ...รถม้านี้ไม่ใช่ของจวนหฺวาหยางโหว”
คนขับรถม้าตื่นตระหนก สายตาหลุกหลิกหันมองไปมา ดูก็รู้ว่าเขากำลังพูดโกหก
“ไม่ว่าเ้านายคนใดในจวนส่งเ้ามา ประเดี๋ยวก็ไปพูดที่ศาลาว่าการเถอะ” ดวงตาของเว่ยเย่ว์อู่เป็ประกาย กล่าวเสียงเย็นพร้อมไหวตัวคล้ายกำลังจะจากไป
ข้างหลังนาง ใบหน้าของจินหลิงเปี่ยมไปด้วยโทสะ ก้าวไปข้างหน้ากล่าวอย่างโกรธเคือง “เป็ผู้ใดในจวนหฺวาหยางโหวที่้าฆ่าคุณหนูหกของเรา คุณหนูของเราเพิ่งเข้ามาเมืองหลวงก็ได้ยินข่าวลือเสียๆ หายๆ มากมายเกี่ยวกับตนเอง ตอนนี้ยัง้าจะฆ่าคุณหนูของเราที่นี่อีก หัวใจทำด้วยอะไรกันแน่”
เห็นนางถลึงตา พุ่งเข้าใส่อย่างโกรธเคืองราวกับ้าระบายความโกรธให้เ้านาย คนขับรถม้าของจวนเยี่ยนกั๋วกงพลันปล่อยมือถอยออกไป
ขณะที่สองมือกำลังจะพุ่งมาถึงตัว พลันกลายเป็ช่องว่างให้คนขับรถม้าที่กำลังหาโอกาสหนีเอาตัวรอด โอกาสอันหาได้ยากขนาดนี้ คนขับรถม้าจะปล่อยไปได้อย่างไร กระแทกตัวเข้าใส่จินหลิงอย่างแรง อย่างไรก็เป็สาวใช้ผู้หนึ่งย่อมแตกต่างจากคนขับรถม้าร่างกายแข็งแกร่งของจวนเยี่ยนกั๋วกง
จินหลิงเพียงส่งเสียงกรีดร้อง ก่อนจะเอนล้มใส่คนที่มุงดูอยู่สองสามคน ด้วยช่องว่างที่ใหญ่ขนาดนี้ คนขับรถม้าที่พอมีฝีมือก็มุ่งหน้าวิ่งออกไปในทันที หลังจากชนคนล้มไปจำนวนหนึ่ง เขาก็หายวับไปจากสายตาของทุกคน...
826
